Ooit was San Francisco een productiestad. Decennia lang bouwde Union Iron Works schepen, zoals de USS Oregon (1893) en de USS Wisconsin (1898) van de Amerikaanse marine, in haar fabriek op Pier 70 in de buurt die nu bekend staat als Dogpatch. De afgelopen jaren is het uitgestrekte, lang verlaten complex herbouwd en gevuld met kantoorruimte, woningen, winkels en kunstateliers. Onder de huurders bevinden zich startup accelerator Y Combinator en HR-platform Gusto, die geen van beiden veel gemeen hebben met Union Iron Works.
En dan is er Astranis. Het bedrijf brengt Pier 70 terug naar zijn roots door menselijke arbeid in te zetten om grondstoffen om te zetten in eindproducten. De producten in kwestie zijn satellieten in een hoge baan. Astranis heeft er vijf de ruimte in gestuurd, bouwt er momenteel nog vijf en is van plan de capaciteit op te schalen om er 24 tegelijk te kunnen produceren.
Volgens normen voor consumentenelektronica klinkt het misschien niet als een prestatie om 24 uit iets te schroeven. Voor satellieten is het echter “een ongekend aantal voor geostationaire en hoge banen, waar historisch gezien deze satellieten één voor één zijn gebouwd”, zegt John Gedmark, medeoprichter en CEO van Astrani.
De doorbraak van Astranis gaat niet alleen over de productiesnelheid. De MicroGEO-satellieten zijn opmerkelijk compact: ongeveer zo groot als een commerciële wasmachine, verkleind ten opzichte van de typische eenheden van een schoolbus. Ze zijn ontworpen om betaalbaar te zijn in een sector waar miljardenkostenoverschrijdingen gebruikelijk zijn. In plaats van te vertrouwen op analoge technologie, gebruiken ze softwaregedefinieerde radio’s, waardoor maatwerk en updates veel handiger worden.
