VIdeogames hebben in 2025 een feest aan unieke en prachtige bezienswaardigheden opgeleverd: ecologische fantasieën vol met magische beesten; fantastische, historisch beklijvende recreaties van feodaal Japan. Maar hier is een curiositeit aan het einde van het jaar: het psychologische horrorspel Sleep Awake serveert ons synthrockpionier Gary Numan, die in misschien wel de slimste rol van zijn leven stapt: een gigantisch zwevend hoofd genaamd Hypnos.
Deze cameo in een laat stadium is niet helemaal indicatief voor de game als geheel; de paar uur vóór de aankomst van Numan zijn eerder verdrietig dan boos. Meestal verken je de vervallen, vervallen straten van wat vermoedelijk de laatste stad op aarde is. Deze setting is een prachtig werk van verbeelding. Je ziet het door de ogen van een jonge vrouw genaamd Katja, die zich over daken beweegt en naar een kaal, levenloos achterland staart, in labyrintische straten waarvan de donkere en mysterieuze logica doet denken aan de ontroerende ondergrondse etsen van de Italiaanse kunstenaar Piranesi.
Hoe is de planeet zo onherbergzaam geworden, zo grondig uit het leven weggevaagd? Echt duidelijk zal het nooit worden. Integendeel, Katja heeft te maken met een urgenter probleem: als ze in slaap valt, loopt onze held het risico te verdwijnen in een vreemd, ontoegankelijk rijk, veroorzaakt door een ziekte genaamd Hush. Net als alle andere eeuwig uitgeputte mensen hier dept Katja een paar druppels stay-wakker serum in haar ogen. Plotseling ziet ze psychedelische visioenen en caleidoscopische brekingen van de ruimte. Katja lijkt het plot te verliezen; iedereen heeft dat zeker. Wat er nog over is van de samenleving is verworden tot de slaapgebrekparanoia van rivaliserende bendes.
Aanvankelijk gedreven door de wens om voor een ouder familielid te zorgen, begeleid je Katja in eerste persoon door de vele smerige, vervallen kamers van het spel. Op een gegeven moment bevind je je op het terrein van een sekte met gasmaskers, dus probeer je langs hen heen te sluipen, tegen muren en onder tafels door te kruipen om detectie te voorkomen. Toch is er nauwelijks sprake van spanning: de vijanden volgen onvoorwaardelijke patrouillepaden; hun gezichtsveld is absurd genereus. Dit is een behoorlijk saai, gemakkelijk verstoppertje-spel.
Sleep Awake onthult een verder gebrek aan gameplay-verbeelding. U wordt aangemoedigd om stroomonderbrekers kort te sluiten door er karren in te rollen; je moet deuren openen door duidelijk geplaatste sleutelkaarten te vinden. Langzaam begint ook de schittering van de stad te vervagen: het wordt duidelijk dat je je voortbeweegt door een rijkelijk door kunst geleide tunnel – eigenlijk gewoon een enigszins interactieve en niet bijzonder enge clowntrein.
Het is jammer, want Sleep Awake is visueel gedurfd. De verkennende actie wordt afgewisseld met droevige maar prachtige FMV-sequenties: het griezelige silhouet van bomen tegen een bloedrode lucht; borrelende vloeistoffen weergegeven in extreme close-up. Soms worden deze verontrustende beelden over de daadwerkelijke 3D-ruimte heen gelegd, voor een wonderbaarlijk raar arthouse-effect. Dit surrealisme strekt zich uit tot het doodsscherm: als je door een van je domme vijanden op je hoofd wordt geslagen, moet je de duisternis uitlopen naar een spectaculaire, met licht gevulde deur; Terwijl je dat doet, muteert de kamer in hallucinante realtime en spuugt je uit bij je laatste automatische opslag.
Het doodsscherm is een zeldzaam moment waarop Sleep Awake iets oproept tussen droomlogica en de vreemde wazige momenten tussen slaaptoestanden die kunnen aanvoelen als dromen. De rest van de tijd draagt deze narcoleptische nachtmerrie eenvoudigweg zijn psychedelische esthetiek – inclusief de vloeibare Numan – zonder ze interactief te ondervragen. Het is te eenvoudig, te leesbaar en eigenlijk niet onlogisch genoeg waar het ertoe doet. Misschien wil je hier een nachtje over slapen.
na nieuwsbriefpromotie
