Het is 21.30 uur snacktijd. Een heilige vierde maaltijd wanneer ik mijn handgewassen kobachi tevoorschijn haal en er een handjevol Blue Diamond Smokehouse-amandelen in doe. Ik eet ze al jaren meer dan ik wil toegeven, en waardeer de mix van natuurlijke (eiwitrijke en vezelrijke) amandelen met een scheutje verslavende verwerking (mmm, hickoryrooksmaak en maltodextrine) om ze een gevaarlijk gevoel te geven.
Het is de perfecte portie van de perfecte snack in de perfecte kom. Bijna.
Het probleem met Blue Diamond Smokehouse is niet het product. Het is de verpakking. Concreet stopt de Ziploc-achtige “hersluitbare” ritssluiting met werken, als een uurwerk, als ik ongeveer halverwege de tas ben. De plastic ritssluiting zelf lijkt te sterk te zijn, dus er is onvermijdelijk een moment waarop ik de tas open en de door hitte gelaste las het begeeft. De ritssluiting blijft bij een ritssluiting, maar zit nu slechts aan één kant van de tas vast. DE ENE KANT!!! Een zak die nu opengaat, mogelijk geschokt door mijn eigen onbekwaamheid bij het openen en sluiten van een snack.
Ik weet dat het niet mijn schuld is. Het is die verdomde disfunctionele tas. Maar net zoals ik een goedkoop glas laat vallen, blijf ik achter met een onnodig schuldgevoel. Was dat iets wat ik deed, Blue Diamond?? Ik kan veranderen! Volgende keer zal ik het beter doen! (Dat doe ik nooit.) WAAROM GAAT NIKS OOIT GOED IN MIJN LEVEN????!?? WAAROM ELIMINEER IK ALLE BRONNEN VAN MONOVERZADIGD VET??!??!
Vanaf daar zit ik met dit huishoudelijke raadsel: stop de amandelen in een andere zak (het voelt verspillend en het poeder blijft overal aan plakken) – of verband. . . verfrommel de zak zo goed als ik kan. . . en klem het tussen twee ingeblikte goederen om te voorkomen dat het openspringt. Ik kies onvermijdelijk voor het laatste. Maar de komende weken zal er meer lucht binnenkomen. De rokerige amandelen worden oud.
Het klinkt dramatisch. I is wees dramatisch! Maar kom ook: 3 In elke noot gaat liter water. Dat betekent dat mijn pakket van 25 ounce 2100 liter water vertegenwoordigt. En Blue Diamond kan niet eens de tijd nemen om ervoor te zorgen dat zoveel investeringen niet uit mijn voorraadkast sijpelen.
Hersluitbare verpakkingen stinken
Eerlijk gezegd is Blue Diamond lang niet de enige boosdoener als het gaat om slecht geconstrueerde ritsen. Sinds het einde van de jaren tachtigHersluitbare zakken hebben de schappen van supermarkten overgenomen voor producten als noten, geraspte kaas en bevroren nuggets. In de jaren negentig waren deze technologieën grotendeels geperfectioneerd vervang kassa’s door piramidevormige zachte verpakkingentassen maken met een brede bodem en dunne bovenkant die opvielen en opvielen in het schap.
Ondanks decennia van productie-innovatie kunnen hersluitbare verpakkingen nog steeds ontzettend moeilijk zijn om open te snijden zonder de rits te raken. Voedselresten kunnen de afdichtingen verstoppen. En steeds vaker merk ik hoe één kant van de rits onvermijdelijk kapot kan gaan, zoals bij de Blue Diamond, waardoor de rugzak niet luchtdicht blijft.
Maar als ze werken, is het de beste UX die de Amerikaanse supermarkt te bieden heeft (laat me niet beginnen over self-checkout!), wat onvermijdelijk helpt om voedsel vers te houden en voedselverspilling te verminderen. Zoveel als 40% van het Amerikaanse voedsel wordt elk jaar weggegooid. En hersluitbare verpakkingen helpen dat aantal terug te dringen, allemaal zonder dat er nog meer verpakkingen (ik kijk naar jou, Ziploc!) nodig zijn om het probleem op te lossen.
Beschouw dit dus als een open oproep aan Blue Diamond en al diegenen die hersluitbare producten maken, om hun verpakkingen te heroverwegen. Wij schaal heeft de technologie om zakken daadwerkelijk te sealen. . . opnieuw. . . en opnieuw.
