Een lezer vraagt:
Een tijdje terug werd er een medewerker aangesteld die aan mij rapporteerde (ik ben een man). zichtbaar zwanger kort nadat ze begon. Maar zij heb het nooit opgehaald. Niet bij mij, niet bij HR, niet bij wie dan ook. Ik heb haar er niet naar gevraagd, ook al vroeg bijna iedereen op ons kantoor het mij. Ik huiverde toen ik antwoordde, omdat het duidelijk was ze was zwanger maar ik vond dat ik haar privacy moest beschermen. Ik had het gevoel dat ik op spelden en naalden liep met deze overduidelijke olifant in de kamer.
Haar functieomschrijving omvatte het af en toe tillen van voorwerpen tot 40 pond, en de enige manier waarop ik haar anders behandelde, was door mijn uiterste best te doen om iets zwaars op te tillen.
Uiteindelijk kreeg ze bedrust en kreeg haar kindje een week later. Ze keerde niet terug naar de organisatie.
Het kantoor was een heel gezellige plek en ik weet dat het personeel haar graag een babyshower en al die leuke dingen had willen geven. Maar ik besef dat ik vanuit verschillende invalshoeken een hete aardappel kreeg aangereikt. Had ik dit rechtstreeks met haar moeten bespreken? Of was het prima om het te negeren?
Groene antwoorden:
Daar had je gelijk in negeer hetongemakkelijk en vreemd als het voelde. Soms, als mensen denken dat iemand er duidelijk zwanger uitziet, is dat in werkelijkheid niet het geval. Soms is het gewoon hun lichaamsvorm, ook al is het nieuw. Andere keren zijn ze zwanger, maar weten ze dat ze de baby niet op de lange termijn zullen dragen vanwege een medische situatie en willen ze er op het werk niet over praten.
Ik weet dat het argument is dat de werkgever rekening moet houden met die van de persoon zwangerschapsverlof (of vertrek in dit geval). En meestal kondigen mensen hun zwangerschap om die reden ook op het werk aan. Maar als iemand ervoor kiest om dat niet te doen, is er meestal een reden voor die keuze – en als manager heb ik het mis als ik dat respecteer. Andere situaties kunnen er immers voor zorgen dat iemand plotseling zonder voorafgaande kennisgeving ziekteverlof nodig heeft of zonder voorafgaande kennisgeving moet stoppen, en werkgevers zorgen voor hen en doen het.
Het tegenargument hiertegen is natuurlijk dat als een werknemer maanden van tevoren wist dat hij een aantal maanden vrij zou moeten hebben voor bijvoorbeeld werk. operatie, en ik heb pas de dag ervoor de moeite genomen om het aan iemand te vertellen, het zou een probleem zijn. Maar nogmaals, we kennen hier niet het hele verhaal: de meeste zwangere vrouwen kondigen hun zwangerschap aan en het feit dat ze dit waarschijnlijk niet aangeeft, geeft aan dat ze een reden had om privacy te willen. Als we een epidemie krijgen van mensen die hun zwangerschap pas de dag voordat ze met verlof gaan aankondigen, waardoor werkgevers overal in de steek worden gelaten, kunnen we er misschien nog eens naar kijken, maar op dit moment is het niet gebruikelijk, het is redelijk om aan te nemen dat er iets mis was en dat je gelijk had door de fout te maken door haar privacy te respecteren.
Nog een laatste ding: het is belangrijk op te merken dat elke zorg uitsluitend beperkt moet worden tot het vermogen van de werkgever om plannen te maken voor de plotselinge afwezigheid van de werknemer. Het belang van het bureau bij het dopen van deze persoon is 100% irrelevant. Als zij als ze dat had gewild, zou ze de zwangerschap hebben gedeeld. Dat deed ze niet, en dat betekent veel meer dan de wens van iemand om het met haar te vieren.
