March Madness is in volle gang, maar voor veel mensen is het gewoon weer een dag op kantoor. Dat wil zeggen, totdat je de pauzeruimte binnenloopt of inlogt op Slack en beseft dat het gonst van de praatjes en Final Four-voorspellingen.
Je zucht, ontslag genomen voor nog een maand vrij sport bal– heel veel gepraat over een spel waar je niets vanaf weet. En heb er eigenlijk geen zin in.
Voor veel mensen is March Madness een ritueel dat bijna een maand duurt en vraagt veel geveinsde belangstelling of een hoofdtelefoon met ruisonderdrukking. Voor elke opgewonden persoon die Yaxel Lendeborg’s laatste tegenstander-verpletterende dunk opnieuw speelt, is er een ongeïnteresseerde collega in de buurt, op zijn best verwardof in het ergste geval het gevoel krijgen dat er kliekjes ontstaan op de werkvloer waar ze geen deel van uitmaken.
Tolerantie voor gedwongen plezier op kantoor staat op een historisch dieptepunt, en sommige leidinggevenden betreuren misschien de afleiding die March Madness veroorzaakt: Coachingsbureau Challenger, Gray & Christmas heeft onlangs gegevens vrijgegeven waaruit blijkt dat werkgevers verlies van 12 miljard dollar per jaar terwijl werknemers naar wedstrijden kijken en de neiging hebben om de klok in de gaten te houden. Sommige werknemers melden dat ze zich buitengesloten voelen in de sportpraat (“Waarom heb ik videogames als mijn hobby gekozen?” schreef een Redditor), of dat zij moet interesse veinzen om de wind over de wedstrijd van gisteravond te schieten. Anderen suggereren dat het er één zou kunnen zijn “poort” naar meer problematische uitsluitingen op de werkplek in lijn met geslacht.
Hoewel het invullen van een beugel op het werk een optionele, leuke en onschadelijke activiteit kan zijn, is het de moeite waard om eventuele effecten op de teamcultuur te noteren.
Het enthousiasme voor sport komt ‘natuurlijk tot uiting op het werk’, zegt Ray White, expert op het gebied van werkplekcultuur Snel bedrijf“maar niet alle werknemers hebben op dezelfde manier contact met sport. De gezondste werkplekken bieden ruimte voor deze gesprekken zonder aan te nemen dat iedereen hetzelfde niveau van interesse of kennis deelt.”
Wat leiders kunnen doen
March Madness zou kunnen lijken op de Oscars op kantoor: sommige collega’s hadden waarschijnlijk gepassioneerde meningen of voorspellingen over de verrassende overwinning van Amy Madigan of De ene wedstrijd na de andere’s vegen; anderen gaven niets om Hollywood-types in hun nette pakken en jurken.
Eén ding dat nuttig is voor een hele organisatie om in gedachten te houden is dat hoewel March Madness voor sommige mensen een groot probleem is, het niet voor iedereen een groot probleem is, voegt White eraan toe.
“Een principe waar ik vaak over nadenk is dat tijdens een groot evenement de verbondenheid meestal al wordt opgebouwd voordat het evenement plaatsvindt”, zegt White. “Als leiders al nieuwsgierig zijn naar waar hun mensen gedurende het jaar in geïnteresseerd zijn – zoals muziek, theater, games, televisie, familie en culturele tradities – dan wordt March Madness gewoon weer een gesprek, en niet de dominante cultuur in de kamer.”
Het klinkt misschien eenvoudig, maar aandacht besteden aan de belangen van de mensen waaruit een organisatie bestaat, komt een heel eind, voegde White eraan toe.
“In mijn eigen leiderschap heb ik veel geleerd door alleen maar aandacht te besteden aan wat mensen opwindt”, legt hij uit. “Sommige teamleden praten over de concerten die ze bijwonen, sommigen zijn diep betrokken bij theater, sommigen houden van technologie en sommigen volgen de gamecultuur op de voet. Deze gesprekken zijn belangrijk omdat ze communiceren dat de cultuur op de werkplek niet alleen is opgebouwd rond wat de manager persoonlijk leuk vindt.”
Positieve effecten
Er is ook een secundair (en positief) effect van op interesses gebaseerde activiteiten op het werk: omdat werknemers al het gevoel hebben dat hun interesses er toe doen, is de kans veel groter dat ze erover praten en anderen met minder kennis uitnodigen voor deze gesprekken.
Paul Ingram, Kravis hoogleraar bedrijfskunde aan de Columbia Business School, vermeld in januari 2026 dat zijn eigen onderzoek heeft bewezen dat “nieuwe zakelijke vriendschappen op puur persoonlijke basis worden gevormd – vooral op basis van gedeelde waarden en persoonlijke identiteiten.”
Met andere woorden: het kan verleidelijk zijn om te denken dat werk werk is en persoonlijk persoonlijk, maar voor velen van ons is het kruispunt van die twee de plek waar we het gelukkigst zijn. En hoewel March Madness voor afleiding kan zorgen, het kan ook het moreel en de teamkameraadschap vergroten.
Bovendien is het geheim van March Madness, als echte basketbalverslaggever en fan die niet met de sport is opgegroeid en er pas later in zijn leven echt in geïnteresseerd raakte, dat je eigenlijk niet zoveel over universiteitsbasketbal hoeft te weten om het te kunnen doen.
Dat vertelde de gepensioneerde NBA-speler en ESPN-analist Richard Jefferson Snel bedrijf om te doen “wat je wilt” als het gaat om het vullen van je beugel. “Roep je twee beste vrienden bij elkaar en zeg: ‘Hé, we gaan deze toernooien vullen en we gaan onzin met elkaar praten.'”
De reden dat mensen enthousiast raken over March Madness is omdat het persoonlijk kan zijn, legde hij uit. ‘Waar je naar de universiteit ging. Wie waren je rivalen?’ Jefferson, afgestudeerd aan de Universiteit van Arizona, zegt. ‘Ik haat Duke, daarom laat ik ze de eerste ronde verliezen. Draag je favoriete kleuren. Waar ging je oma naar school? Waar ging je opa naar school? Zijn jullie familie?’
“Het moet leuk zijn”, voegt hij eraan toe.
Focus op inclusiviteit
Hoewel het waar is dat we misschien allemaal meer zijn geworden van elkaar vervreemd in de afgelopen jaren, misschien als gevolg van de COVID-19-pandemie, of in het algemeen maatschappelijke trends richting ontkoppelingsoms kan het gewoon heel leuk zijn om jezelf op de voorgrond te plaatsen en daadwerkelijk verbinding te maken.
Het kan zijn dat het management dit soort verbindende gesprekken en ervaringen moet initiëren. Om te beginnen weet misschien niet iedereen wat een haakje is, zegt White, of hoe je het moet invullen. Misschien zou het meest enthousiaste teamlid anderen ertoe kunnen aanzetten hun eigen voorspellingen te doen en van daaruit het vuur te laten koken.
De voordelen zijn immers potentieel groot, en dergelijke gesprekken kunnen ook een model worden voor het opnemen van niet-sportevenementen in de kantooromgeving. In een onderzoek uit 2021 getiteld Werkgroeprituelen versterken de betekenis van het werkProfessor Michael Norton van de Harvard Business School ontdekte dat werknemers die zich bezighouden met rituelen op de werkplek – van bedrijfsuitjes tot bindingsactiviteiten zoals het bouwen van March Madness-beugels – doorgaans loyaler zijn.
Dit geldt zelfs als medewerkers weerstand hebben tegen de groepsactiviteit in kwestie. “Ondanks het feit dat ze het belachelijk vinden, kan het na verloop van tijd iets voor hen gaan betekenen, en ze denken zo anders over hun collega’s en hun werk”, zegt Norton.
Wit vertelt het ook Snel bedrijf er zit waarde in variatie.
“Vanuit een breed perspectief denk ik dat organisaties er baat bij hebben om het hele jaar door meer culturele contactpunten te vinden, niet alleen sport. Sport is een gedeeld sociaal evenement, maar moet naast andere dingen staan waar mensen om geven. Het doel is niet om sport te elimineren of altijd sport op de werkvloer te bespreken, maar om de cirkel te verbreden zodat meer mensen zichzelf in de cultuur kunnen zien.”
Wat March Madness betreft, is hier nog een geheim: het is 100% oké om je favoriete teams te kiezen op basis van hun schoolkleuren, mascottes of zelfs omdat je die ene speler steeds op sociale media ziet.
Welkom bij het spel.
