Het lijkt erop dat JD Vance overal is.
Advisering van Volodimir Zelenski in het ovale kantoor. Lof van Charlie Kirk. Kinderopvang in het Midden-Oosten vredesakkoord. Profaan verdedigen de aquatische vernietiging van (mogelijke) drugshandelaren.
Hij is luid, hij is onaangenaam, en in zeer korte tijd heeft hij ongekende terreinen gebroken met zijn verpletterende gezicht, draai-het-naar-11 toegang tot het vice-presidentschap. In tegenstelling tot de meeste Witte Huis-studenten die effectief verdwijnen als beschermde getuige, is Vance de meest spraakmakende geworden. meest controversiële politicus in Amerika heet niet Donald J. Trump.
Het staat in schril contrast met zijn voorganger.
Kamala Harris heeft zijn eigen soort geschiedenis geschrevenals de eerste vrouw, de eerste zwarte persoon en de eerste Aziatische Amerikaan die als vice-president diende. Als zodanig trad ze aan met hoge – en zeer onrealistische – verwachtingen over haar bekendheid en de publieke rol die ze zou spelen in de regering-Biden. Toen Harris zich gedroeg zoals vice-presidenten gewoonlijk doen: onderdanig, zichzelf wegcijferend, voorzichtig en nooit de schijnwerpers van de baas stelend, werd dat als een mislukking gezien.
Tegen het einde van haar eerste jaar in functie, “wat is er met kamala harris gebeurd?‘ was een politieke modezin geworden.
Niemand vraagt dat over JD Vance.
Waarom is dat? Omdat dat de manier is waarop president Trump het wil.
“De nummer 1 regel van het vice-presidentschap is dat vice-presidenten slechts zo actief zijn als hun presidenten willen dat ze zijn”, zegt Jody Baumgartner, een deskundige van de East Carolina University. “Ze zijn zelf niet relevant.”
Denk eens aan de eerste van Trump Vice-president Mike Pencedat de aanwezigheid en pit had van aardappelpuree van een dag oud.
“Hij was geen erg machtige vice-president, maar dat komt omdat Donald Trump niet wilde dat hij dat was”, zegt Christopher Devine, een professor aan de Universiteit van Dayton die vier boeken over het vice-presidentschap heeft gepubliceerd. “Hij wilde dat hij heel weinig invloed zou hebben en meer een achtergrondfiguur zou zijn stilletjes de conservatieven in de partij tevreden te stellen dat Trump op de goede weg was. Ik denk dat hij met JD Vance wil dat hij een zeer actieve, zichtbare figuur is.”
In feite lijkt Trump Vance als opvolger te verzorgen op een manier die Joe Biden nooit met Harris heeft gedaan. De 46e president zou praktisch aan het licht moeten komen naar opzij gaan na de Democratische freakout over zijn ellendige, debatoptreden ter afsluiting van een carrière. (Het zou anders kunnen zijn met Vance als Trump de Grondwet terzijde zou kunnen schuiven en zijn fantasie van zoeken zou kunnen vervullen een derde termijn in het Witte Huis.)
Er waren andere omstandigheden die Harris verborgen hielden, vooral in het begin van Bidens presidentschap.
Eén was De COVID-19-lockdown. “Dat betekende dat ze niet reisde. Ze deed geen openbare evenementen”, zegt Joel K. Goldstein, een andere auteur en expert op het gebied van het vice-presidentschap. “Veel dingen werden virtueel gedaan, en dat was vaak beperkend.”
De beperkte controle van de Democraten over de Senaat vereiste ook dat Harris dicht bij Washington bleef, zodat ze een reeks beslissende stemmen kon uitbrengen. (Volgens de grondwet brengt de vice-president de beslissende stem uit wanneer de Senaat gelijkelijk verdeeld is. Harris vestigde een record in het derde jaar van haar vice-presidentschap om de meeste tie-breakers in de geschiedenis te casten.)
De persoonlijkheden van hun bazen verklaren ook waarom Harris en Vance het vice-presidentschap op verschillende manieren benaderden.
Biden had bijna een halve eeuw in Washington doorgebracht als senator en vice-president onder Barack Obama. Hij was in de eerste plaats een wezen van het wetgevingsproces en zag Harris, die bijna twintig jaar in een gekozen functie had gediend, als een (junior) partner in de regering.
Troef kwam via beroemdheden in de politiek terecht. Hij is in de eerste plaats pitcher en promotor. Hij zag Vance als een manier om het volume harder te zetten.
De senator uit Ohio had iets minder dan 18 maanden in zijn enige politieke positie gediend toen Trump Vance als zijn running mate koos. Hij had ‘echt zijn stempel gedrukt als media- en cultureel figuur’, merkte Devine op, terwijl Vance’s memoires ‘Hillbilly Elegy’ werden overwogen. als een soort Rosetta-steen voor de woede en razernij die de MAGA-beweging aanwakkerden.
Trump ‘wilde dat iemand die agressief zou zijn in het bevorderen van het MAGA-verhaal’, zei Devine, ‘zeer aanwezig zou zijn in de media, ook in sommige nieuwere mediaruimtes, op podcasts en sociale media. Vance was iemand die de boodschap van Trump elke dag kon doordringen.’
Het contrast zette zich voort toen Harris en Vance aantreden.
Biden overhandigde zijn vice-president een portefeuille met moeilijke en gewichtige kwesties, die onder meer moesten worden aangepakt grondoorzaken van illegale migratie uit Midden-Amerika. (Het waren ‘onmogelijke banen’, in de botte inschatting dat Harris’ echtgenoot, Doug Emhoffbinnen aangeboden haar nieuwste campagnememoires.)
Trump heeft Vance behandeld als een soort hittezoekende retorische raket, die uithaalt naar zijn critici en doet alsof de presidentiële campagne nooit is geëindigd.
Vance lijkt graag onderdanig. Harris, die bijna twintig jaar haar eigen baas was, kon zich moeilijk aanpassen aan de nummer 2 van Biden.
“Vance is zeer effectief in het spelen van de rol van back-upzanger die af en toe een solo krijgt”, zegt Jamal Simmons, die een jaar lang de vice-president communicatie van Harris was. “Ik denk niet dat Kamala Harris zich ooit zo op zijn gemak heeft gevoeld in de rol als Vance heeft bewezen.”
Zal de boksende aanpak van Vance in 2028 vruchten afwerpen? Het is veel te vroeg om dat te zeggen. Het in puin gooien van de conventies van het vice-presidentschap, zoals Trump deed met het presidentschap, heeft velen in de Republikeinse basis tevreden gesteld. Maar uit peilingen blijkt dat Vance, net als Trump, zeer impopulair is onder grote aantallen kiezers.
Wat Harris betreft, het enige wat ze kan doen is naar haar kijken ballingschap in Brentwooden dacht na over wat het had kunnen zijn.
