Twas drie weken eerder Kerstmisaangezien er door het hele huis geen enkel wezen bewoog, behalve mijn 13-jarige dochter, die uit haar hol tevoorschijn kwam met een niveau van levendigheid dat overdag ongebruikelijk is.
Toen ze dichterbij kwam met een gloeiende laptop, was haar doffe mondje in een boog opgetrokken. Het werd zo duidelijk dat ik het publiek (sommigen zouden zeggen ‘slachtoffer’) aan het worden waren van een recent cultureel fenomeen: de kerstverlanglijst-diavoorstelling.
Grafisch ontwerpplatform Canva lijkt voor veel tieners het favoriete hulpmiddel. Canva zegt dat de eerste kerstverlanglijstsjabloon in 2019 aan hun bibliotheek is toegevoegd. Sinds 2022 hebben mensen meer dan 3,35 miljoen kerstverlanglijstontwerpen gemaakt. De verlanglijstjes voor presentatiestijlen zijn tussen 2024 en 2025 met 61% toegenomen tot een totaal van 1,4 miljoen. Sociale media worden overspoeld met video’s van bruisende jongeren in duur zweet die familiepresentaties doen op grote tv’s, samen met talloze tutorials over hoe je ze ‘esthetisch’ kunt maken – een woord dat ik nooit moe word om mijn kinderen eraan te herinneren dat het een zelfstandig naamwoord is, geen bijvoeglijk naamwoord.
Het volstaat te zeggen dat het geen visioenen van suikerpruimen waren die in het hoofd van mijn dochter dansten. In plaats daarvan werd ik getrakteerd op een eerste collage van merken en winkels waar ze een mysterieuze waardering voor heeft, gevolgd door een reeks gecategoriseerde dia’s over de tienerjaren: kleding, sieraden, decoratie, schoonheidsproducten en gelukkig enkele boeken. Hoewel haar diavoorstelling foto’s, ‘inspo’ en prijzen bevatte, onthield ze zich van de vulgariteit van hyperlinks, wat, afgaande op online bewijsmateriaal, een veel voorkomende toevoeging is. En het kan praktisch zijn.
Uit mijn rigoureuze en zeer wetenschappelijke onderzoek (lees: het sms’en van elke ouder in mijn contactenlijst) is gebleken dat meisjes de voornaamste boosdoeners zijn, die dit nouveau-gebruik doorgaans pas in hun late tienerjaren omarmen voordat ze het een paar jaar later ontgroeien. Velen die aan de ontvangende kant van deze pitches stonden, waardeerden het initiatief en de praktische bruikbaarheid, terwijl ze tegelijkertijd de griezel van saaie online “maak je klaar met mij” en het “uitpakken” van familietradities betreurden. Zoals een vriendin, wier twee jongens haar nog nooit aan deze ervaring hadden onderworpen, het verwoordde: het klinkt een beetje als mensen die te veel tijd op kantoor doorbrengen en vervolgens hun maaltijden op de camping plannen in een Excel-spreadsheet.
Effectief? Zeker. Maar is het net zo schattig als de handgeschreven, verkeerd gespelde, met glitters besmeurde gebeden voor de welwillendheid van de Kerstman die we kenden en waar we van hielden? Niet helemaal. Maar terwijl deze optimistische herinneringen aan haar onschuld ergens in een la stof lagen te vergaren, was ik verrast om de gedachte, de moeite en de gematigdheid te waarderen die ze in haar nieuwerwetse aanpak stopte. Ze heeft zelfs enkele “dupe” -opties “als back-up” toegevoegd. Goed gespeeld, jongen.
Hoewel het moeilijk is om veel seizoensgebonden magie te voelen die voortkomt uit een op een sjabloon gebouwd pitchdeck, overtreft het zeker de aanblik van nauwelijks verhulde teleurstelling wanneer je beste pogingen mislukken. Zoals mijn neef zei: “Er zijn momenten in het ouderschap waarop je gewoon je nederlaag moet toegeven en je aan de regels van de nieuwe garde moet houden. God weet dat je maar een beperkte hoeveelheid medelijden van je tiener kunt krijgen!”
Gewapend met een moodboard vol kleurenpaletten, favoriete halslijnen, felbegeerde cosmetica en (huilen) een teddybeer, vertelde ik haar vol vertrouwen dat het er allemaal uitzag redelijk. Haar ogen – wat fonkelden ze! Haar kuiltjes, hoe vrolijk!
En daar was het weer: de vreugde waar ouders voor leven. Ga nu naar bed, alsjeblieft.
