Nozlee Samadzadeh’s had de zijne – een traditionele tafel voor Nowruz met symbolische voorwerpen.
Sarah Ventre/NPR
onderschrift verbergen
onderschrift wijzigen
Sarah Ventre/NPR
Nowruz – het Iraanse Nieuwjaar – is voor Iraniërs een van de grootste feestdagen van het jaar en wordt meestal gevierd met grote feesten en bijeenkomsten. Het is een oude feestdag met pre-islamitische wortels en verenigt Iraniërs over religieuze grenzen heen in heel Iran en de diaspora.
Maar dit jaar moest Jasmine Nourisamie, een van de voorzitters van de Persian Cultural Society aan de Universiteit van New York, een moeilijke beslissing nemen: hoe je een vreugdevolle vakantie kon vieren te midden van verdriet en angst.
“Wij allemaal als Iraniërs in de diaspora zijn verbonden met iemand die is vermoord, gevangengezet, gemarteld, verkracht of verdwenen – we kennen allemaal wel iemand, en het was een periode van rouw, en dat is het nog steeds”, zei Nourisamie.
Na de massamoord op demonstranten door het Iraanse regime in januari zei Nourisamie dat ze de accounts van Iraanse activisten op sociale media had gezien detachering dat de Noroez-vieringen dit jaar afgezwakt moeten worden. Veel organisaties hebben hun vieringen helemaal afgelast.
Uiteindelijk besloot haar groep door te gaan met een evenement. Maar in plaats van een typisch feest hielden ze een wake die ruimte bood aan mensen om elkaar te ontmoeten, te praten en te rouwen.
“Meestal bestaat Nowruz uit kleurrijke jurken en felle pastelkleuren,” zei Nourisamie. “Dit jaar droeg iedereen zwart.”
Voor sommigen komt het gezamenlijk verwerken van dit moment in de vorm van stille ruimte en stilte. Voor anderen schuilt er kracht in een vreugdevolle gemeenschap.
“Ik denk dat veel mensen de dansvloer beschouwen als een frivole plek waar je gewoon binnenkomt om te ‘feesten’. Maar de manier waarop we naar de ruimte op de dansvloer kijken is in werkelijkheid een plek van verzet”, zegt Arya Ghavamian, een van de makers van Disco Teheran – een dansfeest ter ere van de muziek van Iran.
“Omdat we in Iran hebben gewoond, hebben we altijd te maken gehad met de censuur van alleen maar zwijgen. En mijn gedachte is: waarom zouden we zwijgen tegen deze duisternis? Als alles ons dwingt om te zwijgen, waarom zouden we dan zwijgen en zwijgen?” zei Ghavamian.
Disco Teheran richt zich op Iraanse muziek, ook van vóór de Islamitische revolutie. Een van Ghavamian’s favoriete nummers is “Pishkesh” van de Iraanse superster Googoosh.
Ghavamian zei dat wanneer hij nadenkt over de tumultueuze geschiedenis van Iran, hij eraan wordt herinnerd dat Nowruz zowel in goede als in moeilijke tijden is gevierd.
“Als alles verdwijnt, is deze herinnering die met ons allemaal door de geschiedenis stroomt, met onze afkomst en ons bestaan en zo, ons thuis. Voor mij persoonlijk is Nowruz mijn thuis”, zei Ghavamian.
In een appartement in Brooklyn denkt Nozlee Samadzadeh aan zijn gezin terwijl hij er een bouwt had de zijneeen traditionele Nowruz-tafel met symbolische voorwerpen erop. Samadzadeh’s bevat paarse hyacinten, fruit, een geliefd boek en een spiegel, allemaal bovenop een witte doek met zilveren borduurwerk.
Maar Samadzadeh weet dat sommige belangrijke rituelen dit jaar niet mogelijk zijn.
“Het is heel traditioneel om je familie te bellen op het moment van het voorbijgaande jaar, en op dit moment is het gewoon niet mogelijk om naar Iran te bellen”, zei Samadzadeh.
Dit geldt voor veel mensen. Een bijna totale black-out betekent dat iemand op een gegeven moment misschien niet weet of zijn tante veilig is, of zijn neef nog leeft, of dat de laatste luchtaanval hun ouderlijk huis heeft getroffen.
Samadzadeh heeft via een lange keten van familieleden bericht gekregen van hun grootmoeder; een letterlijk telefoonspel.
Deze Nowruz, er zijn veel oproepen die niet doorkomen.
Maar families zullen blijven bellen, gemeenschappen zullen huilen van verdriet en vrienden zullen zich op de dansvloer verzamelen.
