“I Dacht dat je dood was”, zijn de eerste woorden die je hoort van de hoofdpersonen in deze horror-puzzelplatformgame. Het is je eerste teken dat het lang voordat je hier kwam al slecht ging. Ze verkennen donkere golven en verlaten stedelijke omgevingen in een roeiboot, op zoek naar hun verloren vrienden in een wereld van hondsdolle, misvormde wezens waar hun kinderen tegen vechten, maar dan zullen hun kinderen vechten. Je hebt tenminste de mogelijkheid om coöp te spelen als je wilt dat iemand op de bank de verschrikkingen trotseert.
Begin jaren 2000 was de oneerbiedige gamingblog Old Man Murray een pionier op het gebied van ‘kassasysteem“. De rubriek was simpel: hoe eerder de speler zijn eerste houten kubus van afschuwelijke middelmatigheid tegenkwam, hoe ongeïnspireerd het spel. Door deze methode voor 2026 te updaten, hebben we een paar nieuwe concurrenten: hoe snel voordat je langzaam door een gat kronkelt, een metgezel over een hoge rand stimuleert, zodat ze een mech terug kunnen trekken met analoge mechs? deze hits binnen de eerste 20 minuten, en als de credits rollen, zes uur later, voelt het alsof die ontwikkelaar Tarsier heeft de laatste druppels interactieve nieuwigheid uit zijn formule van lichte verkenningsmissies, spannende maar eenvoudige stealth en gruwelijke achtervolgingen geperst, en toch is dit grimmige avontuur nog steeds moeilijk neer te leggen.
Spookdiertjes Kleine nachtmerries spel werden terecht geprezen om de manier waarop hun imposante en overdreven werelden de gedachten en angsten van een kind een griezelige pretspiegel voorhouden. Volwassenen zijn onhandig en eng; het werk is bizar; Bureaucratie is beangstigend. Reanimal put uit dezelfde bron van angst, maar met af en toe riffs die op gespannen voet staan met de machteloosheid van de kindertijd, zoals momenten waarop de kinderen in een tank rijden of een grote kloppende bazooka vinden.
De versleten en vermoeide architectuur van de wereld voelt fascinerend armoedig aan, met zelfverzekerde cinematografie en arresterende schaal. Beton en staal kraken droevige verhalen over verval en rampspoed. Het hoofdrolpaar baant zich een weg door afbrokkelende schotten, een rottend weeshuis en een bos dat zo donker en dicht is dat zonsopgang als concept aanvoelt als een fantasievolle mythe. Verborgen kruipruimtes verbergen momenten van uitstel in de vorm van gekke, droevige kleine geheimen die bewijzen dat zelfs je ergste nachtmerrie draaglijker is met een verkeerskegel op je hoofd.
Als je hun zelfvertrouwen en vindingrijkheid observeert, krijg je het gevoel dat deze kinderen al heel lang met de hel te maken hebben. Maar het zijn nog kinderen. Je zwaait onhandig met een koevoet naar gigantische meeuwen, of neemt een pauze om een roestige glijbaan te gebruiken. Je speelt de voetstappen van oma door een ondergelopen kelder en sluipt op het ritme van kletterende wasmachines om het geluid van je beweging te verbergen voor de afschuwelijke, slungelige aanwezigheid op slechts een paar meter afstand. Liefdevol geanimeerde details verlichten de somberheid; de kinderen helpen elkaar met opstaan en stof zichzelf af na een val, en de bedden trillen als je erop springt. Een aansteker en een lamp om de duisternis te verdrijven bieden kleine gemakken, maar niettemin comfort.
En ja, het handjevol hoogtepuntmomenten waarin je voor gigantische wezens wegrent of ermee vecht, is spectaculair. Ik zal een pelikaan nooit meer de rug toekeren zolang ik leef. Overal druipt Reanimal aanwijzingen voor meeslepende mysteries over de aard van zijn wereld en de plaats van de kinderen daarin. Het is dan ook jammer dat het zijn schijnbare draai geeft om het lef van het einde van Little Nightmares II terug te winnen.
In een vroege scène sluip je door een vervallen theater terwijl een projector tussen macabere beelden flikkert. Reanimal vertrouwt ook op een celluloidrol met duister mooie scènes: ze zijn op zichzelf onmiskenbaar memorabel, ze vormen gewoon geen erg meeslepend geheel.
