Home Nieuws ‘Ik heb 30.000 kilometer gereden op de langste weg ter wereld, één...

‘Ik heb 30.000 kilometer gereden op de langste weg ter wereld, één moment heeft mij als geen ander op de proef gesteld’

6
0
‘Ik heb 30.000 kilometer gereden op de langste weg ter wereld, één moment heeft mij als geen ander op de proef gesteld’

De Australische overlander Dan Grec heeft onthuld hoe een twee jaar durende rit van 64.000 kilometer langs de Pan-American Highway hem tot het uiterste dreef

De Pan-American Highway strekt zich uit van Prudhoe Bay in Alaska, het noordelijkste punt van de Verenigde Staten, helemaal tot aan Ushuaia in het zuidelijkste puntje van de Verenigde Staten. Argentinië.

Het is officieel de langste weg ter wereld en voor de Australische overlander Dan Grec was het het toneel van een episch tweejarig avontuur. Dan, die zijn reizen documenteert op zijn YouTube-pagina ‘The Road Chose Me’, reisde 64.000 kilometer van Alaska naar Argentinië en kwam enkele van de meest extreme en onvergetelijke landschappen ter wereld tegen.

De Pan-American Highway is niet één enkele, aaneengesloten strook asfalt, maar een netwerk van wegen dat zich zo’n 30.000 kilometer (ongeveer 19.000 mijl) uitstrekt van Prudhoe Bay in Alaska tot Ushuaia in Argentinië, en loopt door ongeveer 14 landen in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika. Door woestijnen, regenwouden, bergketens en enkele van de meest afgelegen gebieden ter wereld te doorkruisen, krijgt de route een reputatie als een van de ultieme langeafstandstochten.

Voor automobilisten is de route echter beroemd onvolledig. Darién Gap – een dicht, wetteloos stuk oerwoud en moerasgebied tussen Panama en… Colombia – de wegen blijven gesloten, waardoor reizigers gedwongen worden hun voertuigen over zee of door de lucht naar het zuiden te sturen. De kloof, die ongeveer 100 kilometer breed is, heeft zich lange tijd verzet tegen de bouw vanwege milieuproblemen, geografie en veiligheidsoverwegingen, waardoor het een van de bepalende uitdagingen van de Pan-Amerikaanse reis is.

Grec’s eigen reis, van Alaska tot Argentinië, voerde hem door het uitgestrekte landschap en naar enkele van de meest extreme omgevingen op aarde. Nadat hij over de ervaring had nagedacht, zei hij: ‘Mijn naam is Dan Grec, en dit is een speciale aflevering die is ontworpen om jou (en mij) enthousiast te maken om weer naar buiten te gaan om over land te reizen. Terwijl ik me voorbereid op mijn volgende expeditie, heb ik door oude aantekeningen en foto’s gegraven en enkele van de ongelooflijke momenten herbeleefd die ik onderweg heb gehad.’

Zonder toestemming kan de inhoud niet worden weergegeven

Van gletsjers en actieve vulkanen tot bergwandelingen op grote hoogte en uitgestrekte zoutvlakten, volgens Grec werd hij op een bepaald moment als geen ander op de proef gesteld. Hoewel er vaak over de Pan American Highway wordt gesproken in termen van schaal en afstand, zegt Grec dat de werkelijke impact ervan ligt in de ervaringen die je onderweg opdoet.

Dan zei: “Mensen vragen me vaak wat het leukste was aan het rijden van Alaska naar Argentinië. Die reis duurde twee jaar en besloeg zo’n 64.000 kilometer, en het is onmogelijk om het tot slechts één plek te beperken. Daarom wil ik graag de vijf bepalende ervaringen van die reis delen: momenten die me echt zijn bijgebleven.”

Alaska: kajakken tussen ijsbergen

De eerste daarvan kwam in Alaska, waar de snelweg zijn lange rit naar het zuiden begint. Grec reed naar de kustplaats Valdez, bekend als het zuidelijke eindpunt van de Trans-Alaska Pipeline en als de locatie van de olieramp met Exxon Valdez in 1989, een van de ergste milieurampen in de Amerikaanse geschiedenis. Daar stuitte hij op een kans die de toon voor de reis zou zetten.

“Toen ik in Alaska was, was ik op zoek naar een activiteit die echt episch en onvergetelijk zou zijn. Ik dwaalde door de stad en zag een leverancier die begeleide kajaktochten naar de Columbia-gletsjer en het ijsveld maakt”, zei hij.

“Al dat ijs dat de gletsjer afsnijdt, breekt uit in de zee. En dan kun je rond deze ijsbergen varen, en dat was destijds veel geld, ik denk een paar honderd dollar, maar ik besloot het te doen, en het was een van de meest verbazingwekkende ervaringen van mijn leven.”

Peddelend tussen ijsbergen die vers van de gletsjer zijn afgekalfd, beschreef Grec een surrealistisch landschap waar brokken ijs varieerden van kleine fragmenten tot torenhoge blokken ter grootte van bussen. ‘Je kunt je hand uitstrekken en ze aanraken,’ herinnerde hij zich. “De ijsbergen zouden omvallen. Er zaten kleine zeeotters tussen al dit ijs. Het was het meest buitenaardse, mooiste dat ik ooit in mijn leven heb gedaan, en het was zo ongelooflijk.”

Wauwtemala: lava en marshmallows

Vanuit het ijskoude noorden neemt de Pan-American Highway reizigers mee naar Midden-Amerika, waar het terrein – en de gevaren – dramatisch veranderen. In Guatemala ontmoette Grec een ander beslissend moment bij Volcán Pacaya, een van de meest actieve vulkanen van het land.

“Toen ik in Guatemala was, was er een vulkaan genaamd Vulcan Pacaya”, zei hij. “Het is behoorlijk actief en er is vaak zichtbare lava, daarom heb ik opnieuw betaald om de tour te doen, zoveel gemakkelijker dan zelf rijden. Ik denk dat de tour $ 15 kostte en we parkeerden aan de voet van de vulkaan en toen liepen we in een grote groep allemaal naar boven en het was gloeiend heet.”

Wat volgde was een ontmoeting met vloeibare lava die onderstreepte hoe dun de grens kan zijn tussen avontuur en gevaar op de Pan-Amerikaanse route. Hij vervolgde: ‘Toen zag ik vlak voor mij vloeibare lava, letterlijk vloeibaar gesteente dat van de berghelling naar beneden gleed.

‘En omdat ik in Guatemala was, bedoel ik dat er geen veiligheid is. Er is geen hek. Het was gemakkelijk om veel te dicht bij het punt te lopen waar de schoenen van sommige mensen op de rotsen smolten.

“Ik had marshmallows en ik was ze aan het roosteren op de lava. Een paar keer duwde ik het stokje in de lava en eigenlijk verdampte het stokje net zo snel als ik het er op de een of andere manier in kon duwen.”

Ecuador: Cotopaxi beklimmen

Zuid-Amerika bracht nog grotere fysieke uitdagingen met zich mee. In Ecuador, een land dat wordt doorsneden door de Pan-American Highway die langs de Andes loopt, bracht Grec maanden door op grote hoogte nabij Cotopaxi, een van de wereld’s hoogste actieve vulkanen. Met een hoogte van 5.897 meter domineert Cotopaxi het omringende landschap en stelt zelfs ervaren klimmers op de proef.

Na enkele maanden acclimatiseren besloot Grec de beklimming te proberen. “Uiteindelijk besloot ik naar de top te gaan klimmen”, zei hij. “Dus we maakten ons klaar en wandelden ernaartoe. In de late namiddag oefenden we met het wandelen rond de gletsjer.

“We hebben toen in de berghut geslapen op zo’n 4.800 meter hoogte, dat is serieus hoog. En daarna zijn we in het pikkedonker naar de top gaan wandelen.”

Het was hier, hoog boven zeeniveau, dat de reis zijn zwaarste test opleverde. “Het was het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb gedaan”, zei hij.

“Op die hoogte is de lucht zo ijl dat het heel moeilijk was om gewoon adem te halen, en dat zal ik nooit vergeten. Ik deed twee stappen en blies en pufte vervolgens vijf seconden lang zo hard als ik kon voordat ik zelfs maar twee stappen meer kon zetten.

“Cotopaxi is een actieve vulkaan, en om daarboven te zijn en die berg onder zulke moeilijke omstandigheden te hebben beklommen. Gemakkelijk het moeilijkste fysieke wat ik ooit in mijn hele leven heb gedaan en ook een van de meest lonende.”

Peru: trekking in de Cordillera Huayhuash

Peru bood een andere uitdaging. Terwijl de Pan-American Highway daar grotendeels langs de kust loopt, trok Grec diep de Andes in om de Cordillera Huayhuash te bewandelen, een afgelegen bergketen die beroemd is geworden door het overlevingsverhaal dat wordt verteld in Het aanraken van de leegte.

“Op een ochtend wandelde ik naar een uitkijkpunt en ik keek naar de berg waar Joe Simpson dit ongeluk kreeg, en het hele tafereel speelt zich af in deze vallei. Ik stond daar en keek naar de vallei van bovenaf. Het was een van die momenten in mijn leven waarop ik gewoon niet kon geloven waar ik was en niet kon geloven dat ik het had laten gebeuren.

‘Van een klein stadje in Australië. Geen kans om dit kleine boerendorpje te verlaten, helemaal om daar op het toneel te staan ​​van een van de meest epische bergsportverhalen ooit verteld.”

Dat was hij.de vreemde landende mantels van de zoutvlakten

Het laatste beslissende hoofdstuk van de reis kwam in Bolivia, waar de Pan-American Highway enkele van de meest geïsoleerde gebieden van het continent doorkruist. Grec sloot zich aan bij andere overlanders om de Salar de Uyuni, ’s werelds grootste zoutvlakte, over te steken.

Dan zei: “We reden de zoutvlakten binnen en reden daarna drie of vier dagen door het meest buitenaardse landschap dat ik ooit in mijn leven heb gezien. Het zout is ongelooflijk vlak en uniform en omdat er niets op de schaal klopt, begrijp je dit echt. vreemd perspectief effecten.

De groep trok vervolgens verder richting de Atacama-woestijn. “Het is een super, super afgelegen gebied waar het dagenlang bloedheet was, ik verbrandde echt door de zon en daarna was het ’s nachts ver onder het vriespunt.”

“Dus we bevonden ons in deze waanzinnig barre omstandigheden en verbazingwekkende landschappen die anders zijn dan waar ik ooit op deze planeet ben geweest”, zei hij. “Er is niets om het mee te vergelijken, nergens anders op aarde is zoals Bolivia.” Dagen van intense hitte werden gevolgd door ijskoude nachten, waarin lange tijd weinig tekenen van beschaving te zien waren – een herinnering aan hoe meedogenloos delen van de Pan-Amerikaanse route kunnen zijn.

Voor Grec ging de reis over veel meer dan het bereiken van het eindpunt. Het oversteken naar Chili en afdalen richting San Pedro de Atacama markeerde het einde van het verste deel van de rit, maar bevestigde ook de reden waarom de Pan-American Highway reizigers blijft fascineren.

Die mix van schaal, gevaar en ontdekking maakt de weg legendarisch. Van arctische ijsvelden tot vulkanische hellingen, van dichte jungle tot woestijnen op grote hoogte: de Pan-American Highway is niet zozeer een enkele weg als wel een verzameling uitersten – en voor degenen die het van begin tot eind proberen, zowel een test van uithoudingsvermogen als van nieuwsgierigheid.

Zoals de reis van Grec laat zien, wordt de langste weg ter wereld niet bepaald door hoe ver hij zich uitstrekt, maar door wat hij vraagt ​​- en teruggeeft – aan degenen die bereid zijn hem helemaal te volgen.

Je kunt Dan’s reisavontuur verder volgen YouTube En Instagram.



Nieuwsbron

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in