WASHINGTON — RV had al zes maanden in detentie doorgebracht in een instelling in Californië toen hij in juni zijn zaak bij de immigratierechtbank won.
Hij getuigde dat hij in 2024 zijn geboorteland Cuba was ontvlucht nadat hij had geprotesteerd tegen de regering, waarvoor hij gevangen werd gezet, gecontroleerd en vervolgd. Vervolgens, nadat hij in Mexico was ontvoerd, kwam hij illegaal de Verenigde Staten binnen en vertelde hij de grensagenten dat hij voor zijn leven vreesde.
Een rechter van de immigratierechtbank verleende hem bescherming tegen deportatie naar Cuba, en RV, 21, keek uit naar hereniging met familie in Florida.
Maar RV, die vroeg om zijn volledige naam niet te gebruiken uit angst voor represailles van de overheid, is niet vrijgelaten. In het detentiecentrum, zei hij, hebben agenten hem verteld dat ze nog steeds een manier zullen vinden om hem te deporteren – zo niet naar Cuba, dan misschien naar Panama of Costa Rica.
“Het wachten is zo moeilijk”, zei hij in een interview. “Het is alsof ze niet accepteren dat ik gewonnen heb.”
RV behoort tot wat immigratieadvocaten omschrijven als een escalerende trend: sommige immigranten die bescherming genieten tegen deportatie naar hun thuisland worden voor onbepaalde tijd vastgehouden.
Vaak wordt de persoon vastgehouden terwijl de federale overheid in beroep gaat tegen de overwinning of op zoek gaat naar een ander land dat bereid is hem op te nemen.
De regering heeft lange tijd de mogelijkheid gehad om dergelijke oproepen te doen of een ander land te zoeken om iemand te deporteren; Ministerie van Binnenlandse Veiligheid heeft doorgaans 90 dagen om een andere plaats te vinden waar we ze naartoe kunnen sturen.
Maar in de praktijk worden zulke verhuizingen naar derde landen uitgevoerd waren zeldzaamdus de persoon werd doorgaans vrijgelaten en mocht in de Verenigde Staten blijven
Die praktijk is veranderd onder de regering-Trump. Recente instructies aan het immigratie- en douanehandhavingspersoneel pleiten ervoor om mensen vast te houden. Een opmerking over 24 junibijvoorbeeld dat “veldkantoren niet langer de bevoegdheid hebben om buitenaardse wezens vrij te laten.”
Dit zijn gevallen waarbij immigranten betrokken zijn die, in plaats van asiel te verkrijgen, een van de twee vormen van immigratieverlichting krijgen, bekend als “inhouding van verwijdering” en bescherming onder het Internationaal Verdrag tegen foltering. Beide hebben een hogere bewijslast dan asiel, maar bieden geen weg naar staatsburgerschap.
Deze vormen van opvang verschillen op een belangrijk punt van asiel: terwijl asiel beschermt tegen deportatie waar dan ook, bieden de andere alleen bescherming tegen deportatie naar een land waar de persoon het risico loopt op schade of marteling.
Jennifer Norris, advocaat bij het Immigrant Defenders Law Center, zei dat de acties van de regering het achterhouden van verwijdering en bescherming onder de Anti-folteringsconventie nu feitelijk zinloos maken.
‘We zijn een gevaarlijk tijdperk binnengegaan’, zei Norris. “Dit zijn cliënten die alles goed hebben gedaan. Ze hebben hun zaak voor een immigratierechter gewonnen en nu worden ze als criminelen behandeld en blijven ze in hechtenis, zelfs nadat een immigratierechter in hun voordeel heeft beslist.”
Laura Lunn, directeur belangenbehartiging en procesvoering bij het Rocky Mountain Immigrant Advocacy Network in Colorado, merkte op dat de regels tegen dubbel gevaar in deze gevallen niet van toepassing zijn, zodat de regering in beroep kan gaan als ze verliest.
“Hier hebben ze zoveel controle over de vraag of iemand in hechtenis blijft, want als ze gewoon in beroep gaan, kunnen ze minstens zes maanden of zelfs jaren in de gevangenis zitten”, zei Lunn.
Homeland Security reageerde niet op specifieke vragen en weigerde commentaar te geven.
Advocaten die immigranten in langdurige detentie vertegenwoordigen, zeggen dat de regering mensen opsluit in de hoop hun cliënten uit te putten, zodat ze hun strijd om in de VS te blijven opgeven
Ngựa, een Vietnamese man die vroeg om geïdentificeerd te worden aan de hand van zijn familiebijnaam, wat ‘paard’ betekent, is in Californië vastgehouden sinds hij in maart illegaal de zuidelijke grens overstak.
Ngựa vluchtte vorig jaar uit Vietnam nadat hij was gemarteld door politieagenten die hem probeerden een ‘beschermingsbelasting’ af te persen, zo blijkt uit zijn asielaanvraag. Toen hij weigerde, sloegen de agenten hem, zetten hem gevangen en dreigden hem en zijn gezin te vermoorden.
Een immigratierechter heeft Ngựa onlangs asiel geweigerd, maar verleende hem bescherming op grond van de Anti-folteringsconventie. Zijn pro bono-advocaten hebben beroep aangetekend tegen de weigering van asiel.
In een interview via een tolk zei hij dat hij ervoor koos veiligheid in de Verenigde Staten te zoeken, omdat hij geloofde dat de regering van enig ander land hem terug naar Vietnam zou deporteren. Hij zei dat hij niet verwachtte dat Amerikaanse functionarissen zouden proberen van hem af te komen.
Ngựa zei dat ICE-officieren hem vertelden dat ze weten dat ze hem niet terug kunnen sturen naar Vietnam, maar dat ze wel een ander land zullen vinden dat bereid is hem op te nemen. Elke ochtend, zei hij, gaat een officier van slaapzaal naar slaapzaal met de vraag of iemand zichzelf wil uitzetten.
De gedachte weggestuurd te worden houdt hem ’s nachts wakker, maar het alternatief is bijna net zo erg: ‘Ik ben bang dat ik hier jarenlang vastgehouden zal worden’, zei hij.
DHS-voorschriften voortgezette detentie toestaan wanneer “er een aanzienlijke kans bestaat dat een gedetineerde vreemdeling binnen redelijkerwijs voorzienbare toekomst wordt verwijderd.”
Dergelijke scenario’s zijn sindsdien steeds meer mogelijk een uitspraak van het Hooggerechtshof in juni is de mogelijkheid van immigratieambtenaren uitgebreid om mensen snel te deporteren naar landen waar ze geen persoonlijke banden hebben.
Na de uitspraak, ICE heeft richtlijnen uitgegeven geeft agenten de opdracht om migranten die op de planning staan om naar een derde land te worden verwijderd, doorgaans “minstens 24 uur” van tevoren op de hoogte te stellen, maar slechts zes uur in “dringende omstandigheden”.
In de richtlijnen staat ook dat de Verenigde Staten geloofwaardige diplomatieke garanties moeten krijgen dat de gedeporteerde mensen niet zullen worden vervolgd of gemarteld.
Dit jaar heeft de regering-Trump dat wel gedaan overeenkomsten gesloten met verschillende landenwaaronder Ghana, El Salvador en Zuid-Soedan – die op de rand van een burgeroorlog staan – om gedeporteerden op te nemen.
“Het is steeds gebruikelijker geworden dat de overheid mensen vasthoudt die bescherming genieten, omdat ze in de meeste gevallen actief op zoek zijn naar een derde land om hen te accepteren”, zegt Trina Realmuto, uitvoerend directeur van de National Immigration Litigation Alliance.
Realmuto is een van de hoofdadvocaten in de zaak die de verwijderingspraktijken van Homeland Security uit derde landen aanvecht.
Federale wet stelt dat Homeland Security eerst alternatieve landen moet zoeken waarnaar de persoon die wordt gedeporteerd een persoonlijke band heeft en vervolgens, als dit “onpraktisch, af te raden of onmogelijk” is, een land moet vinden waarvan de regering bereid is deze te accepteren.
Realmuto zei dat de regering-Trump rechtstreeks naar het laatste redmiddel springt. Als gevolg hiervan, zei ze, zijn verschillende mensen die naar een derde land zijn gedeporteerd, door ambtenaren daar teruggestuurd naar het land waar ze oorspronkelijk waren gevlucht.
Onder hen bevindt zich Rabbiatu Kuyateh, een 58-jarige vrouw die dertig jaar geleden de burgeroorlog in Sierra Leone ontvluchtte en zich in Maryland vestigde totdat ICE-agenten haar deze zomer vasthielden tijdens haar jaarlijkse check-in.
Dat meldt NBC News dat omdat een rechter ICE had verboden haar terug te sturen naar Sierra Leone, waar ze was gemarteld, de dienst haar naar Ghana had gedeporteerd. Maar Ghanese functionarissen zetten haar met geweld op een bus naar Sierra Leone.
In het belastingjaar 2024 ontvingen 2.506 personen inhouding van verwijdering of bescherming op grond van het Verdrag tegen foltering, volgens de Congressional Research Service.
Realmuto zei dat, net als Kuyateh, tienduizenden immigranten de afgelopen decennia dit soort hulp hebben gekregen. Dergelijke mensen lopen nu het risico opnieuw te worden vastgehouden terwijl de regering probeert hen naar een ander land te verhuizen, zei ze.
Het geval van FB, een 27-jarige Colombiaanse vrouw die in 2024 via de haven van San Ysidro de Verenigde Staten binnenkwam, illustreert verder de benadering van de regering ten aanzien van de anti-folterconventie. De FBI vroeg om geïdentificeerd te worden aan de hand van haar initialen, uit angst voor represailles van de Amerikaanse regering.
In februari kreeg de FBI bescherming op grond van de anti-folterconventie. Maar in plaats van haar vrij te laten, zei Homeland Security dat het probeerde haar naar Honduras, Guatemala of Brazilië te verhuizen.
In september dienden de advocaten van de FBI een verzoekschrift in bij de federale rechtbank voor haar vrijlating.
“Het is nogal moeilijk te beargumenteren dat de verwijdering van iemand op handen is als hij acht maanden vastzit”, zegt haar advocaat, Kristen Coffey.
Uit rechtbankverslagen blijkt dat de rechter de petitie aanvankelijk heeft afgewezen nadat ICE-functionarissen beweerden dat ze haar hadden geboekt voor een vlucht naar Bolivia die drie dagen later zou vertrekken.
Maar een maand later zat ze nog steeds in Amerikaanse hechtenis.
In een uitspraak waarin vorige maand de vrijlating van de Fed werd verleend, zei de Amerikaanse districtsrechter Tanya Walton Pratt in Indiana dat de bewering van de regering dat de Fed onmiddellijk zou worden gedeporteerd ‘vals was gebleken’ en dat haar arrestatie ‘in strijd was met de grondwet en de wetten van de Verenigde Staten’.
Ze werd dezelfde dag vrijgelaten.
