Mje moeder verveelt me. Mijn moeder heeft mij opgevoed. Mijn moeder heeft mij opgevoed. Ze heeft een ongeëvenaarde veerkracht, een liefde die iedereen vergeeft. Zij is de lijm die ons gezin bij elkaar houdt. Maar nu schop ik haar ezel door videogame bowlen en het voelt Goed!
In de jaren 00 was mijn moeder de beste Wii-bowlingspeler ter wereld. Ze was onoverwinnelijk. Staking na staking na staking. De kerel in Big Lebowski van onze familie. Dus toen ze zei dat ze ons in Canada ging bezoeken, dacht ik dat het tijd was om de bijgewerkte versie te kopen Nintendo-schakelaar Sportversie van haar favoriete spel. Ze is nu 76 en misschien heb ik eindelijk de kans om haar te verslaan, dacht ik, vooral als ik mezelf een brutale versie van het spel toestond voordat ze arriveerde.
Ik pleit ervoor dat Nintendo Switch Sports het land verovert. Tennis en golf hebben de bijna twintig jaar sinds Wii Sports overleefd, net als bowlen. Tennis heeft me meer dan 10 minuten niets te vermaken en ik ben bang voor elk golfspel waarbij je met een controller zwaait sinds kerstochtend 2009, toen mijn vrouw me verraste met Tiger Woods PGA Tour Golf voor de Wii en ik haar door de achterkant eruit te gooien na een sessie van zes uur erop.
Volleybal en badminton zijn een dubbele dosis meh. Kleine kinderen denken misschien dat ze grappig zijn, maar niet zo groot. Basketbal is overgenomen van Wii Sports Resort en Chambara is een bijgewerkte versie van schermen. Dat laatste is net zo chaotisch als het origineel, het eerste is nog steeds een auto-ongeluk: de handbeweging die je nodig hebt om te bewegen en te dribbelen, is er een die ik sinds mijn tienerjaren niet meer krachtig heb geoefend. En ik zal het niet doen in het bijzijn van mijn moeder.
Als basketbal een fender-buiger is, dan is het nieuwe voetbalspel een opeenstapeling van meerdere auto’s. Het is een langzamere, minder vermakelijke versie van Rocket Leaguemaar wel eentje waarmee je een controller aan je been kunt vastmaken om de bal praktisch te kunnen schoppen. Het is onmogelijk dat een 56-jarige man iets probeert te schoppen dat niet bestaat. Je kunt net zo goed een schaar voor je hamstrings nemen.
Maar net als Wii Sports ervoor is Switch Sports elke cent waard vanwege het bowlen.
Het is de essentie van gameplezier en eenvoud, wat geweldig is omdat we allemaal dronken waren toen we onze eerste sessie hadden. Drie generaties domheid van de Diamond-familie. Het was prachtig.
Moeder was niet zonder kritiek op de nieuwe versie. De bijgewerkte Mii-personages zijn te realistisch; ze gaf de voorkeur aan de bijna abstracte vorm van de Wii-originelen. En ze is teleurgesteld dat de schakelaar alleen maar “reserve” zegt in plaats van “GOEDE RESERVE!”
Haar grootste kritiek betreft de grootte van de Joy-Con-controllers in vergelijking met de Wii-afstandsbediening.
“Ik ben gelukkiger met iets groters in mijn handen”, grinnikt ze.
Ze is onverbeterlijk. Ik weet waar ik het vandaan haal.
De volgende dag waren het alleen mijn moeder en ik die nuchter speelden. Het was een heel ander soort spel, sociaal en relaxed; we spraken over hoe ze verliefd werd op dit spel tijdens een kerstfeest bij mij thuis in 2006. Mijn broer was daar met zijn kinderen en mijn schoonzus was op bezoek uit Canada. Ik kan me dit niet herinneren, dus godzijdank heb ik een oudere moeder die me helpt dingen te herinneren in mijn dotage.
Ze vond het zo leuk dat ze bij thuiskomst meteen haar eigen Wii kocht. Het leeft en ademt tot op de dag van vandaag, met al het plastic dat je kreeg bij Wii Sports, het enige spel dat ze er ooit op speelde.
Haar kennis laten maken met haar favoriete spel voelt als een beloning, omdat mijn moeder degene was die mij ertoe heeft aangezet om te spelen. Ze was in de jaren 80 terug naar school gegaan om een opleiding tot tekstverwerkingsleraar te volgen en had interesse in programmeren, dus kocht ze een ZX Spectrum om BASIC te leren – maar ze had nooit een kans toen wij kinderen de machine kaapten om aan Manic Mining te beginnen. Ja. Onze Atic Atac-verslaving verhinderde dat onze moeder Brenda Romero werd.
Mijn moeder beweert dat ze mij kennis heeft laten maken met het ‘spel’ dat mijn leven heeft veranderd. Mavis Beacon leert schrijven. Ze heeft een punt. Ik schrijf waanzinnig snel, vanwege Mavis. We herinneren ons de laatste telefoontjes naar haar theaterschool toen we geen publiek hadden voor GamesMaster, en de vreugde die ze voelde toen ik atleten op televisie naar haar liet zwaaien.
Zonder haar zou ik niet het leven hebben dat ik heb gehad.
Ik hoop dat mijn kinderen me overhalen voor een spelletjesavond als ik 76 ben, zodat ze me eindelijk kunnen verslaan in Street Fighter II als mijn artritische duimen niet langer een Dragon Punch kunnen uithalen. En dan hoop ik dat hun kinderen het met hen doen en dat deze glorieuze cirkel van het gameleven zich voortzet.
Ik ben zo blij dat ik deze tijd met haar heb om weer spelletjes te spelen. Maar ik ben nog blijer met de ruimte die we innemen rondom het spel, de herinneringen die we blijven creëren. Een week nadat ze was vertrokken, begon ik weer met bowlen, maar ik speelde maar tien minuten voordat ik het afbrak. Het was gewoon niet hetzelfde zonder moeder.
