Lorrie Faith Cranor’s nieuwste poging om mensen voor te lichten over privacy is een kort, kleurrijk geïllustreerd boek, geschreven voor een publiek dat het waarschijnlijk nog niet kan lezen.
Cranor, professor aan de Carnegie Mellon Universiteit en directeur van de Pittsburgh School CyLab nuttig laboratorium voor privacy en veiligheidschreef Privacy, alstublieft! na het publiceren van meer dan 200 onderzoeksartikelen, gebruikte een 2016-2017, als hoofdtechnoloog van de Federal Trade Commissionen maakt een dekbed En jurk geïllustreerd met veelgebruikte zwakke wachtwoorden.
In een Zoom-videogesprek zegt Cranor dat ze het idee kreeg voor dit in eigen beheer uitgegeven kinderboek toen ze een privacy-evenement plande in een plaatselijke bibliotheek en input kreeg van bibliothecarissen daar waaruit bleek dat er een onvervulde behoefte aan was. “Ik vroeg hen om hun aanbevelingen, maar ze kenden geen kinderboeken over privacy”, zegt ze. ‘En weet je, er is echt niet veel daarbuiten.’
Zeker voor een jonger publiek. De oogmakereen vaak aanbevolen kinderboek van Daniel J. Solove, professor aan de George Washington University Law School, gepubliceerd in 2020, is bedoeld voor lezers van 6 tot 9 jaar. “Toen begon ik te denken: wat zou ik willen in een boek voor kleuters over privacy?” zegt Cranor.
Het antwoord: 25 pagina’s met haar woorden en kunstwerken van illustrator Alena Karabach, waarin onze naamloze hoofdpersoon, vaak vergezeld van een hond, schildpad en goudvis, de basisconcepten van privacy uitlegt.
• “Soms wil ik alleen zijn. Ik wil niet dat iemand mij ziet, hoort of te dichtbij komt. Dit heet privacy.”
• “Soms luister ik naar muziek via mijn koptelefoon, zodat alleen ik het kan horen.”
• “Als mijn beste vriend langskomt, spelen we in mijn clubhuis. Het is onze privéruimte!”
• “Soms wil ik kunst maken zonder dat iemand het ziet.”
• “Privacy kan ons helpen meer plezier te hebben! Superhelden hebben privacy nodig om hun kostuums aan te trekken.”
• “Mijn ouders vergrendelen hun telefoons zodat niemand hun privéspullen kan zien.”
• “Als ik online speel, gebruik ik een grappige naam en foto, zodat vreemden niet weten wie ik werkelijk ben.”
• “Het is fijn om mijn technologie op te bergen en met veel privacy buiten te spelen.”
Cranor liet zich hiervoor inspireren door een eerder publieksbereikproject: Privéleven geïllustreerdeen workshop die ze in 2014 startte om mensen van alle leeftijden uit te nodigen om afbeeldingen te maken van hoe zij dachten dat het concept eruit zag.
Daar kwam bijvoorbeeld de schildpad vandaan, herinnert ze zich. “Ik had nog nooit op deze manier aan schildpadden gedacht totdat ik mensen afbeeldingen van schildpadden zag tekenen en zei dat schildpadden hun privacy met zich meedragen.” De goudvis is ondertussen een vin-metafoor voor het hebben van helemaal geen privacy. “Ik zei tegen de illustrator: laat de goudvis er zo droevig uitzien als je kunt”, zegt Cranor.
Het eerste ontwerp bevatte ook een hond die zichzelf wat privacy gunde door zich terug te trekken in een hondenhok. Maar de kleuterleidsters die Cranor raadpleegde, wezen erop dat geen van hun studenten uit hun stadskinderen hondenhokken had en een hond misschien niet zou herkennen Pinda’s toch referentie. In plaats daarvan verstopt de hond zich onder een bed.
Op geen enkel moment zien we het volledige gezicht van dit kind, een keuze die Cranor al vroeg maakte.
“Ik wilde ook dat de hoofdpersoon een beetje dubbelzinnig zou zijn over de vraag of ze een jongen of een meisje zijn en van welk ras ze zijn”, zegt ze. Het idee is om ieder kind dat het leest de kans te geven daar een deel van zichzelf te zien.
Er is ook weinig technologie op het scherm, afgezien van één pagina waarop de hoofdpersoon voor een iMac G4 zit die nu minstens 21 jaar oud zou zijn en dus een soort afdankertje moet zijn.
En elke volwassen lezer die op zoek is naar ‘uitleg-als-ik-5’-advies over leest langdurig privacybeleid zal het niet vinden in dit slanke volume. “Veel van de meer gecompliceerde lessen over online privacy leken gewoon niet geschikt voor dit publiek”, zegt Cranor. “Maar ik wilde daar helemaal geen digitale privacy, omdat ze al met de telefoons van hun ouders aan het spelen zijn.”
Bovendien zal het niet lang meer duren voordat leden van het kleuterpubliek van het boek enige basiskennis van de basisprincipes van technologische privacy nodig hebben. “Weet je, volgend jaar komen ze online, en daarom wilde ik daar de zaadjes voor planten”, zegt Cranor.
Wat betreft ouders, ooms en tantes en andere volwassenen die het boek voorlezen aan kinderen, zegt Cranor dat ze hoopt dat dit werk hen zal aanmoedigen om wat meer te luisteren. “Het is prima om te zeggen dat je niet op de foto wilt, en het is een worsteling voor ouders omdat ouders graag foto’s van hun kinderen maken”, zegt ze.
De website van het boek bevat een discussiegids voor ouders en een deurhangeroefening voor kinderen die hen uitnodigt om een versie van een hoteldeurlabel (“Privacy, alstublieft!” of “Let’s Play!”) voor hun kamers te maken uit een versneden doos ontbijtgranen.
Cranor verwacht dat een groot deel van de verkoop van dit boek $ 14,99 zal kosten, wat zij ook heeft gedaan publiceren in eigen beheer nadat we ons realiseerden dat het veel minder tijd zou kosten dan het vinden van een agent om het idee aan een traditionele uitgever te verkopen, zullen er andere privacymensen bij betrokken worden. “Ze willen het allemaal kopen voor de kinderen in hun leven”, legt ze uit.
Maar ik denk aan een andere potentiële doelgroep: oprichters van grote technologiebedrijven met een bewezen staat van dienst zich onvoldoende bewust zijn van privacy En mist de smaak van mensen in technologie– vooral oprichters met jonge kinderen.
Daarmee bedoel ik Mark Zuckerberg. Heeft Cranor hem een exemplaar van het boek gestuurd? ‘Dat heb ik niet gedaan’, zegt ze. ‘Ik bedoel, het is waarschijnlijk het proberen waard.’
