In één opzicht is deze beslissing niet geheel verrassend.
Zoals de hoorzittingen van het Hooggerechtshof verliepen, leek dit de meest waarschijnlijke beslissing van de Amerikaanse rechterlijke macht.
Toch is het een enorme klap voor het Trump-regime.
De beste plaats om dit te begrijpen is door helemaal terug te gaan in de geschiedenis, naar de Amerikaanse grondwet.
De kern ervan was het idee dat de president niet de eenzijdige macht zou moeten hebben om belastingen vast te stellen, die in ieder geval toen grotendeels uit tarieven bestonden.
Met andere woorden: de tarieven moesten door het Congres worden vastgesteld. Dit was niet zomaar toeval; het was de hoeksteen van de zeer beroemde ‘scheiding der machten’.
Laatste Trump: tarieven verworpen door het Hooggerechtshof
Het nadeel van deze vrij duidelijke grondwettelijke aanscherping is dat het vaak tijdrovend en moeilijk is om iets door het Congres te krijgen.
In de loop van de decennia zijn er dus verschillende uitzonderingen in de wet opgenomen om presidenten in staat te stellen noodtarieven op te leggen, bijvoorbeeld in geval van een crisis op het gebied van de nationale veiligheid of de betalingsbalans – of vanwege een specifiek probleem met een bepaalde sector.
Trump kondigde afgelopen april tarieven aan. Afbeelding: Reuters
Deze vrijstellingen vertegenwoordigen een catalogus van obscure juridische mazen waardoor de president effectief eenzijdig tarieven kan opleggen zonder tussenkomst van het Congres.
Het begrijpen van deze geschiedenis is heel belangrijk om te begrijpen wat er net is gebeurd. Omdat veel van de kleine lettertjes van de manier waarop Donald Trump tot nu toe tarieven heeft opgelegd, terug te voeren zijn op het gebruik door de president van deze verschillende historische mazen in de wet.
De Trade Expansion Act van 1962 bevat bijvoorbeeld een clausule, sectie 232, die zegt dat hij tarieven kan opleggen aan bepaalde sectoren als er een rechtvaardiging voor de nationale veiligheid is. De president gebruikte deze clausule voor zijn staal- en aluminiumtarieven
Wat betreft de bekende “Bevrijdingsdag” Deze tarieven werden geïmplementeerd onder de International Emergency Economic Powers Act (IEEPA) van 1977.
Het is eigenlijk alleen bedoeld om te worden gebruikt als het land zich in een of andere nationale noodsituatie bevindt. Dat was zeker de rechtvaardiging van de president voor de tarieven op Bevrijdingsdag: handelstekorten, illegale drugsinstroom – deze vormden, zo betoogde hij, een nationale noodsituatie.
Trump heeft ’tarieven’ omschreven als zijn favoriete woord. Afbeelding: Reuters
De belangrijkste ontwikkeling is die van nu we weten dat het Hooggerechtshof het daar niet mee eens is.
Alle IEEPA-aanklachten, dat wil zeggen een groot deel, ongeveer de helft, van al zijn aanklachten zijn nu ongeldig. Er bestaat een ernstig vraagteken over de vraag of de regering een deel, of misschien zelfs al het geld dat tot nu toe onder deze “Bevrijdingsdag”-tarieven is betaald, moet terugbetalen.
In één opzicht verandert dit niets fundamenteels, in die zin dat het de administratie waarschijnlijk alleen maar zal dwingen enkele van de andere obscure mazen in de wet te gebruiken om extra vergoedingen terug te krijgen. Het Witte Huis kan de rechterlijke macht de schuld geven van het belemmeren van de koers van de politiek.
Lees meer van Sky News:
Trump draagt Amerikaanse regering op om dossiers over ‘buitenaards leven’ vrij te geven
De vredesregering van Trump belooft miljarden dollars aan Gaza
Maar zoals het komt, terwijl de peilingen van de president dalen (niet in de laatste plaats omdat tarieven niet bijzonder populair zijn), is er een andere mogelijke manier waarop deze episode Trump dwingt toe te geven (voor zover het als een bekentenis zou worden beschouwd) dat de tarieven niet werken zoals hij had gehoopt.
Hoe het ook zij, het is steeds meer chaos in de handelsoorlog.
Er zullen ongetwijfeld nog meer wendingen volgen.
