Als uw werkgever u een forfaitair bedrag zou aanbieden om definitief te stoppen met de baan die u als geen ander stress bezorgt, zou u dan het geld aannemen en wegrennen – of zich zorgen maken over wat het u later zou kunnen kosten? Ik had nooit gedacht dat ik dit carrièreraadsel daadwerkelijk zou tegenkomen. Terugkijkend ben ik verbaasd over de keuze die ik heb gemaakt.
De virtuele bijeenkomst voor alle bedrijven leek aanvankelijk een van de weekbladen die eraan voorafgingen. Er was een enkele ijsbreker om mensen los te krijgen, verschillende teamupdates, wat HR-huishouding. Toen verscheen de miljardair die al onze cheques ondertekende op het scherm.
Maandenlang had het senior management een project gebagatelliseerd dat ik – en de overgrote meerderheid van mijn collega’s – speciaal voor de start-up had gerekruteerd om te produceren. Ze noemden het een strategische herschikking. Of zoiets. Onze CEO wist dat velen van ons niet bepaald blij waren met de verandering. Om deze nieuwe missie te verwezenlijken, legde hij uit, zou het bedrijf lean moeten worden. Hij verwees niet naar Ozempic.
Achteraf gezien was er zoiets als een teken aan de muur Het tweede album van Destiny’s Child. Maar die markeringen hadden net zo goed hiërogliefen kunnen zijn, want ik kon ze zeker niet ontcijferen. Ik had niet verwacht wat er daarna zou gebeuren.
Mensen uit het bedrijfsleven noemen het een “vrijwillig scheidingspakket,” (VSP), maar destijds leek het zowel een luik als een ontsnapping. Het leek erg op de ontslagregelingen waarmee de meeste professionals bekend zijn, maar in plaats van direct van functie te wisselen, deed het bedrijf elke werknemer een prikkelend aanbod: vijf maanden brutosalaris en een half jaar gedekte ziektekostenverzekering. Het enige dat in ruil daarvoor werd gevraagd, was dat men het bedrijf niet zou verlaten.
We hadden een week om te beslissen. Werkprocessen zijn tot stilstand gekomen. Alle openstaande leveringen kwamen in een vreemd vagevuur terecht. Voor mijn collega’s werd VSP het enige gespreksonderwerp toen er geruchten de ronde deden over wie voorgoed zou afklokken, wie zou blijven en wat er zou blijven.
Voor sommigen was de beslissing om de tas veilig te stellen een no-brainer. “Je zou een koele zomer kunnen hebben”, zei Gary, een van mijn Slack-vrienden in de DMV. Hij stelde zich maandenlange paspoortstempels en middagkwaad voor, en terwijl hij sprak kon ik verdomd bijna de strandbries over mijn voorhoofd voelen waaien.
Gary bedoelde het goed, maar ik moest reëel zijn. Het waren de laatste dagen van quarantaine. De pandemie had het personeelsbestand bij concurrerende bedrijven verwoest – en zwarte mensen zoals ik deden dat vaak de eerste die de deur uit ging en zelden opnieuw werd aangenomen. Degenen die het geluk hadden een baan te hebben, hielden hun baan beter vast dan Stevie Wonder en zijn plaatselijke collega’s. Ik was niet bang om de deuces te gooien. Maar ik was bang om opnieuw te beginnen op een arbeidsmarkt die me al had laten zien wie ze als eerste wilden weggooien. Ik had niet de luxe om te doen alsof deze beslissing alleen maar om vibes ging.
All That Week, tweede couplet van Donell Jones’ “Waar ik wil zijn‘ speelde op repeat in mijn hoofd: ‘Ga ik weg? Zal ik blijven? Moet ik gaan? Of nadenken over mijn leven en wat voor mij het belangrijkst is?” In wezen heb ik gekozen tussen het risico van langdurige werkloosheid (weliswaar met een mooie catwalk) of de onzekerheid die de achterblijvers te wachten stond voor het concert. Dominique Dawes had niets te maken met de mentale gymnastiek die in mijn hersenen plaatsvond.
De sleutel tot het ontsnappen aan beslissingsverlamming was het voeren van gesprekken met de machthebbers. In werkelijkheid leken het meer op onderhandelingen. Wat levert het mij op als ik vijf maanden betaald verlof omzeil en in het team blijf? Een van onze directeuren suggereerde dat het verwachte vertrek mogelijkheden zou kunnen bieden om hogerop te komen in het organigram. Ze kon niet bepaald opwaartse mobiliteit beloven, maar ik kon heel goed tussen de regels door lezen.
Voor het eerst sinds de aankondiging van het bod voelde de beslissing niet langer emotioneel, maar strategisch. Als ik zou besluiten het schip niet te verlaten, zou dat niet uit angst of blinde loyaliteit zijn. Het zou zijn omdat er iets tastbaars was aan de andere kant van ‘bedankt, maar nee bedankt’.
Die week voelde als een maand en eindigde met een uittocht. Maar ik besloot te blijven zitten. En het werkte: dat was ik verheven tot senior managementen het werk. . . Nou, laten we zeggen dat de loonsverhoging mij motiveerde om aan de slag te gaan met de nieuwe doelstellingen. Maar soms vraag ik me af hoe de tegenovergestelde beslissing zou hebben uitgepakt, gezien de stroom aan vacatures die binnenstroomde toen het nieuws over de onrust in het bedrijf naar buiten kwam. Ik ben geen wiskundeman, maar ik ben slim genoeg om te weten dat twee salarissen beter zijn dan één. (Gary is het daarmee eens; hij heeft, net als sommige van mijn andere voormalige collega’s, binnen een paar weken een nieuw optreden opgenomen.)
Uiteindelijk was het vrijwillige ontslag een les in het herkennen van mijn invloed. Het dwong me te vragen wat ik wilde, wat ik bereid was te riskeren en welke beslissing mij in de sterkste positie bracht om te winnen. In die ene week waren mijn waarde en mijn prioriteiten glashelder.
