Cterugzeggen op doomscrolling moet een van de moeilijkste goede voornemens zijn om te houden. Instinctief tikken op de gebruikelijke kenmerken op het startscherm van je telefoon wordt een reflex, en enorme hoeveelheden geld en gebruikersgegevens zijn specifiek uitgegeven om ervoor te zorgen dat je naar de telefoon blijft grijpen, waardoor deze wordt geïntegreerd in ons werk, vrije tijd en sociale leven. Geen schande voor mij als je van je telefoon houdt en een gezonde relatie hebt met je apps, maar ik heb het de laatste tijd moeilijk.
Dit jaar probeer ik de schermtijd te verkorten, een soort van. Ik vervang de slanke, langwerpige vorm van mijn smartphone door iets waziger en nostalgischer. In een poging van mijn slechte gewoonte af te komen, sluit ik de instant-updatefeeds en draag ik in plaats daarvan een Game Boy Advance met me mee. Ik heb gespeeld Pokemon FireRed, een remake van de allereerste Pokémon-games, wordt deze maand 30 jaar. Zelfs deze bijgewerkte versie is meer dan twintig jaar oud.
Het verbeteren van uw digitale welzijn betekent niet noodzakelijkerwijs dat u de schermtijd volledig schrapt. Niet alle schermen zijn gelijk gemaakt. Ik hoop dat het verwisselen van het ene scherm voor het andere niet hetzelfde is als Indiana Jones die het gouden idool verruilt voor een grote zak zand, maar dan wordt ik toch verpletterd door het boobytrapblok.
Ik had Pokémon Diamond uit 2006 niet meer regelmatig gespeeld Nintendo DS, wat mijn kennismaking met de franchise was. Ik heb Pokémon Black op DS en Pokémon Legends: Arceus op Nintendo Switch geprobeerd, maar geen van beide bleef hangen. Ik had mezelf ervan overtuigd dat als je eenmaal een Pokémon-spel hebt gespeeld, je ze vrijwel allemaal hebt gespeeld. Maar zoals Hollywood zich op winstgevende wijze heeft gerealiseerd, is twintig jaar een periode die lang genoeg is om iets weer fris te laten voelen.
Mijn eerste stappen in Pokémon werden gezet in de Sinnoh-regio, dus het vooruitzicht om de Kanto-regio vanaf de eerste games te bezoeken en de oorspronkelijke 151 Pokémon te vangen, vond ik spannend. Maar ik kon mezelf er niet toe brengen om de originele Red of Blue op een dikke oude Game Boy te gaan spelen. Ik probeer misschien een meer analoog bestaan te omarmen, maar games zonder kleur zijn mijn lijn in het zand.
De positieve effecten van FireRed op mijn leven kwamen onverwacht snel. Het kostte maar een paar uur verkennen en ontmoetingen met wilde Pokémon om me mijn telefoon te laten vergeten. Hij zat vlak naast me, maar hij riep niet langer naar mij zoals de ring van Gollum. Normaal gesproken kwam mijn apparaat in mijn hand terecht tijdens laadpauzes en gedetailleerde tussenfilmpjes in verhaalzware en prachtige moderne PlayStation-games.
Misschien schuilt er enige magie in FireReds vrijere benadering van het verhaal en de minder overstimulerende retrographics. Misschien laten de hiaten die worden achtergelaten door impliciete details in het ontwerp en de dialoog ruimte voor mijn verbeeldingskracht – wat mijn gewoonte om met oordelen te scrollen mij bijna in de steek had gelaten. De wereld van Pokémon is sereen en charmant, ondanks voortdurende trainergevechten en slopende sportschoolgevechtmanagers, en zelfs daar staat heel weinig op het spel. Een game-ervaring heeft me niet zoveel gemoedsrust geboden sinds ik het voor het eerst oppakte Dierenkruising. Hoe hij ook probeert, zelfs Tom Nook kan geen escapisme patenteren.
Vreemd genoeg voelt dit avontuur, hoewel nieuw voor mij, nostalgisch aan. Ik heb nog nooit met een team gespeeld dat volledig uit monsters uit de originele Pokédex bestond, maar op de een of andere manier word ik teruggevoerd naar eind jaren 90, toen het leek alsof de wereld Poké-gek werd. Ik heb mijn rivaal zelfs vernoemd naar een van mijn beste jeugdvrienden. Al die jaren later is het zo bevredigend om deze canon eindelijk volledig te omarmen.
Pokémon is bepaald geen tegencultuur: het is de meest winstgevende videogamefranchise uit de geschiedenis. Pokémon maakt zich op voor een 30-jarig jubileumjaar met een McDonald’s Happy Meal-actie, een nieuw themapark, een samenwerking met Natuurhistorisch Museum en een Uniqlo-lijn onder vele anderen – dus het voelt in ieder geval meer tijdgeest en alomtegenwoordig dan in jaren. En toch voelt het rebels om een oude Game Boy te pakken in plaats van mijn telefoon. Het is op de een of andere manier weerbarstig om mezelf offline te halen, gewoon voor een tijdje, gewoon om plezier te hebben met een retrogame. Ik kan op mijn eigen voorwaarden van technologie genieten: ik word niet gedwongen tot microtransacties, ik ben niet afhankelijk van de nieuwste oh zo essentiële firmware-update, ik word niet eindeloos geïnstrueerd om like, reageer, abonneer voor meer.
Het opvullen van de natuurlijke pauzes in mijn dag met een oud videospel heeft me veel goeds gedaan, of het nu gaat om het ontwikkelen van mijn Psyduck terwijl het eten in de oven staat of het neerhalen van een sportschoolleider terwijl ik op een pakketje wacht. De schermtijd van mijn telefoon is al drie uur per week gedaald sinds ik aan dit avontuur begon. In zekere zin helpt het me om te stoppen met mezelf met anderen te vergelijken en een begin te maken met het aanpakken van een existentiële angst die doomscrolling lijkt aan te moedigen. Het spelen van Pokémon FireRed in 2026 is volkomen voedzaam en heeft een wonderbaarlijk lage inzet vergeleken met een ecosysteem van sociale media waarin alles urgent en betekenisvol probeert over te komen.
Als je overdenken, onzekerheid of uitputting wilt tegengaan door je telefoon minder te gebruiken, ga dan snel naar de Kanto-regio – of naar een andere resoluut offline gamewereld.
