Nieuwsgierige kinderen is een serie voor kinderen van alle leeftijden. Als u een vraag heeft die u graag door een deskundige wilt laten beantwoorden, kunt u deze sturen naar CuriousKidsUS@theconversation.com.
Is het hele universum slechts een simulatie? —Moumita B., 13 jaar, Dhaka, Bangladesh
Hoe weet je dat iets echt is? Sommige dingen kun je direct zien, b.v. je vingers. Voor andere dingen, zoals je kin, heb je een spiegel of camera nodig om ze te kunnen zien. Andere dingen kun je niet zien, maar je gelooft ze omdat een ouder of een leraar je dat heeft verteld of omdat je het in een boek hebt gelezen.
Zoals één natuurkundigeIk gebruik gevoelige wetenschappelijke instrumenten en ingewikkelde wiskunde om te proberen uit te vinden wat goed is en wat niet. Maar geen van deze informatiebronnen is volledig betrouwbaar: wetenschappelijke metingen kunnen fout zijn, mijn berekeningen kunnen fouten bevatten en zelfs je ogen kunnen je misleiden, wat jurk die het internet kapot maakte omdat niemand het eens kon worden over welke kleuren ze waren.
Omdat elke informatiebron – zelfs je leraren – je soms voor de gek kan houden, hebben sommige mensen zich altijd afgevraagd of we ooit enige informatie kunnen vertrouwen.
Als je niets kunt vertrouwen, weet je dan zeker dat je wakker bent? Duizenden jaren geleden, Chinese filosoof Zhuangzi droomde dat hij een vlinder was en besefte dat hij misschien wel een vlinder was die droomde dat hij een mens was. Plato vroeg zich af of alles wat we zien alleen maar schaduwen van echte objecten kunnen zijn. Misschien is de wereld waarin we ons hele leven leven niet de echte; misschien lijkt het meer op een grote videogame of de film De Matrix.
De simulatiehypothese
De simulatiehypothese is een moderne poging om logica en observaties over technologie te gebruiken om deze vragen eindelijk te beantwoorden en te bewijzen dat we waarschijnlijk in zoiets als een gigantische videogame leven. Twintig jaar geleden was er een filosoof Nick Bostrom gemaakt zo’n betooggebaseerd op het feit dat videogames, virtual reality en kunstmatige intelligentie verbeterde snel. Die trend heeft zich voortgezet, zodat mensen tegenwoordig in meeslepende virtuele realiteit kunnen springen of met schijnbaar bewuste kunstmatige wezens kunnen praten.
Bostrom projecteerde deze technologische trends in de toekomst en stelde zich een wereld voor waarin we realistisch gezien biljoenen mensen zouden kunnen simuleren. Hij suggereerde ook dat als iemand een simulatie van jou zou kunnen maken die er van buitenaf op jou leek, het van binnen zou aanvoelen als jij, met al je gedachten en gevoelens.
Neem aan dat dat waar is. Stel dat ergens in bijvoorbeeld de 31e eeuw de mensheid in staat zal zijn om te simuleren wat ze maar wil. Sommigen van hen zullen waarschijnlijk fans van de 21e eeuw zijn en veel verschillende simulaties van onze wereld uitvoeren, zodat ze over ons kunnen leren, of gewoon vermaakt kunnen worden.
Hier is het schokkend logische argument van Bostrom: als de 21e-eeuwse planeet Aarde maar één keer heeft bestaan, maar uiteindelijk biljoenen keren zal worden gesimuleerd, en als de simulaties zo goed zijn dat de mensen in de simulatie zich als echte mensen voelen, dan leef je waarschijnlijk op een van de biljoenen simulaties van de aarde, en niet op de enige originele aarde.
Dit argument zou nog overtuigender zijn als je vandaag de dag daadwerkelijk krachtige simulaties zou kunnen uitvoeren; maar zolang je gelooft dat mensen deze simulaties ooit zullen uitvoeren, dan zou je logischerwijs moeten geloven dat je er vandaag de dag waarschijnlijk in leeft.
Wetenschapper Neil deGrasse Tyson legt de simulatiehypothese uit en waarom hij denkt dat de kans ongeveer 50-50 is dat we deel uitmaken van een virtuele realiteit.
Tekenen dat we in een simulatie leven. . . of niet
Als we in een simulatie leven, verklaart dat dan iets? Misschien is de simulatie gebrekkig en daarom lag je telefoon niet waar je zeker wist dat je hem had achtergelaten, of wist je dat er iets zou gebeuren voordat het gebeurde, of waarom zag die jurk op internet er zo raar uit.
Er zijn meer fundamentele manieren waarop onze wereld op een simulatie lijkt. Er is er één speciale lengteveel kleiner dan een atoom, waarbuiten de theorieën van natuurkundigen over het universum uiteenvallen. En we kunnen niet verder kijken dan ongeveer 50 miljard lichtjaar ver, omdat het licht heeft geen tijd gehad om ons te bereiken sinds de oerknal. Het klinkt verdacht veel als een computerspel waarbij je niets kunt zien dat kleiner is dan een pixel of iets anders dan de rand van het scherm.
Uiteraard zijn er ook andere verklaringen voor dit alles. Laten we eerlijk zijn: u heeft zich misschien niet goed herinnerd waar u uw telefoon hebt gelegd. Maar Bostroms argument vereist geen enkel wetenschappelijk bewijs. Dit is logischerwijs waar zolang je echt gelooft dat er in de toekomst veel krachtige simulaties zullen zijn. Dat is de reden waarom beroemde wetenschappers als Neil deGrasse Tyson en tech-titanen als Elon Musk ervan overtuigd zijn geraakt, hoewel Tyson de kansen nu op 50-50 schat.
Anderen onder ons zijn sceptischer. De technologie die nodig is om zulke grote en realistische simulaties uit te voeren is zo krachtig dat Bostrom dergelijke simulatoren als goddelijk omschrijft, en hij geeft toe dat de mensheid misschien nooit zo goed zal worden in simulaties. Hoewel verre van vaststaand, is de simulatiehypothese een indrukwekkend logisch en filosofisch argument dat onze fundamentele noties van de werkelijkheid heeft uitgedaagd en tot de verbeelding van miljoenen heeft gesproken.
Hallo nieuwsgierige kinderen! Heeft u een vraag die u graag door een expert wilt laten beantwoorden? Vraag een volwassene om uw vraag te sturen naar CuriousKidsUS@theconversation.com. Vertel ons uw naam, leeftijd en de stad waar u woont.
En aangezien nieuwsgierigheid geen leeftijdsgrens kent – volwassenen, laat ons ook weten wat u zich afvraagt. We zullen niet alle vragen kunnen beantwoorden, maar we zullen ons best doen.
Zeb Rocklin is docent natuurkunde aan Georgisch Instituut voor Technologie.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
