Ook opmerkelijk in de X-E5 is de toevoeging van in-body beeldstabilisatie (IBIS), iets dat vroeger voorbehouden was aan camera’s uit de X-Pro-serie (nogmaals, IBIS in de XE 5 klinkt als een nieuwe doodsklok voor de X-Pro 4). Fujifilm claimt zeven stops van IBIS, wat op basis van mijn tests ongeveer juist lijkt. Ik heb op kerstochtend veel opnamen uit de hand van mijn kinderen kunnen maken en heb nooit iets gemist vanwege cameratrillingen.
Foto: Scott Gilbertson
De algehele ontwerp- en bouwkwaliteit van de X-E5 is ook een grote sprong voorwaarts. In tegenstelling tot de X-E4, die nogal plakkerig aanvoelde, is de X-E5 solide en goed gebouwd. De bovenplaat bestaat nu uit één stuk aluminium, wat er in grote mate toe bijdraagt dat de camera een robuuster, hoogwaardiger gevoel krijgt. Als je er een pancake-lens op gooit, zoals de nieuwe 23 mm f/2.8het voelt als een X100, wat bij het vorige model niet het geval was.
Mijn favoriete ding dat de X-E5 van de X100 heeft gestolen, is de nep-zelfontspannerschakelaar aan de voorkant van de camera. (De X100-serie heeft deze schakelaar weggenomen van, nou ja, vrijwel elke film-spiegelreflexcamera ooit.) Op de X-E5 krijg je vijf bedieningspunten uit deze schakelaar, die naar links of rechts, lang (ongeveer 3 seconden) naar links of rechts kunnen worden gedrukt, en dan het ronde gedeelte voor een knop. Deze zijn alle vijf aanpasbaar, wat goed is omdat er, frustrerend genoeg, geen ISO-schijf op de X-E5 zit. Ik heb de zelfontspanner ingesteld als een snelkoppeling om mij naar ISO te brengen om dat probleem op te lossen.
Bij andere knopupdates krijgt de X-E5 de dubbele, indrukbare instelschijven van de X-E3 terug (de X-E4 miste de achterste draaiknop). De AF-modusschakelaar is ook terug, zodat je via een knop kunt schakelen tussen handmatige scherpstelling, enkelvoudige autofocus of continue autofocus in plaats van dat je naar de menu’s gaat.
Simulacra en simulatie
Foto: Scott Gilbertson
Foto: Scott Gilbertson
Dan is er de nieuwe speciale filmsimulatieknop.
Laat ik voorop stellen dat als er een ISO-schijf was, ik minder problemen zou hebben met deze schijf. Het zou nog steeds gênant zijn op een vage manier waar ik de vinger niet op kan leggen, maar ik zou er een stukje tape overheen kunnen doen en het kunnen vergeten. Maar er is geen ISO-draaiknop, en het toevoegen van een hardware-draaiknop voor zoiets frivools als het schakelen tussen filmsimulaties terwijl je geen draaiknop hebt voor iets dat je de hele tijd verandert (ISO), is in mijn ogen onvergeeflijk.
