Maak kennis met het Amerikaanse meisje dat tijdens het skiën de Olympische geschiedenis van de Filippijnse Wintersport induikt

Vorige maand sneed de 17-jarige Amerikaanse alpineskiester Tallulah Proulx in Noord-Californië door de laatste poorten van haar laatste slalomkwalificatiewedstrijd en gleed door de finish. Zij en haar moeder zaten daarna in hun auto, zwevend tussen hoop en liefdesverdriet in de ijle berglucht, nog niet wetend of haar hardloopsessies genoeg zouden zijn om haar zover te krijgen. Olympische Winterspelen 2026 in Noord-Italië.

Het was de laatste dag van de kwalificatie.

“Mijn moeder en ik wisten het niet zeker totdat we in de auto stapten en op het punt stonden te vertrekken”, vertelde Proulx aan CBS News.

Het opwindende nieuws kwam even later: Proulx had zich ternauwernood gekwalificeerd om niet alleen deel te nemen aan de Milan Cortina Games, maar ook om geschiedenis te schrijven: zij is de eerste vrouw uit de Filipijnen die deelnam aan een Olympische Winterspelen, en ook de jongste Olympische Winterspelende van het land.

“Ik was zo blij, zo opgewonden, en het voelde niet goed”, zei ze, eraan toevoegend dat haar moeder iets lekkers klaar had liggen voor mogelijk slecht nieuws. “Mijn moeder had een koekje voor me gekregen, en het grappige is dat we zeiden dat dit een feestkoekje was – en geen troostkoekje. We reden gewoon naar huis en vierden het.”

Alle zenuwen die haar de berg af waren gevolgd, smolten in lachen uit, en de laatste finish in Californië werd haar startpunt voor Cortina.

“Ik voel absoluut druk”, zei ze. “Dit is mijn eerste grote internationale competitie met dit waanzinnig hoge niveau van atleten. Maar de uitkomst, wat de uitkomst ook is, ik wil gewoon een positieve instelling behouden en gewoon plezier hebben en hier zijn voor de ervaring. En ik ben erg opgewonden om de Filippijnen te laten zien en de wereld te laten zien wat de Filippijnen kunnen doen.”

Het verhaal van elke Olympiër begint ergens veel minder dan in een vol stadion. Voor Proulx begon het dichtbij de sneeuw – op peuterhoogte. Ze was nog maar drie jaar oud toen ze haar eerste paar ski’s aanklikte.

De ouders van Proulx groeiden op in Berkeley, Californië en maakten de drie uur durende pelgrimstocht naar Lake Tahoe voor familieweekends op de berg met haar en haar broer. Het ritme van die vroege wendingen vertraagde echter op zevenjarige leeftijd toen de baan van haar moeder het gezin naar Iowa bracht.

“Iowa is erg vlak”, lachte ze. ‘Er is een kleine heuvel die Sundown Mountain heet. Roep het uit naar Sundown! En ze hadden maar één raceteam.’

De berg bleef echter roepen. Toen ze tien was, schreven haar ouders haar in voor een fulltime skiprogramma van zes dagen per week in Vail, Colorado. Een jaar later, in 2018, verhuisde ze opnieuw, dit keer naar Park City, Utah, om snelheid, sneeuw en seconden te blijven najagen.

“Mijn familie steunde mijn reis vanaf het begin ongelooflijk. Ze stuurden me naar Vail om mijn passie na te streven, ook al was dat niet noodzakelijk voor iedereen”, zei Proulx. “Het was een beetje moeilijk voor de familie, dus verhuisden ze uiteindelijk naar Park City, maar zij waren degenen die in mij geloofden en in mijn droom geloofden.”

Het kiezen van het laatste deel van Proulx’ pad naar het verwezenlijken van zijn Olympische droom kwam neer op zowel strategie als realisme. Zij en haar familie moesten beslissen of ze Team USA of Team Philippines moest vertegenwoordigen.

“We hebben absoluut eerst en vooral nagedacht over de beste en gemakkelijkste manier”, vertelde ze aan CBS News. “Er strijden veel minder atleten om de Filippijnen dan om de VS. Voor de VS zou het waarschijnlijk nodig zijn – ik zou waarschijnlijk een tussenjaar moeten nemen, je een weg moeten banen naar het Amerikaanse skiteam – en slechts een paar van hen zijn hier op de Olympische Spelen.”

Dus vestigde het gezin zich op Proulx, een dubbele nationaliteit die concurreerde onder de vlag van haar Filipijnse afkomst.

“Ik zou zeker niet zijn waar ik nu ben als ik onder de Amerikaanse vlag zou zijn”, gaf ze toe.

Tijdens de openingsceremonie in Cortina op 6 februari bracht Proulx dat besluit in de schijnwerpers en betrad het Olympisch Stadion onder de rode, witte en blauwe – en gele zon en sterren – van de Republiek der Filipijnen, als vaandeldrager van het land.

Nu hoopt ze dat de sporen die ze achterlaat, de sporen van iemand anders zullen zijn die verder gaat.

“Ik zou zeggen dat als je gepassioneerd bent en omringd bent door de juiste mensen die je steunen en je die passie in je hart hebt en ook vriendelijkheid jegens anderen, ik denk dat je kunt nastreven wat je wilt”, moedigde ze alle jonge fans en aspirant-atleten aan die haar reis volgden.

Vooral voor jonge Filippino’s en Filippino’s die toekeken, bood ze trots aan als brandstof voor hun eigen beklimmingen.

“Weet je, ik denk dat Filippino’s een van de meest ondersteunende mensen zijn die er zijn”, zei ze. “Ik wil tegen alle Filippino’s zeggen dat we zo sterk zijn, dat we het kunnen… wees trots op onze identiteit – en ik denk dat het zo belangrijk is dat je weet dat ik hier ben voor de Olympische Winterspelen, als een eerste stap.”