Masih Alinejad keerde terug naar het nieuws nadat hij een emotionele video had geplaatst waarin hij reageerde op de dood van de Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei. ‘Eindelijk ben je dood, eindelijk ben je weg, Ali Khamenei,’ zei ze met brekende stem. In dezelfde clip zie je hoe ze vreemden knuffelt in New York. Voor Alinejad waren die omhelzingen niet theatraal. Het waren, zoals ze later uitlegde, overlevingsdaden.In reactie op opmerkingen over het ‘knuffelen van vreemden’ schreef ze dat als je in ballingschap leeft en je eigen moeder niet veilig kunt knuffelen, vreemden zich niet langer vreemden voelen. De mensen die ze omhelsde, zei ze, zagen zowel vreugde als verdriet op haar gezicht. “Het is geen prestatie. Het is overleven.” Ze voegde eraan toe dat Amerika haar leven drie keer had gered en dat de mensen om haar heen haar nieuwe familie zijn geworden. Voor Alinejad zijn de ontwikkelingen in Iran nooit abstracte politieke gebeurtenissen. Het zijn intieme, persoonlijke uitspraken. Als wat zij terreur noemt instort, schrijft ze, rouwen de overlevenden niet. Ze ademen. Voor velen in Iran, Syrië, Irak en het bredere Midden-Oosten vertegenwoordigen dergelijke momenten verantwoordelijkheid.Alinejad, geboren op 11 september 1976 in Noord-Iran, begon haar carrière als journalist in 2001 en schreef voor hervormingsgezinde kranten, waaronder Hambastegi en Shargh. Als parlementair verslaggever in Teheran bracht ze verslag uit over corruptie en wangedrag onder wetgevers en bouwde ze een reputatie op voor haar scherpe, confronterende berichtgeving.Na de omstreden presidentsverkiezingen in 2009 en de daaropvolgende protesten verliet ze Iran. Ze studeerde later communicatie aan de Oxford Brookes University en woont sinds 2009 in New York en werd in 2019 Amerikaans staatsburger.Alinejad is vooral bekend vanwege haar campagne tegen de verplichte hijabwetten in Iran. In 2014 lanceerde ze My Stealthy Freedom, waarbij ze vrouwen uitnodigde foto’s van zichzelf zonder hoofddoek te delen. De campagne trok ruim een miljoen likes en evolueerde naar aanverwante bewegingen als White Wednesdays en My Camera Is My Weapon. Via deze initiatieven positioneerde ze sociale media als een vorm van burgerlijk verzet.Ze presenteert “Tablet” op de Perzische dienst van Voice of America en heeft bijgedragen aan onder meer IranWire, Radio Farda en The New York Times. In 2021 hielp ze bij de oprichting van het World Liberty Congress. Na de dood van Mahsa Amini in 2022 werd ze een van de prominente stemmen die de Women, Life, Freedom-beweging steunden. In januari 2026 sprak ze de VN toe en beschuldigde Iran van het plegen van oorlogsmisdaden.Alinejad trouwde in 2014 met Kambiz Forouzandeh. Haar memoires, The Wind in My Hair, gepubliceerd in 2018, werd een bestseller. Door de jaren heen heeft ze talloze onderscheidingen ontvangen, waaronder de Geneva Summit Prize in 2015, de Moral Courage Award in 2022 en de erkenning als Time’s Woman of the Year in 2023. De New York Times omschreef haar ooit als ‘de vrouw wiens haar Iran angst aanjaagt’.Vanaf haar vroege verslaggevingsdagen in Teheran tot haar leven in ballingschap in New York heeft Masih Alinejad een carrière opgebouwd die gekenmerkt wordt door de confrontatie met de macht en het bepleiten van vrouwenrechten. Voor haar volgers is ze een symbool van verzet. Voor de Iraanse staat blijft zij een tegenstander in het buitenland.
