President Trump suggereerde woensdag laat dat hij beschrijvingen vermijdt militair conflict met Iran als een ‘oorlog’ vanwege bezorgdheid over het feit dat het Congres geen toestemming heeft gegeven voor militair geweld.
‘Ik wil het woord ‘oorlog’ niet gebruiken, omdat ze zeggen dat als je het woord oorlog gebruikt, het misschien niet goed is om te doen’, zei de president tijdens een evenement voor de fondsenwervende afdeling van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. “Ze houden niet van het woord ‘oorlog’ omdat je goedkeuring moet krijgen, dus ik ga het woord ‘militaire operatie’ gebruiken, wat het eigenlijk is.”
De president heeft de term eerder vermeden door dinsdag te zeggen dat “mensen het niet leuk vinden dat ik het woord ‘oorlog’ gebruik, dus dat zal ik niet doen, maar de Democraten noemen het een oorlog.” Ergens eerder deze maand heeft hij dat gedaan vertelde verslaggevers hij beschouwde het conflict als “een excursie die ons uit een oorlog zal houden”. Hij heeft ook vaak betoogd dat de oorlog in Iran een kortetermijnconflict is waarvan hij verwacht dat het binnenkort zal eindigen.
Maar Trump heeft het nog steeds af en toe een oorlog genoemd, ook tijdens de toespraak van woensdagavond toen hij zei: “De oorlog eindigde in wezen een paar dagen nadat we erin gingen.”
Achter de semantische kwestie schuilt een juridische vraag of de president toestemming van het Congres nodig had om vorige maand militaire aanvallen tegen Iran te lanceren.
De Grondwet geeft het Congres de macht om de oorlog te verklaren, maar maakt de president tot opperbevelhebber van de strijdkrachten. De War Powers Act van de jaren zeventig beperkt militaire vijandelijkheden doorgaans tot zestig dagen, tenzij het Congres het gebruik van militair geweld toestaat, hoewel presidenten van beide partijen de grenzen van deze wet hebben getest. Meneer Trump hebben betoogd de wet is ongrondwettelijk.
Democratische wetgevers hebben betoogd dat de heer Trump zonder wettelijke bevoegdheid heeft gehandeld door aanvallen op Iran te lanceren zonder eerst toestemming van het Congres te vragen, en hebben zich afgevraagd of Iran een “imminente” bedreiging voor de Verenigde Staten vormde.
Sinds het begin van de oorlog hebben de Democraten in de Senaat drie stemmen gekregen om het Amerikaanse offensief in Iran te beëindigen, tenzij het Congres toestemming geeft om het voort te zetten, maar die stemmen zijn tekortgeschoten, voornamelijk als gevolg van Republikeinse oppositie. Daarin laatste stemming Dinsdag stemden alle Democraten behalve senator John Fetterman uit Pennsylvania om de oorlogsmachten van Trump in Iran in te dammen, en alle Republikeinen behalve senator Rand Paul uit Kentucky. stemde tegen.
“Ik denk niet dat we een moment als dit hebben gehad waarop de Verenigde Staten ondubbelzinnig in oorlog zijn geweest met een buitenlandse macht, waar Amerikaanse soldaten sterven terwijl we spreken, en dit wordt actief verborgen voor het publiek door het Congres”, zei Democratische senator Chris Murphy van Connecticut, die de resolutie over de oorlogsmachten steunde, voorafgaand aan de procedurele stemming van dinsdag.
De regering-Trump en de meeste Republikeinen beweren dat de oorlog juridisch en constitutioneel gerechtvaardigd is vanwege de dreiging van Iraanse raketten. In een bericht aan het Congres nadat de operatie was begonnen, zei de heer Trump dat hij “handelde in overeenstemming met mijn constitutionele autoriteit als opperbevelhebber en CEO om de buitenlandse zaken van de Verenigde Staten te regelen.”
“Ondanks de herhaalde pogingen van mijn regering om een diplomatieke oplossing te vinden voor het kwaadaardige gedrag van Iran, werd de dreiging voor de Verenigde Staten en hun bondgenoten en partners onhoudbaar”, aldus de heer Trump.
Verschillende Republikeinen in het Congres hebben de woordkeuze van Trump herhaald. Spreker van het Huis van Afgevaardigden Mike Johnson zei op een persconferentie kort nadat de VS en Israël Iran begonnen aan te vallen: “We zijn momenteel niet in oorlog. We zijn vier dagen bezig met een zeer specifieke, duidelijke missie.”
Het is niet de eerste keer dat een militaire operatie tot een woordenoorlog leidt. Toen voormalig president Barack Obama in 2011 luchtaanvallen lanceerde tegen de Libische dictator Muammar Gaddafi, voerde zijn regering aan dat hiervoor geen toestemming van het Congres nodig was. Destijds probeerden functionarissen te analyseren of de stakingen als een ‘oorlog’ konden worden beschouwd.
“Ik denk dat wat we doen het afdwingen van een resolutie is die een heel duidelijke reeks doelstellingen heeft, namelijk het beschermen van het Libische volk, het afwenden van een humanitaire crisis en het instellen van een no-fly zone”, aldus plaatsvervangend nationaal veiligheidsadviseur Ben Rhodes. vertelde verslaggevers op een bepaald moment in 2011verwijzend naar een resolutie van de VN-Veiligheidsraad. “Het gaat duidelijk om kinetische militaire actie, vooral aan de voorkant. Maar nogmaals, de aard van onze betrokkenheid is dat we niet in een open oorlog terechtkomen, een landinvasie van Libië.”
