Hieronder deelt Jennifer Reid vijf belangrijke inzichten uit haar nieuwe boek, Schuldvrijheid: je leven terugwinnen van onredelijke verwachtingen.
Jennifer is psychiater, assistent-professor aan de Universiteit van Pennsylvania en een drukke moeder van twee jongens. Ze is ook de bedenker, presentator en schrijfster van Een eigen mening podcast en Substack-nieuwsbrief.
Wat is het grote idee?
Vrouwen worden gesocialiseerd om zich voortdurend schuldig te voelen – niet omdat ze iets verkeerd doen, maar omdat ze aan onmogelijke verwachtingen worden gehouden. Dit schuldgevoel kan worden afgeleerd door de wortels ervan te begrijpen en zelfkritiek te vervangen door gezondere manieren van koesteren, motiveren en met elkaar omgaan.
1. Schuldgevoel: het goede, het slechte en het lelijke.
Schuldgevoel kan onder bepaalde omstandigheden een nuttige emotie zijn. Eeuwenlang hebben mensen schuldgevoelens gebruikt om verbinding te maken, samen te werken en een gemeenschap op te bouwen, omdat het vermogen om zich schuldig te voelen als we iemand pijn hebben gedaan, hen vertelt dat we genoeg om ons geven om ons slecht te voelen over wat er is gebeurd. Het motiveert ons ook om te proberen een reparatie uit te voeren.
Schuldgevoel begint echter zijn scherpte te verliezen wanneer we het slachtoffer worden van manipulatieve schuldgevoelens, of deze nu voortkomt uit onze families en onze sociale netwerken of uit onze culturele ervaringen. “Goh, ik wou dat je ons vaker kon bezoeken, maar ik denk dat je het erg druk hebt met je grote, belangrijke werk.” Manipulatieve schuldgevoelens kunnen behoorlijk vreselijk aanvoelen.
Het meest giftige schuldgevoel is echter het soort schuldgevoel dat veel vrouwen vrijwel voortdurend voelen. Dit algemene, zelfkritische schuldgevoel leidt tot gedachten als: “Waarom kan ik iets niet goed doen?” en “Waarom heb ik nooit het gevoel dat ik genoeg doe?” In plaats van te reageren op een specifieke schade die we hebben aangericht, voelen we ons schuldig omdat we niet aan talloze torenhoge, onredelijke verwachtingen voldoen. Het is niet belangrijk omdat we iets verkeerd doen. Dit is iets waar vrouwen, vaak al vanaf zeer jonge leeftijd, mee zijn gesocialiseerd door de mensen die ons hele leven voor ons en de cultuur zorgen. We hebben geleerd ons schuldig te voelen en we zijn uitstekende studenten.
2. De vier furies van verwachtingen.
Onze schuldgevoelens zijn ongelooflijk divers en hebben betrekking op onze rollen als vrienden, zussen, dochters, moeders, romantische partners en collega’s. Maar de basis van al dit schuldgevoel is gebaseerd op slechts twee sleutelfactoren: onze verwachtingen en onze waargenomen realiteit. Dit is de schuldvergelijking, die ons vertelt dat onze schuldgevoelens toenemen als we denken dat we dat doen zou moeten doen (onze verwachting) komt niet overeen met wat we kunnen bereiken (onze realiteit). Als we bijvoorbeeld geloven dat een goede moeder dat wel zou doen nooit Vergeet een lunchpakket mee te nemen tijdens een dagje uit, en het komt in je op: hier komt het intense schuldgevoel.
De vaak onredelijk hoge verwachtingen waarmee vrouwen worden geconfronteerd, vallen meestal in vier hoofdcategorieën uiteen, die ik de Vier Furies noem:
- Er wordt van ons verwacht dat we voortdurend verzorgers zijnervoor zorgen dat iedereen in ons leven alles heeft wat hij/zij nodig heeft, ook al betekent dat (en vaak ook) dat we onszelf op de laatste plaats zetten.
- We moeten hyperverantwoordelijk zijnvooral voor de gedachten en gevoelens van anderen, ook al hebben we daar geen echte controle over: “Mama lijkt van streek. Als ik een goede dochter was, zou ik het juiste kunnen zeggen om haar op te vrolijken.”
- Er wordt van ons verwacht dat we streven naar perfectie alle dingmaar vooral in ons lichaam, onze geest en onze zelfbeheersing.
- We zouden het allemaal moeten kunnen krijgenmoeiteloos al onze verantwoordelijkheden in evenwicht brengen, zelfs als we ons totaal overweldigd voelen.
3. Schuldgevoel kan stiekem zijn.
Voordat je begint met het proces om dat schuldgevoel te verminderen, is het belangrijk om nog een fundamentele waarheid te onderkennen: Schuldgevoel kan ons op verschillende manieren dienen. We denken misschien dat we dit schuldgevoel nodig hebben omdat het ons iets geeft wat we echt willen: motivatie. Als we ons niet schuldig voelen over het overslaan van een dag in de sportschool of onszelf uitschelden omdat we ervoor hebben gekozen om uit te slapen in plaats van op te staan met de wekker, betekent dat dan niet dat we onszelf simpelweg opgeven?
Schuldgevoel kan ook een beschermende vervanger worden voor emoties die we niet prettig vinden, laat staan uiten, zoals woede of frustratie. We zeggen tegen onszelf: ‘Ik zou niet zo boos moeten zijn dat mijn partner niet deed wat ik vroeg. Hij is erg gestresseerd op zijn werk en ik zou meer begrip moeten hebben.’
Deze ‘voordelen’ van schuldgevoelens zijn echter duur omdat ze ons dwingen te geloven dat we iets verkeerd doen, waarbij we ons verlaten op schadelijke zelfkritiek om ons in de richting van een doel te duwen. Of we keren deze moeilijke gedachten en gevoelens herhaaldelijk naar binnen, waar ze ons ellendig blijven maken, zonder dat er verlichting in zicht is. In plaats van schuldgevoelens kunnen we leren gebruik te maken van gezondere en gunstiger strategieën, zoals het gebruik van zelfcompassie om de motivatie te vergroten en onszelf toe te staan het volledige scala aan natuurlijke menselijke emoties te ervaren. We kunnen onze allerbelangrijkste aandacht ook richten op de manieren waarop we al verschijnen en de vele dingen die we goed doen.
“Schuldgevoel kan ook een beschermende vervanger worden voor emoties die we niet prettig vinden, laat staan uiten, zoals woede of frustratie.”
Bovendien kunnen we, hoewel we de gedachten en gevoelens van de mensen in ons leven niet kunnen beheersen, onze interacties met hen vormgeven door middel van cruciale communicatiestrategieën, waaronder het leren accepteren van teleurstellingen in onszelf en anderen, duidelijk en consistent zijn met onze grenzen, en het beoefenen van de krachtige kunst van het delegeren, zelfs als we met onze ogen rollen of andere duidelijke uitingen van frustratie ervaren.
4. We kunnen ons uitspreken voor minder schuldgevoelens.
Om concrete stappen te leren om het schuldgevoel te verminderen, wil ik SPEAK introduceren:
- Beeldschermen Omhoog
- Betalen Aandacht
- Inspectie het bewijs
- Nemen Actie
- Houden Gaan
Door te komen opdagen, zeg je tegen jezelf dat je belangrijk genoeg bent om tijd, aandacht en zorg te verdienen, wat geen kleinigheid is. Mindful zijn houdt in dat je gedurende de dag een nieuwsgierige, niet-oordelende waarnemer wordt van je gedachten en gevoelens, waardoor je later het bewijsmateriaal kunt onderzoeken op nuttige aanwijzingen over je eigen unieke schuldgevoelens.
Zodra u deze cruciale inzichten verkrijgt, kunt u beginnen met handelen. Dit is geen one-size-fits-all aanpak, maar stelt u in staat de strategieën te gebruiken die u het nuttigst vindt. Je kunt onredelijke verwachtingen uitdagen door te leren ongezonde vergelijkingen te beperken, vooral met vreemden op sociale media. Je kunt oneerlijke scripts uit je kindertijd herschrijven, zoals het etiket ‘het meisje dat voor iedereen zorgde’, door te leren over cognitieve herstructurering, waarbij je je eerste schuldgevoelens of zelfkritiek behandelt als ruwe schetsen in plaats van als het eindproduct. Je kunt je gevoel van zelfeffectiviteit versterken door een groeimindset aan te nemen en hulpmiddelen uit de positieve psychologie te gebruiken om het idee te verwerpen dat je perfect moet zijn om geliefd te worden. Ten slotte, en het allerbelangrijkste, kunt u beloven dat u zich er elke dag mee zult blijven bezighouden.
5. Verlaag het schuldgevoel voor onszelf en toekomstige generaties.
We zijn gesocialiseerd om ons schuldig te voelen en er herhaaldelijk aan herinnerd te worden dat we moeten streven naar onbereikbare niveaus van zorgzaamheid, verantwoordelijkheid, perfectie en evenwicht in het leven. Dit is echter niet op individueel niveau gebeurd, maar eerder als een late verschuiving in de verwachtingen waarmee vrouwen nog steeds worden geconfronteerd, ook al hebben we gevochten en meer kansen gekregen om de gezinnen, carrières en levens te creëren waar we het meest naar verlangen.
“Dit kan onze erfenis zijn: ons beste leven leiden met veel minder schuldgevoelens.”
Maar dit biedt ook een kans op grootschalige verandering. Er is veel geschreven over de intergenerationele overdracht van trauma, een krachtige invloed op toekomstige bevolkingsgroepen tot op het niveau van hun genexpressie. Wat dit suggereert is het aanzienlijke potentieel voor vrouwen vandaag de dag – door onze weigering om te blijven leven met voortdurende schuldgevoelens, oneerlijke verwachtingen en over het hoofd geziene bijdragen – om een cascade van keuzevrijheid en empowerment te creëren die toekomstige generaties vrouwen beïnvloedt. Dit kan onze erfenis zijn: ons beste leven leiden met veel minder schuldgevoelens.
Geniet van onze volledige bibliotheek met Book Bites – gelezen door de auteurs! – i Volgende Big Idea-app.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Volgende grote ideeënclub tijdschrift en herdrukt met toestemming.
