Het gevoel van ‘wegkwijnen’ is voor veel werknemers waarschijnlijk herkenbaar – zelfs als ze er niet helemaal de juiste taal voor hebben. En uit nieuw onderzoek blijkt dat niet veel werknemers er zo over denken. Dat is het meeste.
“Wat in de hoofden van mensen een beetje verward raakt, is dat ze aannemen dat ziek zijn bijna hetzelfde is als angst en psychische aandoeningen”, zegt Oscar Ybarra, hoogleraar bedrijfskunde aan de Universiteit van Illinois Urbana-Champaign. “Maar het is meer: ik zit gewoon een beetje vast. Ik ben niet echt verloofd. Ik weet niet waar ik heen ga.”
Ybarra wilde de malaise vastleggen die werknemers vaak ervaren op de werkvloer, die niet altijd het niveau van een psychische aandoening bereiken. Toen hij in 2024 voor het eerst ondervraagde werknemers ondervroeg, kwam Ybarra erachter dat de meerderheid van hen zich eerder als wegkwijnend op het werk dan als florerend beschouwde.
Uit een nieuw onderzoek dat in samenwerking met YouGov is uitgevoerd, blijkt dat het met de werknemers zelfs nog slechter gaat: ongeveer 61% van de 2.000 respondenten zei dat ze wegkwijnden, vergeleken met 57% het jaar daarvoor. Bijna 18% van hen beweerde “kwijnend ernstig” te zijn. Uit het onderzoek bleek dat er weinig variatie is langs demografische lijnen, en dat de ervaring van wegkwijnen vaak gecorreleerd is met hoge niveaus van burn-out.
“Ik voel me er erg in conflict over”, zegt Ybarra over de toename van het wegkwijnen. “Als onderzoeker wil je altijd een bepaalde consistentie – maar die consistentie suggereert dat er veel mensen zijn die het gewoon niet zo goed doen op hun werk.”
Naast het simpelweg documenteren van het fenomeen wegkwijnen op het werk, hoopt Ybarra organisaties en werknemers enige mogelijke verlichting te bieden. Het spectrum van wegkwijnen tot floreren is een nuttig raamwerk omdat het “de manier vergroot waarop psychologen over welzijn denken”, aldus Ybarra.
“Vooral als je het toepast op de werkomgeving – iets dat nog niet is gedaan – biedt het echt veel doelen voor mogelijke interventie”, voegt hij eraan toe.
Er zijn bepaalde gemeenschappelijke elementen op werkplekken met bloeiende werknemers: velen van hen melden een hoge mate van autonomie, samen met krachtige steun van collega’s en managers. Door dit te karakteriseren als een “empowered team”, bleek uit het onderzoek dat 68% van de werknemers op deze werkplekken floreerde; een ‘gedempt team’ waar werknemers veel steun krijgen, maar minder autonomie, leverde een lager percentage bloeiende werknemers op: 42%.
(Ybarra wijst er echter op dat er zoiets bestaat als te veel autonomie: iemand die volledig op afstand en zeer onafhankelijk werkt, kan zich zelfs geïsoleerd voelen.)
Over het geheel genomen geven de resultaten van het onderzoek aan dat de werkomgeving meer invloed lijkt te hebben op de ervaring van een werknemer dan op de demografische achtergrond. Bedrijven die kunnen bogen op een sterk gevoel voor ethiek en mensen verantwoordelijk houden voor hun gedrag, hadden ook een hoger percentage bloeiende werknemers.
Maar er zijn stappen die de individuele werknemer kan nemen om zich prettiger te voelen op het werk, zelfs als de werkplek geen structurele ondersteuning heeft.
Succesvolle werknemers vertrouwen op een reeks strategieën voor emotionele regulatie die Ybarra omschrijft als de ‘drie R’s’: herkaderen, contact opnemen en resetten. Herkaderen is een veelgebruikte techniek in de psychotherapie, waarbij je kunt proberen het positieve te vinden in een moeilijke situatie, of jezelf eraan kunt herinneren dat het niet lang zal duren. Contact opnemen kan inhouden dat u contact opneemt met familie of vrienden, of zelfs uw collega’s raadpleegt, hoewel Ybarra opmerkt dat het zoeken naar dit soort steun niet hetzelfde is als het uiten van frustraties, wat ‘iets minder gezond’ is. Resetten hangt echt af van wat voor jou het beste werkt, of het nu gaat om lichaamsbeweging of meditatie of iets heel anders.
“Uit eerder onderzoek is gebleken dat hoe meer van deze strategieën je in je gereedschapskist hebt, hoe beter”, zegt Ybarra. “Het geeft je meer dingen om uit te kiezen.”
Terwijl werknemers worden geconfronteerd met een moeilijke arbeidsmarkt en een toenemende druk van hun werkgevers om deze technologie te adopteren AI– om nog maar te zwijgen politieke onrust in ons midden– elke strategie om hun vrede te beschermen kan nuttig zijn.
“De omstandigheden kunnen zo overweldigend zijn dat je de perfecte gereedschapskist in je hoofd hebt om anders over dingen na te denken, maar het werkt gewoon te hard”, zegt Ybarra. Er zullen altijd stress en moeilijkheden zijn op het werk, maar als we over deze ondersteuning beschikken, zijn individuen wellicht beter in staat om deze met een goed resultaat te gebruiken.”
