In de nasleep van de Amerikaanse militaire aanval waarbij de president van Venezuela in beslag werd genomen Nicolás Maduro op 3 januariDe regering-Trump heeft haar verlangen naar ongehinderde toegang tot de olie van Venezuela meer benadrukt dan conventionele doelstellingen van het buitenlands beleid, zoals het bestrijden van de drugshandel of het versterken van de democratie en de regionale stabiliteit.
Tijdens zijn eerste persconferentie na de operatie beweerde president Trump dat de oliemaatschappijen een belangrijke rol zouden spelen en dat ook olie-inkomsten zouden helpen elke verdere interventie in Venezuela financieren.
Kort daarna vroegen de presentatoren van Fox & Friends Trump naar deze voorspelling.
“We hebben de grootste oliemaatschappijen ter wereld’, antwoordde Trump, ‘de grootste, de grootste en we zullen er zeer bij betrokken zijn.”
Zoals één historicus van de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Latijns-AmerikaHet verbaast mij niet dat olie of andere grondstoffen een rol spelen in het Amerikaanse beleid ten aanzien van de regio. Wat mij echter heeft verrast, is de openheid van de regering-Trump over de hoeveelheid olie die haar beleid richting Venezuela drijft.
Zoals ik heb onlangs gedetailleerdDe Amerikaanse militaire interventie in Latijns-Amerika is grotendeels verborgen gebleven. En toen de Verenigde Staten in 1954 de staatsgreep orkestreerden die de democratisch gekozen president van Guatemala afzette, verdoezelden de Verenigde Staten de rol die economische overwegingen bij die operatie speelden.
Aan het begin van de jaren vijftig was Guatemala een belangrijke bron geworden voor de bananen die Amerikanen consumeerden. zoals het vandaag is.
De United Fruit Company, gevestigd in Boston, bezat ruim 550.000 hectare Guatemalteeks land, grotendeels dankzij overeenkomsten met voormalige dictaturen. Deze boerderijen vereisten de intensieve arbeid van arme landarbeiders die vaak van hun traditionele land werden verdreven. Hun lonen waren zelden stabiel en ze kregen met perioden te maken ontslagen en loonsverlagingen.
Het internationale bedrijf netwerk met dictators en lokale ambtenaren in Midden-Amerika, veel Caribische eilanden en delen van Zuid-Amerika om uitgestrekte landgoederen voor spoorwegen te verwerven bananenplantages.
De lokale bevolking noemde het inktvis – “octopus” in het Spaans – omdat het bedrijf blijkbaar een hand in het spel gehad vorm geven aan de regio politiek, economieën En het dagelijkse leven. De Colombiaanse regering op brute wijze verpletterde een staking van 1928 van de arbeiders van United Fruithonderden mensen vermoorden.
De schijnbaar onbeperkte invloed van het bedrijf in de landen waar het actief was, gaf aanleiding tot het stereotype van Midden-Amerikaanse landen als ‘bananenrepublieken.”
In Guatemala, een land dat historisch gekenmerkt werd door extreme ongelijkheid, werd in 1944 een brede coalitie gevormd om de onderdrukkende dictatuur omver te werpen in een volksopstand. Geïnspireerd door de antifascist idealen Na de Tweede Wereldoorlog probeerde de coalitie het land democratischer en de economie eerlijker te maken.
Na decennia van repressie koos de natie op democratische wijze Juan José Arévalo en vervolgens Jacobo Arbenzonder wie, in 1952, Guatemala voerde een landhervormingsprogramma uit waardoor landloze landarbeiders hun eigen onontwikkelde percelen kregen. De Guatemalteekse regering voerde aan dat dit beleid een rechtvaardiger samenleving zou opbouwen voor de arme, inheemse meerderheid van Guatemala.
Verenigd Fruit hekelde de hervormingen van Guatemala als gevolg van een mondiale samenzwering. Het beweerde dat de meeste vakbonden in Guatemala werden gecontroleerd door Mexicaanse en Sovjet-communisten en schilderde landhervormingen af als een truc om het kapitalisme te vernietigen.
United Fruit probeerde de Amerikaanse regering te betrekken in haar strijd tegen het beleid van de gekozen regering. Hoewel de leiders ervan klaagden dat de hervormingen in Guatemala de financiële investeringen en de arbeidskosten schaadden, zagen zij ook elke inmenging in de activiteiten van Guatemala als een bedreiging voor het land. onderdeel van een breder communistisch complot.
Dit gebeurde via een reclamecampagne in de Verenigde Staten en door ervan te profiteren anticommunistische paranoia die de boventoon voerde Dan.
Leidinggevenden van United Fruit begonnen al in 1945 ontmoetingen te hebben met ambtenaren van de regering-Truman. Ondanks de steun van sympathieke ambassadeursde Amerikaanse regering wilde blijkbaar niet rechtstreeks in de aangelegenheden van Guatemala tussenbeide komen.
Het bedrijf benaderde het Congres.
Het huurde lobbyisten met goede connecties in om de Guatemalteekse politiek af te schilderen als onderdeel van een communistisch complot om het kapitalisme en de Verenigde Staten te vernietigen. In februari 1949 hekelden verschillende leden van het Congres de arbeidshervormingen in Guatemala als communistisch.
Laat. Claude Pepper noemde het arbeidsrecht “duidelijk opzettelijk discriminerend tegen dit Amerikaanse bedrijf” en “een machinegeweer gericht op het hoofd van dit Amerikaanse bedrijf.”
Twee dagen later, Rep. John McCormack herhaalde deze verklaringgebruiken precies dezelfde woorden om de hervormingen te veroordelen.
Laat. Henry Cabot Lodge Jr., Laat. Lister Heuvel En Vertegenwoordiger Mike Mansfield ging ook op de plaat en reciteerde de gesprekspunten die in de memo’s van United Fruit werden uiteengezet.
Geen enkele wetgever heeft een woord over bananen gezegd.
Zevenenzeventig jaar later kunnen we veel echo’s zien van eerdere interventies, maar nu heeft de Amerikaanse regering de sluier laten vallen: in zijn optreden na de staking die Maduro deze maand in beslag nam, Trump zei 21 keer ‘olie’.
Aaron Coy Moulton is universitair hoofddocent Latijns-Amerikaanse geschiedenis aan de Stephen F. Austin State University in Texas en auteur van ‘Caribische bloedverbonden: Guatemala en de strijd voor vrijheid uit de Koude Oorlog.” Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met het gesprek.
