Het is onze tweede dag in Iran – een land in oorlog en de hoofdstad Teheran is gespannen en ingetogen. Velen zijn gevlucht, de achterblijvers gaan zo goed als ze kunnen verder.
Er is regelmatig het geluid van uitgaand luchtafweergeschut en het gebulder van binnenkomende raketten. Politiebureaus en controleposten worden regelmatig aangevallen, zo wordt ons verteld.
Maar pas na twee weken lijkt het erop dat mensen het geluid van oorlog in de buurt nauwelijks kunnen registreren.
Laatste updates: Trump bedreigt de NAVO
Op de markt winkelden mensen aan het einde van de week voorafgaand aan Noroez, het Perzische Nieuwjaar. Het winkelend publiek deelden hun angsten en zorgen, maar de meesten waren niet bereid dit voor de camera te doen.
Het gaat uiteraard niet alleen om de oorlog; deze komt na weken van protesten en de daaropvolgende repressie.
Sommigen spraken de hoop uit dat er na het conflict enige verandering zal komen, maar de meesten hadden dringender zorgen: het bombardement van gisteren dat te dichtbij kwam, en het feit dat niemand weet hoe dit zal eindigen.
Na een marathonreis van 48 uur over land via de besneeuwde passen aan de Armeense grens met Iranwe kwamen Teheran binnen.
Het meest opvallend waren de gezichten van de Iraanse Opperste Leider Mojtaba Khamenei en zijn vermoorde vader, alomtegenwoordig op enorme spandoeken langs de snelwegen. De autoriteiten proberen continuïteit te projecteren.
Het gezicht van de Iraanse Opperste Leider, Mojtaba Khamenei, en zijn vermoorde vader zijn alomtegenwoordig in Teheran
De regering lijkt het onder controle te hebben, maar de nieuwe leider is niet in het openbaar gezien. De Iraanse vice-minister van Buitenlandse Zaken, dr. Saeed Khatibzadeh, benadrukte dat hij springlevend is en ‘de leiding heeft’ toen we hem interviewden.
Zijn boodschap was boos en uitdagend. De oorlog, zo benadrukte hij, heeft geen mandaat en is illegaal. En naarmate de speculaties over de volgende stap van Amerika toenemen, hij had een onheilspellende waarschuwing aan de vijand.
De Amerikaanse leiders moeten Vietnam in gedachten houden, zo vertelde hij ons, als zij overwegen om Iran “op de grond” te zetten. Dat, zo zei hij, zou de daad van een schurkenstaat zijn, en de Verenigde Staten zouden daar spijt van krijgen.
We zijn hier een week lang en zijn een van de weinige internationale nieuwsploegen die voorlopig een visum hebben gekregen.
De hoofdstad is bezaaid met de littekens van de oorlog
De hoofdstad is bezaaid met littekens van Israël en de Amerikaanse luchtaanvallen. Hele gebouwen platgebombardeerd. De aanvallen zijn nauwkeurig en doelgericht te noemen, maar vertel dat maar eens aan een oudere man die we in de zwarte ruïnes van zijn appartement vonden nadat er aan het begin van de oorlog een raket bij de buren binnenkwam.
De aanval vond midden in de middag plaats zonder waarschuwing. De explosiegolf blies de ramen in en vulde het appartement met stof en rook. Toen hij herstelde, vond hij zijn vrouw en dochter gewond, doorzeefd met granaatscherven en gewond met gebroken botten.
Ze zijn in het ziekenhuis geopereerd, maar moesten zo snel mogelijk weg, ook een aantal ziekenhuizen is getroffen, zo kregen we te horen. Ze herstellen, maar hun huis is verwoest.
En 24 uur per dag moeten de mensen in deze stad zich afvragen of het naastgelegen gebouw ook op de doelwitlijst staat, en zij zouden de volgende kunnen zijn.
