EENrc Raiders is een extractieschieter van Embark Studios – dat wil zeggen een spel waarin je een kaart vol andere spelers inzet en zoveel mogelijk schiet en plundert voordat je ontsnapt. Dit is mijn eerste echte kennismaking met het genre en het is uitstekend. Het heeft soepele, slechts af en toe ongemakkelijke gevechten, een geluidsontwerp dat de hersenen precies goed krabt, en robotvijanden die echt angstaanjagend zijn. En het bevredigt mijn constante behoefte om in elke la te zoeken naar mijn inventaris en pistool.
Maar ik moet mijn hoofd erbij houden: het speler-tegen-speler-element van Arc Raider betekent dat ik elk moment door een snode rivaal voor mijn kostbare lading kan worden besprongen. En ook de kennis waarmee dit spel is gemaakt hulp van generatieve AI Door het stemacteren schaam ik me een beetje voor de mate waarin ik ervan geniet. Ik speel elke game terwijl ik treurig over mijn schouder (en die van mijn personage) kijk als iemand in de game mijn felbegeerde plan overneemt of iemand in het echte leven mijn deur intrapt om mij een hypocriet te noemen.
Het wordt steeds moeilijker om AI in het dagelijks leven te vermijden. Arc Raiders is mijn schuldige genoegen geworden. Daarin speel je als een overvaller in het post-apocalyptische Italië die ondergronds leeft, maar regelmatig van bovenaf op zoek gaat naar voorraden nadat een enorme ecologische gebeurtenis de menselijke beschaving verwoestte en kort daarna vreemde autonome robots verschenen om het met littekens bedekte landschap te doorzoeken. Deze ARC’s kunnen boven je hoofd vliegen, over de grond rollen of buitengewone afstanden springen op vier mechanische poten. Elk ervan is op unieke wijze dodelijk.
Je bent jammerlijk ontoereikend in een gevecht tegen de meeste vijanden van Arc Raiders, wat betekent dat je moet rondrennen om ze te ontwijken, lawaaimakers moet gooien om ze af te leiden, of als team moet aanvallen, met het team waarmee je hebt ingezet of andere spelers die je moet overtuigen om met je mee te chatten. Dit alles staat allemaal in dienst van de enige echte god van het spel: buit, die je nodig hebt om alles te doen, van het repareren van je wapens tot het maken van medische benodigdheden tot het trainen van je huisdierhaan om items aan de oppervlakte voor je op te halen. En je kunt alleen houden waarmee je met succes bent ontsnapt, dus als je midden in een gevecht sterft of er niet in slaagt een lift of metro te bereiken voordat de timer afloopt, is het allemaal verdwenen.
Hoewel mijn eerste paar rondes met Arc Raiders extreem moeilijk en bestraffend waren (in mijn derde game vond ik verschillende stukken zeldzame buit en werd vervolgens genadeloos vermoord door een team geheel in het rood gekleed), heeft Embark ervoor gezorgd dat je snel vooruitgang kunt boeken. Elke keer dat je een level omhoog gaat, kun je de mobiliteit, het uithoudingsvermogen en de stealth van je raider verbeteren, en je kunt ervaring opdoen door rondes te spelen en met succes te minen. Je kunt items recyclen tot knutselmateriaal om je wapens en schilden te upgraden, of snuisterijen aan verkopers verkopen voor extra geld waarmee je betere uitrusting kunt kopen. Zelfs na een slechte ronde krijg je nog steeds ergens.
Na elke succesvolle extractie spring ik er weer in voor meer. Ik wil meer close calls, onbedoelde explosies en angstaanjagende sprints door verwoeste steden. Ik wil meer geschreeuw via de chat gooien, zodat andere teams weten dat ik er zin in heb, loop langs een andere speler die schiet Duizend mijlen van Vanessa Carlton door hun microfoon, waardoor nog een half dozijn mensen een liftschacht in wordt geleid voordat ik op het laatste moment op de knop druk om de deur te sluiten.
Arc Raiders is niet alleen leuk om te spelen. Het is een regelrechte dosis serotonine.
