Het is een universeel erkende waarheid dat een vrouw met een gezin en een carrière meerdere uren per dag tekort komt. Maar desondanks concentreren gesprekken over genderongelijkheid op de werkvloer zich doorgaans op de loonkloof, en niet zozeer op de gevolgen van wat er gebeurt als vrouwen niet zoveel tijd hebben als hun mannelijke tegenhangers.
In een nieuwe studie gepubliceerd in Internationaal tijdschrift voor managementrecensies, onderzoekers analyseerden 88 onderzoeken naar de wisselwerking tussen ‘gender, tijd en organisaties’ in Afrika. De onderzoekers wilden zich concentreren op Afrikaanse organisaties om te begrijpen hoe zorg en andere culturele verwachtingen zich op het werk afspelen.
Ze ontdekten dat het onbetaalde werk dat vrouwen thuis doen een verborgen tijdsverschil creëert dat hun mogelijkheden om vooruitgang te boeken op het werk beperkt – wat op zijn beurt weer van invloed is op training, netwerken en het aannemen van de projecten op het werk waardoor je promotie krijgt.
Hoewel de analyse zich op Afrika concentreert, legden de onderzoekers uit dat er wereldwijd vergelijkbare patronen bestaan. Buiten het werk doen vrouwen meer onbetaald werk huishoudelijk werken er wordt van hen verwacht dat ze meer bijdragen hun sociale leven. “Vrouwen raken niet achterop omdat ze geen ambitie of bekwaamheid hebben. Ze raken achterop omdat ze een andere verschuiving doormaken die werkplekken nog steeds grotendeels negeren. Als we echte inclusie willen, moeten we stoppen met het ontwerpen van banen in de veronderstelling dat iedereen onbeperkte tijd heeft”, zegt professor Toyin Adisa van de Universiteit van Oost-Londen, een van de auteurs van het onderzoek.
Het oplossen van het tijdprobleem zal precies die hoeveelheid tijd in beslag nemen. Professor Toyin Adisa zei: “Als we inclusiviteit serieus nemen, kunnen we niet vertrouwen op kleine beleidsaanpassingen. We moeten opnieuw nadenken over de manier waarop werk wordt georganiseerd en hoe zorg in de hele samenleving wordt gewaardeerd.” Het onderzoek bood enkele suggesties voor een gelijk speelveld: met name betere kinderopvangopties.
De behoefte aan betere kinderopvang geldt ook in Amerika. Volgens één Care.com-onderzoek uit 2026ouders in de Verenigde Staten besteden 20% of meer van hun jaarinkomen aan de kosten van kinderopvang, en 31% wordt gedwongen hun spaargeld te gebruiken om de kosten te dekken.
Komt overeen met een 2025 Rapport van het Economic Policy Institute (EPI). ontdekte dat kinderopvang voor een baby duurder is dan schoolgeld in 38 staten en Washington, D.C. “Kinderopvang is onbetaalbaar voor werkende gezinnen in het hele land, en het is zelfs nog onbetaalbaarder voor werknemers met een minimumloon en juist voor de werknemers die de kinderopvang beheren”, zegt Katherine deCourcy, onderzoeksassistent bij EPI, in een persbericht over de bevindingen. “Dit is niet onvermijdelijk – het is een beleidskeuze. Federale en nationale beleidsmakers kunnen en moeten actie ondernemen om de kinderopvang betaalbaarder te maken en ervoor te zorgen dat werknemers in de kinderopvang dezelfde kwaliteit van zorg voor hun eigen kinderen kunnen betalen.”
Terwijl de meeste ouders (85%) zegt dat kinderopvang een essentieel arbeidsvoordeel is, maar één op de drie werkgevers biedt dit niet aan.
Hoe wanhopig gezinnen ook zijn op zoek naar meer betaalbare kinderopvang, en hoeveel invloed dit ook zou kunnen hebben op de carrièremogelijkheden van vrouwen, het lijkt in de Verenigde Staten nog steeds onbereikbaar. Trump vertelde het aan de gasten tijdens een paasevenement dat de federale overheid niet zal betalen voor kinderopvang en dat dit aan de staten moet worden overgelaten. “We kunnen de kinderopvang niet regelen. We zijn een groot land. We hebben vijftig staten. We hebben al die andere mensen”, zei Trump. ‘We voeren oorlogen. We kunnen de kinderopvang niet verzorgen.’
