I kreeg tijdens mijn jongere jaren een bijnaam: Smellanor. Toen ik besloot om Elle te noemen, evolueerde de bijnaam mee: geur. Ik hou altijd van een grappig rijmpje. Maar het maakte me waakzaam over het behouden van wat ik werkelijk rook, en beloofde dat deze aanduiding zich in werkelijkheid nooit zou manifesteren. Zo begon mijn voortdurende reis naar de wilde wereld van geur.
Jaren later, tijdens een van mijn vele TikTok-binges laat op de avond, stuitte ik op mijn eerste set op parfum geïnspireerde beeldcarrousels die geurprofielen toekenden aan abstracte concepten, bijna elk vergezeld van een langzamere versie van Robert Miles’ Eurodance-hit Children. De 18-jarige heeft bijvoorbeeld een geurprofiel van zweet, wodka, lipgloss, muskus en kant. Te lang naar oude foto’s kijken ruikt naar papier, iris, amber, muskus en cederhout. De eerste keer dat je een joint passeert, omvat wiet, mist, rook, lipgloss en (natuurlijk) cannabis.
De meeste van deze afbeeldingen zijn gemaakt via de parfumdatabasepagina Fragrantica – focus op tienernostalgie, afgewisseld met het specifieke gevoel van melancholie dat geassocieerd wordt met de tienerjaren van de jaren 2010. Maar ze zijn zo universeel herkenbaar dat ik denk dat elke generatie in actie kan komen.
Je jeugdliefde voor de laatste keer zien. Het besef dat hun liefde voor jou weg is. Naar school gaan na een ruzie met je ouders. Zelfs het concept van eenzaamheid heeft een geur: beton, vetiver, linnen, bloed, sigaretten.
Op de feed van TikTok zijn deze carrousels een welkome afwisseling van een stortvloed aan reality-tv-gevechtsclips en flagrante AI-slop-compilaties. Deze parfum-diavoorstellingen zijn op een vreemde manier geruststellend, ondanks hun vaak deprimerende inhoud.
Nou ja, niet allemaal deprimerend. De laatste schooldag heeft bijvoorbeeld een pittig geurprofiel van watermeloen, zweet, ijskoude palen, zonnenoten en sigaretten (een populair aroma). Lachen om je eigen grap ruikt naar kersenbloesem, aardbei en suiker met zon- en ozontonen. De laatste werkdag is inclusief koffie, lippenstift, amber, houtnoten en muntthee. Zelfs de hele maand september 2004 ruikt naar walnoot, nagellak, gedroogde roos, zwarte kers en wierook.
Zelfs fictieve personages hebben geuren toegewezen gekregen. Walter White van Breaking Bad heeft narcissen, azalea’s, oude boeken, zure melk en lelietje-van-dalen. Familieman eigen Lois Griffin ruikt vermoedelijk naar roze Himalayazout, bloemige tonen, citroenschil, vlas en rozemarijn.
Er is enige wetenschappelijke ondersteuning waarom deze beelden ondraaglijk sentimentele mensen zoals ik kunnen beïnvloeden, aangezien geuren de aangeboren kracht hebben om herinneringen op te roepen. Onze natuurbewuste voorouders gebruikten dit vermogen om te helpen bij het volgen en navigeren, en nu, in plaats van op mammoeten te jagen of giftige planten te vermijden, gebruiken moderne mensen het om onze neuroreceptoren te overspoelen met onvoorstelbare nostalgie.
Misschien hebben deze geurprofielen het potentieel om op veel krachtigere manieren te worden gebruikt. Heeft u een sollicitatiegesprek waar u zenuwachtig voor bent? Strooi wat citroenbloesem en guave in je nek om je toekomstige werkgever te herinneren aan de jeugdige vrijheid die ze in 2008 ervoeren. Zie je je ex? Wrijf wat suiker en vanille achter je oren, zodat ze niet een bakkerij binnen kunnen lopen zonder aan je te denken.
Er zit een bepaalde magie in al deze beelden verweven. In een tijd waarin het internet tot de nok toe gevuld is met baanbrekende influencers die plastic afval verkopen, AI-bots die tientallen jaren oude tweets herkauwen en flagrante ragebait-inhoud, maken jonge mensen nog steeds handgemaakte esthetiek zoals de hoogtijdagen van Tumblr-moodboards. Sommige dingen lijken nooit te veranderen.
Bovendien is het fijn om te weten dat ik een milquetoast-vorm van biologische oorlogsvoering kan gebruiken wanneer ik maar wil. Als je ooit een mengsel van koffie, zweet, pastasaus, rook en lippenstift ruikt, weet je dat ik het ben. Je ontkomt nooit aan de geur van de vrouw die van je houdt.
