Valentino, die maandag op 93-jarige leeftijd stierf, laat een blijvende erfenis achter vol beroemdheid, glamour en, in zijn woorden, weten wat vrouwen willen: “mooi zijn”.
De Italiaanse modekrachtpatser heeft dat wel zijn droom veiliggesteld om een blijvende impact te maken en Karl Lagerfeld en Yves Saint Laurent te overleven.
Valentino stond bekend om zijn unieke mix tussen de gedurfde en kleurrijke Italiaanse mode en de elegante Franse mode hoge mode– de hoogste niveau van vakmanschap in de modemet uitzonderlijke details en strikte normen voor professionele kleermakerij.
De vermenging van deze stijlen om het kenmerkende Valentino-silhouet te creëren, maakte zijn stijl onderscheidend. Valentino’s stijl was gereserveerd en in de loop van zijn carrière bouwde hij daarop voort hoge mode vaardigheden die hij had ontwikkeld en die zijn kenmerkende stijl behield terwijl hij vijf decennia lang zijn modehuis leidde.
Maar hij was zeker niet zonder zijn eigen controversiële opvattingen over schoonheid voor vrouwen.
Om de ontwerper te worden
Valentino Clemente Ludovico, geboren in Voghera, Italië, in 1932, begon zijn carrière al vroeg, wetende vanaf jonge leeftijd dat hij mode wilde nastreven.
Hij tekende vanaf jonge leeftijd en studeerde mode tekening aan het Santa Marta Institute of Fashion Drawing in Milaan voordat hij zijn technische ontwerpvaardigheden aanscherpte aan de École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne, de vereniging van de mode-industrie, in Parijs.
Hij begon zijn modecarrière bij twee vooraanstaande Parijzenaars hoge mode huizen, eerst bij Jean Dessès voordat hij naar Guy Laroche verhuisde.
In 1959 opende hij zijn eigen modehuis in Italië.
Zijn vroege werk had een zware Franse invloed met eenvoudige, strakke ontwerpen en complexe silhouetten en constructies. Zijn vroege werk had kleur en een meer minimalistische benadering geblokkeerd voordat zijn Italiaanse cultuur later in zijn collecties echt tot uiting kwam.
Hij behaalde al vroeg succes via zijn verbindingen aan de Italiaanse filmindustrie, waaronder het aankleden van Elizabeth Taylor fris voor haar optreden in Cleopatra (1963).
Valentino betrad het wereldtoneel tijdens zijn eerste optreden in Pritti-paleis in Florence in 1962.
Zijn meest opmerkelijke collectie uit die tijd werd in 1968 uitgebracht De Witte Collectieeen serie A-lijnjurken en klassieke pakken. De collectie was opvallend: helemaal in het wit, terwijl Italië in het teken stond van kleur.
Hij groeide snel in internationale populariteit. Hij was geliefd bij Europese beroemdheden en een elitegroep vrouwen die bereid waren het geld uit te geven – de jurken liepen op in de duizenden dollars.
In 1963 heeft hij reisde naar de Verenigde Staten om Hollywoodsterren aan te trekken.
De Valentino-vrouw
Valentino’s wens was om vrouwen mooi te maken. Hij zeker beroemdheden uit de A-lijst aangetrokken om het te doen. De Valentino-vrouw was iemand die haar mannetje zou staan met vertrouwen en een damesachtige elegantie.
Valentino wilde vrouwen de aandacht zien trekken met zijn klassieke silhouetten en evenwichtige proporties. Valentino kleedde vrouwen als Jackie Kennedy, Audrey Hepburn, Julia Roberts, Gwyneth Paltrow en Anne Hathaway.
Zijn aristocratische smaak erfde ideeën over schoonheid en oude Europese stijl, in plaats van te innoveren met nieuwe trends. Zijn kenmerkende stijl bestond uit formele ontwerpen die het vermogen hadden om stilletjes te intimideren, waaronder het onverzadigbare Valentino-rood.
Rood was een kenmerkende kleur in zijn collecties. De kleur gaf vertrouwen en romantiek zonder de aandacht af te leiden van de schoonheid van de vrouw.
Franse invloed
Valentino was Frans opgeleid en goed op de hoogte van de regels van de couture.
Met deze expertise was hij een van de eerste Italiaanse ontwerpers om als buitenstaander in Frankrijk te slagen met de lancering van de zijne eerste Parijs-collectie in 1975. Deze Parijs-collectie toonde meer ontspannen silhouetten met veel lagen die speelden tegen het casual karakter van de mode.
Terwijl zijn ontwerpbasis in Rome lag, werden veel van zijn collecties de daaropvolgende vier decennia in Parijs getoond. Zijn Italiaanse cultuur is vermengd met de technische details van het Parijse hoge mode maakte Valentino de ontwerper die hij was.
Gedurende zijn hele carrière hebben zijn ontwerpen vaak een klassieke silhouetbuste behouden, gecombineerd met een opvallende Italiaanse kleur of textuur.
In tegenstelling tot sommige hedendaagse ontwerpers veranderden de collecties van Valentino niet elk seizoen dramatisch. In plaats daarvan bleven ze het vakmanschap en de hoge couturenormen handhaven.
“Typisch mooi” is vaak de beschrijving van Valentino’s werk – maar deze toewijding aan hoge normen van schoonheid heeft gezien kritiek van de industrie. In 2007 verdedigde Valentino de trend van zeer dunne vrouwen op catwalks door te zeggen dat wanneer “meisjes dun zijn, de jurken aantrekkelijker zijn”.
Critici zeiden dat zijn ontwerpen de uitsluitende, poortwachtende mode versterken van degenen die zich niet conformeren aan de traditionele schoonheidsnormen.
De start- en landingsbanen van Valentino zijn pas onlangs begonnen hebben meer middelgrote lichamen en hun definitie van schoonheid uitbreiden.
De verkoop van Valentino voor $300 miljoen
Valentino-modemerk verkocht voor $ 300 miljoen in 1998 naar Holding di Partecipazioni Industriali, waar Valentino tot de zijne nog steeds ontwerpt pensioen in 2007.
Valentino verkocht om de omvang van zijn merk te vergroten: hij wist dat het onmogelijk zou zijn om te overleven zonder de steun van een groter bedrijf. Sinds Valentino’s pensionering is het modehuis verdergegaan onder andere creatieve directeuren.
Valentino zal een blijvende erfenis nalaten als de Italiaanse ontwerper die erin slaagde de roep van de Fransen te doorbreken hoge mode elite en maken naam voor zichzelf.
Het iconische Valentino-rood zal voor altijd herinnerd worden vanwege zijn glamour en zal voortleven met zijn nalatenschap. Een echte Romeinse visionair met ongeëvenaard vakmanschap.
Jay Marshall is docent modeontwerp aan de School of Design and Architecture van Swinburne Universiteit voor Technologie.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
