Als de onvermijdelijke robotopstand komt, ben ik er klaar voor dankzij een aantal waardevolle lessen die ik op CES heb geleerd. Ten eerste, als je de keuze krijgt tussen een dans of een man-tegen-man-gevecht, kies dan het gevecht. Ten tweede: draag een kopje als je het doet.
Het roboticabedrijf Unitree toonde op de beurs zijn humanoïde robot G-1. De G-1 is een zeldzaamheid in de roboticawereld, aangezien hij al voor minder dan $ 15.000 op de markt is. De stand van Unitree was een spektakel in volle gang, omringd door mensen die graag de knappe eenheid van dichterbij wilden bekijken, gekleed in een wit overhemd en een button-down vest, indrukwekkende dansvaardigheden lieten zien en bewegingen lieten zien die zelfs Shabba-Doo en Bugaloo Shrimp konden respecteren.
Er was ook nog een G-1 – deze met een beslist strijdlustiger richtlijn.
Door puur geluk werd mij gevraagd of ik de handschoenen wilde aantrekken en een ritje wilde maken met de G-1. Na zijn de technologie onder dwang gevoed Het grootste deel van de week was ik niet van plan een kans te laten liggen om er een te walvissen robot.
De wedstrijd leek echter vanaf het begin vast te staan. De G-1 had een hoofddeksel. Er werd niets aangeboden aan mijzelf of aan een andere vleeszak die de ring binnenkwam. De handschoenen waren een kersenrood paar van Everlast. Degenen die klittenband op mijn handen hebben gedaan? Zalm geverfd.
Toen de wedstrijd begon, wist ik dat ik een paar voordelen had – en een paar nadelen. De robot zorgde ervoor dat ik kracht en uithoudingsvermogen kreeg, maar ik had er wel bereik mee. Ik had ook net genoeg bokskennis om te weten dat de beste aanpak een combinatie van jabs en uppercuts was en om afstand te houden.
Waar ik niet op had gerekend, was dat mijn lengtevoordeel betekende dat wanneer de robot begon te zwaaien, deze zich meestal in het kruis bevond.
Ik heb een aantal stevige schoten op zijn borstholte afgevuurd, soms hard genoeg om hem terug te duwen en te laten wankelen – maar helaas, dat ding kan tegen een stootje. Het bleef maar komen.
De G-1 was slecht in het beschermen van zijn hoofd, dus concentreerde ik mijn volgende reeks treffers op waar zijn neus zou zijn geweest als hij zich zorgen had moeten maken over zaken als zuurstof (die ik op dat moment aan het slikken was). Het vertraagde het nauwelijks, maar het had wat traumatische schedelschade kunnen veroorzaken toen de robot vervolgens een wilde stootcombo in de lucht gooide, volledig buiten het doel.
In het belang van de wetenschap liet ik het een paar treffers landen (met mijn heup gedraaid). Hoewel het niet al zijn robotkracht gebruikte toen het mij raakte, kon ik het voelen.
Na ongeveer vier minuten ging de robot op de grond liggen en deed alsof hij bewusteloos was – de manier van het bedrijf om te zeggen: “Oké, het is tijd dat iemand anders het probeert.”
Toen hij weer omhoog sprong, poseerden we samen voor een foto. Maar ik zweer dat het klaar leek om nog een paar stoten mijn kant op te gooien.
