President Donald Trump heeft het duidelijk gemaakt: Zijn visie voor De toekomst van Venezuela impliceert dat de VS profiteert van zijn olie.
“We laten onze zeer grote Amerikaanse oliemaatschappijen – de grootste waar ook ter wereld – erin stappen, miljarden dollars uitgeven en de zwaar beschadigde infrastructuur, de olie-infrastructuur, repareren”, zei de president zaterdag tegen verslaggevers op een persconferentie. schokkende arrestatie van de Venezolaanse president Nicolás Maduro en zijn vrouw.
Maar experts waarschuwen dat een aantal realiteiten – waaronder de internationale olieprijzen en langetermijnvragen over de stabiliteit in het land – het waarschijnlijk veel moeilijker zullen maken om deze olierevolutie tot stand te brengen dan Trump lijkt te denken.
“De kloof tussen de regering-Trump en wat er werkelijk aan de hand is in de oliewereld en wat Amerikaanse bedrijven willen is enorm”, zegt Lorne Stockman, analist bij Oil Change International, een onderzoeks- en belangenorganisatie voor schone energie en fossiele brandstoffen.
Venezuela beschikt over enkele van de grootste oliereserves ter wereld. Maar de olieproductie daar is sinds het midden van de jaren negentig gekelderd, nadat president Hugo Chávez een groot deel van de industrie nationaliseerde. Het land was gewoon produceren 1,3 miljoen vaten olie per dag in 2018, een daling ten opzichte van een piek van meer dan 3 miljoen vaten per dag eind jaren negentig. (De Verenigde Staten, de grootste producent van ruwe olie ter wereld, produceerden gemiddeld 21,7 miljoen vaten Elke dag in 2023.) De sancties tegen Venezuela onder de eerste regering-Trump hebben de productie intussen nog verder teruggedrongen.
Trump heeft herhaaldelijk gesuggereerd dat het vrijgeven van al die olie en het verhogen van de productie een zegen zou zijn voor de olie- en gasindustrie – en dat hij verwacht dat Amerikaanse oliemaatschappijen het voortouw zullen nemen. Dit soort denken – een natuurlijk gevolg van zijn ‘boor, baby, boor’-filosofie – is typerend voor de president. Eén van de Trumps hand beoordelingen van de oorlog in Irak, die hij jaren voordat hij zich kandidaat stelde voor het eerst uitdrukte, was dat de Verenigde Staten niet ‘de olie uit de regio haalden om onszelf te vergoeden’ voor de oorlog.
De president beschouwt de energiegeopolitiek “bijna alsof de wereld een bestuur van de Kolonisten van Catan is: je ontvoert de president van Venezuela en nu heb je ipso facto controle over alle olie”, zegt Rory Johnston, een Canadese oliemarktonderzoeker. “Ik denk dat hij dat tot op zekere hoogte terecht gelooft. Het is niet waar, maar ik denk dat het een belangrijk raamwerk is voor de manier waarop hij het momentum van zijn beleid rechtvaardigt en aanstuurt.”
