ITegen het einde begon ik zin te krijgen in een duurtest, maar toch, als sukkel die ik ben, kon ik het niet laten Vreemdere dingen finale vorige week. En spoilerwaarschuwing: In deze nieuwsbrief zal ik er in algemene termen over praten. Omdat grofweg 80% van het afgelopen seizoen bestond uit twintig ’tieners’ die dingen aan elkaar uitlegden terwijl ze willekeurige voorwerpen uit de jaren 80 gebruikten om ingewikkelde plannen en plotpunten te illustreren, waren mijn verwachtingen niet hooggespannen. Na een eindeloos uur gebeurt er eindelijk iets leuks als de niet-kinderen zich bewapenen met machinegeweren en molotovcocktails en het opnemen tegen een monsterlijk gigantische demonkrab. Aha, dacht ik – het laatste baasgevecht!
Het gevecht leek op iets uit Monster Hunter, een en al schaal en spektakel met een vleugje wanhoop. Heel lang hebben videogames geprobeerd de cinema te imiteren. Nu voelt bioscoop (en tv) vaak aan als een videogame. De structuur van Stranger Things vorig seizoen deed me veel aan Resident Evil denken: lange stukken langzaam door gangen lopen, waarbij personages luid plotinformatie uitwisselen op weg naar de actie, en af en toe explosies van geweervuur, schreeuwende monsters of autoachtervolgingen. Die lange perioden van relatieve inactiviteit zijn veel draaglijker als je een controller in handen hebt. Ik ben helemaal voor tv en films die de spanning, het spektakel en de dynamiek van videogames omarmen, maar moeten ze ook de onnodige side-quests en de opgeblazenheid van de open wereld omarmen?
De wederzijds invloedrijke relatie tussen games, televisie en film is de afgelopen jaren enorm geëvolueerd. EEN Generatie X en oudere millennialspelers zijn recentelijk uitgegroeid tot creatieve en opdrachtgeversmacht in deze industrieën. Daarom krijgen we mensen als Jonathan Nolan aan het roer van een excellent Fallout tv-programmaen waarom alle videogame-naar-scherm-aanpassingen de afgelopen vijf jaar dramatisch minder verschrikkelijk zijn geworden. Het betekent ook onvermijdelijk dat de grenzen tussen interactief en niet-interactief entertainment poreuzer worden: waar eerdere gamemakers sterk werden beïnvloed door film (voornamelijk, maar niet exclusief Alien/s en Star Wars), nu werkt die relatie beide kanten op. De meeste Marvel-films zien er voor mij uit als een videogame, en niet alleen omdat ze allemaal vol CGI zitten. Het is de sfeer en het tempo erin.
Edge of Tomorrow blijft de meest videogame-achtige film die ik ooit heb gezien: het uitgangspunt draait om sterven en herleven, waarbij elke keer andere dingen worden geprobeerd. Het is een sci-fi-roguelike van een film. Ik wilde spelen Mad Max: Fury Road de hele tijd dat ik ernaar keek, was John Wick 4 letterlijk een vechtspelbaas. Als filmcritici zeggen dat een film aanvoelt als een videogame, bedoelen ze dat vaak pejoratief; veel cinefielen zien games nog steeds als de lagere vorm. Als ik zeg dat een film aanvoelt als een videogame, is dat een compliment, alleen voelt het ook zo saai videogames.
Dit was voor mij het probleem met Stranger Things: elke aflevering voelde alsof ik een open game laadde die ik al een paar maanden niet had gespeeld. Er verschenen steeds meer personages en het kon me niet schelen wie de meeste waren, of het kon me niet schelen. Tussen de Upside Down, Vecna’s mindscape, de echte Hawkins en een geheel nieuwe dimensie die in de laatste paar afleveringen werd geïntroduceerd, waren er te veel plaatsen om bij te houden. Elke aflevering bracht die milde wanhoop met zich mee die ik voel als ik denk dat ik het einde van een te lang spel nader, om vervolgens weer een geheel nieuw gebied te ontdekken om te verkennen. De pijnlijk lange epiloog werd ondertussen alleen geëvenaard door de eindeloze uren aan gameplay van Red Dead Redemption 2. Laat het alsjeblieft al eindigen!
Natuurlijk mag in de moderne popcultuur niets ooit goed eindigen, niet als er nog geld mee wordt verdiend. Het verbaast me dat er nog geen bericht is geweest over een officiële Stranger Things-videogame-koppeling (afgezien van een beat-em-up in retrostijl voor smartphones uit 2019). Nu ik erover nadenk, zien we niet veel van dit soort gelicentieerde games meer: in de jaren 00 en 2010 werden de meeste grote films en tv-series gelanceerd met een interactieve begeleiding. Vermoedelijk komt dit door de stijgende kosten van game-ontwikkeling – je kunt middelmatig niet uitschakelen PlayStation Twee games in negen maanden langer – maar ook: als tv-programma’s zo veel op games lijken, hebben we dan eigenlijk wel een aanpassing nodig?
Wat te spelen
De eerste game die ik in 2026 heb uitgespeeld is Aanwijzeneen surrealistisch en licht angstaanjagend spel over een jonge non die haar geloof in twijfel trekt en gesprekken voert met de duivel terwijl ze met een ontsnapte gevangene aan een uiterst vreemde reis begint door sombere, besneeuwde dorpen en verlaten fabrieken. Er zitten broodnodige humoristische momenten in, maar ook dingen over religie, controle en seksualiteit die ik nog niet eerder in een videogame heb gezien. Het maakt ook deel uit van een kleine golf games (zie Baby Steps) die de gamermentaliteit bespotten: er zijn punten, maar ze zijn zinloos; verken buiten de gebaande paden en je zult iets nutteloos en onbelangrijks vinden in plaats van een geheim of iets leuks. En dat is als je überhaupt iets vindt.
Verkrijgbaar bij: PC, PS5, Xbox, Nintendo-schakelaar
Geschatte speelduur: vijf uur
Wat te lezen
-
David Rosende mede-oprichter van Sega en een invloedrijk figuur in de geschiedenis van arcade-videogames, stierf op eerste kerstdag op 95-jarige leeftijd. Keith Stuart schrijft over zijn zeer interessante leven.
-
Hollow Knight: Zijdelied heeft een Game of the Year-trofee in de wacht gesleept in de PC Games-winkel Steam’s publiekelijk gestemde prijzen. De Sit Back and Relax-prijs werd gewonnen door iets waar ik nog nooit van heb gehoord: RV daar nog. Ik kocht het uit nieuwsgierigheid.
-
Mijn boek over Nintendo komt volgende maand uit! Het heet SuperNintendo en het is een levendige culturele geschiedenis van het meest geliefde bedrijf in gaming, gebaseerd op 20 jaar aan interviews (en 30 jaar als gamer). Je kunt The Guardian steunen door hem via te bestellen Guardian-boekhandelen dat zal ik ook doen evenementen lanceren in heel Groot-Brittannië in februari.
Wat te klikken
Vraag blok
In een recente druk op de knop zei Keza dat games zijn samengevoegd in vijf gevestigde megafranchises, en ik probeerde erachter te komen welke franchises dit zijn? Ik vermoedde GTA, Fortnite, Call of Duty, Minecraft en EA FC, maar heb er niet veel vertrouwen in!
Je bent niet ver weg. Volgens gegevens van Circana waren de vijf meest gespeelde games op PlayStation 5 dit jaar precies hetzelfde als vorig jaar: Fortnite, Plichtsroep, Grand Theft Auto 5 (ook online), Roblox En Minecraft. Al deze spellen zijn vijf tot tien jaar oud. Deze stagnatie aan de top is de reden waarom elke grote uitgever de afgelopen tien jaar miljoenen heeft uitgegeven aan het maken van live service-games, en waarom de meeste daarvan zijn geflopt. Vorig jaar werd op Steam slechts 14% van alle speeltijd besteed aan nieuwe games die in 2025 zijn uitgebracht. Elke ontwikkelaar die iets nieuws uitbrengt, of het nu een blockbuster of indie is, strijdt om een stukje tijd en geld van de speler. Deze statistieken verklaren veel waarom de game-industrie staat waar ze nu is, en waarom er zo’n sombere stemming heerst onder veel ontwikkelaars.
