Smaragdgroene Fennell Wuthering Hoogten is een love-it-or-hate-it-achtige film – en voor het grootste deel vallen critici in het ‘hate it’-kamp.
De nieuwe bewerking van de klassieke roman van Emily Brontë valt uiteen, omdat critici zeggen dat het een complex verhaal van generatietrauma en raciale spanningen te simpel maakt tot een rechtlijnige romance die gevuld is met de kenmerkende schokwaarde van Fennell (ze regisseerde ook Veelbelovende jonge vrouw En Zoutverbranding– beruchte badkuipscène en zo). Maar een recente opmerking van ster en producer Margot Robbie haalt kritiek buiten beschouwing en zegt in plaats daarvan dat de mening van critici als kunstenaar nooit in je opkomt.
Op een recent panel voor Vogue AustraliaRobbie werd – gezien haar dubbele rol als producer en hoofdrolspeler – gevraagd hoeveel ze aan haar publiek denkt tijdens het maken van een film, in plaats van zichzelf onder te dompelen in het verhaal.
“Ik houd altijd rekening met het publiek. Ik heb nooit gedacht: ‘Wat gaan de critici hiervan denken?'” antwoordde Robbie. “Ik denk: ‘Wat zal een publiek op dit moment voelen? Wat zal hun emotionele reactie zijn?’
“Ik denk gewoon dat je films moet maken voor de mensen die kaartjes gaan kopen om de films te zien”, voegde Robbie eraan toe. “Zo simpel is het.”
Robbie heeft alle drie de films van Fennell geproduceerd, maar Wuthering Hoogten is de eerste waarin ze verschijnt. “Ik werk graag met Emerald (Fennell) omdat ze altijd prioriteit geeft aan een emotionele ervaring boven een bedwelmend idee,” zei Robbie. “Ze laat een cool idee buiten de boot vallen om de optie aan te bieden die het meest opwindend is voor een publiek.”
Robbie’s standpunt zorgde online meteen voor verdeeldheid. Enkele andere filmmakers, o.a Cobra Kai schrijver en regisseur Jon Hurwitz herhaalde het sentiment van Robbie. “Dit is de manier. Publiek eerst. Altijd”, schreef Hurwitz een bericht op X.
Maar anderen waren het niet eens met de lezing van Robbie en merkten op dat films meer als commerciële producten dan als kunstwerken worden beschouwd – om nog maar te zwijgen van het feit dat critici zelf het publiek zijn.
AwardsWatch-criticus en hoofdredacteur Erik Anderson wees erop dat “acteurs en regisseurs dit nooit zeggen als hun films goede recensies krijgen” in zijn eigen antwoord naar de verklaring van Robbie.
Op Rotte tomaten, Wuthering Hoogten wordt momenteel bestempeld als “rot” met een criticusscore van 59%. In zijn recensie, De New YorkerJustin Chang vond de aanpassing “extravagant oppervlakkig”. Voor De BewakerAdrian Horton noemde het een “grote film met een heel kleine geest”. En in een opname die viraal ging, GierAllison Willmore noemde de film “Fennells domste film”, terwijl ze hem ook prees als “haar beste tot nu toe”.
Dat beroep op de kleinste gemene deler werkt Wuthering Hoogtentenminste op commercieel vlak. De film bracht tijdens het vakantieweekend van President’s Day wereldwijd $ 83 miljoen op en debuteerde als de leidende film in Noord-Amerika. Robbie’s filosofie waarbij het publiek centraal staat, krijgt zeker een kick van de stoelen – maar als elke creatieveling zijn ‘bedwelmende ideeën’ opzij zet ten gunste van een brede aantrekkingskracht, ziet de toekomst van film als kunstvorm er niet zo veelbelovend uit.
