De politieke reis van Tulsi Gabbard was allesbehalve eenvoudig.
Als tiener werkte ze voor haar vader, een prominente anti-homo-activist, en zijn politieke organisatie was tegen het homohuwelijk. In 2002 werd ze gekozen in het Huis van Afgevaardigden van Hawaï en werd ze – op 21-jarige leeftijd – de jongste persoon die in de wetgevende macht diende.
Gabbard was een Democraat en bleef dat twee decennia lang zotoen ze met haar fiets van het State House naar de gemeenteraad van Honolulu naar het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden reed.
In 2020, ze stelde zich kandidaat voor het presidentschapdie afstand doet van haar anti-LGBTQ-opvattingen en verontschuldigt zich voor haar eerdere houding. Dat was ze een acoliet van Bernie Sanders en een felle criticus van Donald Trump en vooral zijn buitenlands beleid. Ze veroordeelde hem op een gegeven moment voor “Saoedi-Arabië’s bitch zijn.”
Nu is Gabbard MAGA tot op haar kousenvoeten.
Ondanks geen duidelijke kwalificaties – afgezien van haar kruiperige optredens op Fox News – Trump koos haar als directeur van de Nationale Inlichtingendienst, de beste spionnenmeester van het land. Zonder aardse reden was Gabbard vorige week aanwezig toen de FBI een hardhandige inval uitvoerde op het verkiezingsbureau in Fulton County, Georgia. een dwaze theorie nastreven de verkiezingen van 2020 zijn van Trump gestolen.
In plaats van bijvoorbeeld de laatste inlichtingen uit Oekraïne of Gaza onder de loep te nemen, stond Gabbard toe te kijken hoe een team van agenten in kogelvrije vesten honderden dozen met stembiljetten en ander verkiezingsmateriaal vervoerde.
Het zal het vaderland veilig houden.
Maar hoe bizar en onverantwoordelijk het ook was, de aanwezigheid van Gabbard buiten Atlanta was logisch. Ze houdt zich al heel lang bezig met gekke complotten. En ze zal buigen, als een wuivende handpalm, in welke richting de heersende wind ook waait.
Sommigen noemen haar de ‘Manchurische kandidaat’, zegt John Hart, communicatieprofessor aan de Hawaii Pacific University, verwijzend naar het kneedbare cijfer van de beroemde politieke thriller. In een andere wereld, zo suggereerde hij, zou Gabbard de running mate van Sanders kunnen zijn geweest.
‘Er is een zekere mate van flexibiliteit voor nodig om te geloven dat iemand die de Democratische vice-president had kunnen zijn nu in het kabinet van Trump zit’, merkte Hart op.
De taak van de directeur van de nationale inlichtingendienst van het land – een functie die in het leven is geroepen om enkele tekortkomingen aan te pakken die hiertoe hebben geleid de aanslagen van 9/11 – moet dienen als de belangrijkste inlichtingenadviseur van de president en grote hoeveelheden buitenlandse, militaire en binnenlandse informatie moeten synthetiseren om het land te helpen verdedigen en zijn belangen in het buitenland te beschermen.
Het heeft niets te maken met het heronderhandelen van Amerikaanse verkiezingen neigt naar de gekneusde gevoelens van een president met een uienhuid.
De baan is wordt verondersteld onpartijdig en niet-politiek te zijnwat vanzelfsprekend zou moeten zijn. Behalve dat het gezegd moet worden dat in deze tijd waarin alle wegen (en de acties van elk kabinetslid) naar Trump leiden, zijn ego, zijn grillen En zijn onzekerheid.
Er waren overvloedige tekenen van Gabbard een spectaculair slechte keuze voor hoofd van de inlichtingendienst.
Zij gaf de NAVO en de regering-Biden de schuld voor de Russische invasie van Oekraïne. Ze beweerde dat de Verenigde Staten gevaarlijke biologische laboratoria in het land financierden – ‘waarbij valse Russische propaganda werd nagebootst’, in de woorden van de toenmalige senator Mitt Romney uit Utah.
Ze verzette zich tegen Amerikaanse hulp aan de rebellen die tegen Bashar Assad vochten, ontmoette de toenmalige dictator van Syrië en verdedigde hem tegen beschuldigingen hij gebruikte chemische wapens tegen zijn eigen volk.
Zij verdedigde Eduard Snowden En Julian Assangedie werd aangeklaagd wegens het bedenken van twee van de grootste lekken van inlichtingengeheimen in de Amerikaanse geschiedenis.
Toch was Gabbard dat wel ternauwernood bevestigd door de Senaat52 tegen 48. De stemming kende, vrijwel geheel volgens partijlijnen, een ongunstige start, en sindsdien heeft niets het terechte gebrek aan vertrouwen van de wetgevers kunnen wegnemen.
Trump verwierp de getuigenis van Gabbard in het Congres over de nucleaire capaciteiten van Iran – “Het kan me niet schelen wat ze zei” – en bombardeerde de nucleaire installaties van het land. De veronderstelde het hoofd van de inlichtingendienst was blijkbaar niet relevant in het ontslag van de regering De voormalige Venezolaanse president Nicolás Maduro.
Haar bizarre aanwezigheid in Georgië – waar Gabbard er naar verluidt voor zorgde dat FBI-agenten de president na de inval zouden bellen – lijkt niets meer dan een manier om haar weer in zijn goede gratie te krijgen.
(Afzonderlijk meldde de Wall Street Journal deze week dat een Amerikaanse inlichtingenfunctionaris een klokkenluidersklacht heeft ingediend tegen Gabbard, die verwikkeld is in ruzie over het delen van details met het Congres.)
De Californische senator Adam Schiff zei dat het “voor iedereen duidelijk is dat Gabbard niet over de capaciteit en geloofwaardigheid beschikt” om leiding te geven aan de inlichtingengemeenschap van het land.
“Ze is buitenspel gezet door het Witte Huis, genegeerd door de agentschappen en heeft geen geloofwaardigheid bij het Congres”, schreef de Democraat in een e-mail. Ze reageerde door de grote leugen van Trump na te praten ‘compleet met het cosplayen van (een) undercoveragent uit Fulton County en het overtreden van alle normen en regels door de president van de Verenigde Staten te associëren met wetshandhavers die een gerechtelijk bevel uitvoeren. De enige bijdrage die Tulsi Gabbard nu kan leveren zou zijn aftreden.’
Terug in Hawaï kampt de voormalige congresvrouw al jaren met een slechte adem.
“Het begon met de kritiek op president Obama” – een gerespecteerde Hawaiiaanse inwoner – over buitenlands beleid “en het gevoel op Hawaï dat ze meer geïnteresseerd was in het verschijnen in de nationale media dan in het werken voor de staat”, zegt Colin Moore, hoogleraar politieke wetenschappen aan de Universiteit van Hawaï en ook al jarenlang Gabbard-watcher.
“Hawaï-politici waren dat, op enkele uitzonderingen na, vaak wel soort low-drama dealmakersniet het soort dat nationale aandacht trekt,’ zei Moore. ‘Het doel is om de anciënniteit te vergroten en de voordelen terug te brengen naar de staat. En dat was nooit het model dat Tulsi volgde.
Volgens Honolulu Civil Beat, een non-profit nieuwsorganisatie over de hele staat, zijn er de afgelopen jaren, toen ze in de baan van Trump kwam, weinig waarnemingen van Gabbard in Hawaï geweest. Niet dat ze erg gemist wordt in de diep democratische staat.
“Ik heb minder liefdadige mensen horen zeggen: ‘Laat de deur niet tegen je (achterkant) slaan als je naar buiten gaat'”, zei Hart.
Maar het is niet zo dat Gabbards benoeming tot directeur inlichtingen het verlies van Hawaï en de winst van Amerika was. Het is ook het verlies van Amerika geweest.
