YKen je het oude gezegde dat katten negen levens hebben? Nou, wat Mewgenics betreft, kun je het vergeten – en je kunt ook het idee vergeten dat een spel over katten op welke manier dan ook schattig moet zijn. Deze kittens zijn rood van tanden en klauwen, vatbaar voor vreemde mutaties en strikt beperkt tot slechts één leven, dat vaak snel en brutaal eindigt.
Dat is de aard van roguelike, een format dat enkele van de grootste indiehits van de afgelopen twintig jaar heeft voortgebracht. In deze spellen is falen permanent; sterven stuurt je niet terug naar het laatste checkpoint, maar terug naar het begin, waar het spel zijn elementen in een nieuwe vorm schudt voor je volgende run. En zo gaat het ook bij Mewgenics. Je verzamelt een groep van vier katachtigen en stuurt ze op een zoektocht, waaruit ze als overwinnaar of helemaal niet terugkeren.
Beneden in het riool wordt Joyce, de tabby-magiër, doodgetrapt door een kloddermonster. Kort daarna wordt Fulbert, met zijn Bagpuss-achtige aftekeningen en volle baard, van binnenuit geëxplodeerd door maden die zijn ingewanden hebben aangevallen. Het is de laatste die je ooit van een van hen zult zien. Maar het paar genoot samen van een magische avond voordat ze naar de oorlog werden gestuurd, waardoor een kitten met het veelbetekenende roze-witte patroon (en enkele veelbelovende statistieken) klaar was voor de volgende reis.
Deze nieuwe familiesaga’s worden verteld in de tweede van Mewgenics’ twee modi: een huisdierensimulatie – denk aan Tamagotchi en Love Island – waarin je je huis decoreert met een doorsnedediagram en katten bij de handdoek grijpt om ze tussen kamers te slepen. Naast matchmakingpartners die de volgende generatie krijgers kunnen voortbrengen, probeer je liefdesrivalen – wier overblijfselen nog een andere manier zijn waarop deze katten aan hun einde kunnen komen – en leden van dezelfde familie te scheiden.
Als je de woordspeling in de titel onsmakelijk vindt, wees dan gewaarschuwd: dit is een nauwkeurige indicatie van de diep smakeloze humor die binnenin te wachten staat. Verwacht ontzettend veel kak, onontwikkelde foetussen en poesjesgerelateerde excentriekelingen, evenals secties waarin je katten op heterdaad ziet (de humping-animatie kan tenminste worden uitgeschakeld). De echte schokwaarde van het spel is echter subtieler en scherper: het gaat erom hoe snel je gewend raakt aan het controleren van het nestje van de romantische ontmoetingen van gisteravond en het vervolgens dumpen van kittens met inferieure statistieken of ingeteelde geboorteafwijkingen.
De ontwikkelaars van de game, Edmund McMillen en Tyler Glaiel, hebben de Flash-gamingscene van begin jaren 00, de hoogtijdagen van Newgrounds en Happy Tree Friends, meegemaakt en zijn er nooit echt uit gegroeid. Als je bij hun werk aan de slag gaat, moet je bereid zijn de post-South Park tiener-edgelord-esthetiek als onderdeel van het pakket te accepteren.
Dat alles zou je misschien van Mewgenics afhouden, en eerlijk genoeg. Maar onder het logge oppervlak vind je een spel met een zeldzame diepgang en variatie. Pet-sim is eigenlijk een bijzaak van de turn-based gevechten die zich afspelen als een mix van schaken, D&D en Pokémon. Je verplaatst je katten over een bord van 10×10, op zoek naar manieren om de speciale combinatie van vaardigheden en obstakels die voor je liggen te benutten. Laten we zeggen dat je een kat hebt met een bliksemaanval, een andere met een slang en een derde die graag geëlektrocuteerd wordt. Met een zorgvuldige positionering en een basiskennis van de geleidende eigenschappen van water kun je meerdere vijanden in één beurt zappen en je elektrofiele moggy opladen voor de volgende beurt.
Deze eureka-momenten komen vaak voor omdat Mewgenics voortdurend nieuwe dingen naar je gooit: locaties, vijanden, klassen, vaardigheden, weersomstandigheden, eenmalige gebeurtenissen. McMillen’s vorige game, The Binding Of Isaac, werd in 2011 gelanceerd – een van de voorlopers van de moderne roguelike-sensatie – en wordt nog steeds bijgewerkt en uitgebreid. Bij de lancering heeft Mewgenics het gevoel dat het al geprofiteerd heeft van jarenlang sleutelen.
Wat indrukwekkend is, is niet alleen de hoeveelheid inhoud, maar ook hoe elegant het allemaal bij elkaar hangt. Ik heb onlangs twee nieuwe klassen ontgrendeld: de natuurminnende druïde en de slager die vleeshaken slingert. Een onwaarschijnlijk partnerschap misschien, maar experimenteren levert een ontdekking op: een synergie tussen het vermogen van de eerste om met andere wezens te praten en het vermogen van de laatste om vliegen voort te brengen uit het rottende vlees dat ze van hun vijanden afsnijden. De rest van de vlucht kunnen mijn katten achterover leunen en hun insectenpestleger al het harde werk laten doen.
Deze sterren kunnen worden aangepast tijdens uw 100e of uw 1000e run. of nooit. Volgens het opslagscherm heb ik na 60 uur minder dan één gezien derde wat dit spel te bieden heeft. Mewgenics is gebouwd om elk moment te vullen dat je bereid bent ervoor te geven.
