Een dag na de Amerikaanse aanvallen van zaterdag beschrijven Venezolanen angst, verwarring en lange rijen voor brandstof en voedsel.
LAUREN FRAYER, HOST:
Vanmiddag heb ik enkele Venezolanen gebeld wier levens veranderden toen Amerikaanse vliegtuigen militaire installaties rond hun hoofdstad bombardeerden. Eén van hen is Helena Carpio. Ze is journalist en woont in Caracas, ongeveer een kilometer verwijderd van een van de luchtmachtbases die zaterdag werd getroffen.
HELENA CARPIO: Dus ik kon die nacht niet slapen en ik was wakker. En opeens hoorde ik de ramen zo hard trillen dat ik dacht dat het een aardbeving was.
FRAYER: Ze besefte al snel wat er aan de hand was.
CARPIO: Na de derde explosie stond er iets anders in de weg. En eerlijk gezegd denk ik dat veel Venezolanen al maanden een of andere vorm van Amerikaanse interventie in hun achterhoofd hebben.
FRAYER: President Trump maakte de arrestatie van Maduro uren later op sociale media bekend. Carpio’s raam stond open toen het nieuws kwam.
CARPIO: Plotseling hoorde ik een uitbarsting van geluid, en het was schreeuwen gecombineerd met gejuich, gecombineerd met caceroleando, wat deze traditionele manier is om te protesteren tegen de Maduro-regering, waarbij je je potten en pannen uit de keuken haalt en ze heel hard slaat met bijvoorbeeld houten lepels en ander keukengerei. En dan 10 minuten daarna werd het stil en bleef het de rest van de dag stil.
FRAYER: De schok en voor sommigen de opwinding na de staking duurde niet lang. Carpio zei dat ze haar aandacht heeft gericht op de meest urgente kwestie: overleven. Er zijn stroomstoringen in sommige delen van Caracas. Ze heeft benzine nodig.
CARPIO: Brandstof – brandstof is een grote zorg. Moeten er pompen openstaan? Lukt het jou om wat brandstof te vinden? Moet je vijf, zes uur in de rij staan om het te halen?
FRAYER: En eten.
CARPIO: Gisteren stond ik zeven uur in de rij in een supermarkt voor eten. Eerlijk gezegd was het een nogal apocalyptische scène. Alsof de eieren overal op de vloer lagen. Bepaalde rekken waar geen bederfelijke goederen aanwezig zijn, waren zo goed als leeg. Niemand ging die dag in de supermarkt werken. Er waren dus – van de twintig kassa’s waren er slechts drie open.
FRAYER: Buiten de hoofdstad delen Venezolanen dezelfde zorgen. Fabbiana Lamboglia is energieanalist. Ze woont in Maracaibo, een flink eind ten westen van Caracas. Ze was wakker toen de aanval plaatsvond.
FABBIANA LAMBOGLIA: Ik sprak net met een paar vrienden die in de hoofdstad wonen, en ze beginnen te zeggen: oké, ik hoor vliegtuigen, ik hoor bommen, ik hoor stakingen. En natuurlijk was ik erg zenuwachtig over de situatie.
FRAYER: In haar stad werkt het stoplicht. Ze heeft macht, maar dat betekent niet dat alles veilig voelt.
LAMBOGLIA: Eerlijk gezegd ga ik niet uit als het niet nodig is. Ik ga gewoon naar buiten voor boodschappen en benodigdheden. En natuurlijk zag ik rijen en ook bij de benzinestations.
FRAYER: Lamboglia zegt dat wat er daarna komt onzeker is. En ze vertelde ons dat ze zich bang voelt.
Heeft u hoop voor de toekomst, voor verandering?
LAMBOGLIA: Dat is een moeilijke vraag. We weten niet eens wie ons land bestuurt. Het is niet duidelijk.
FRAYER: Voorlopig heerst er enorme onzekerheid en willen mensen afwachten, zegt Carpio in Caracas.
CARPIO: Er is wat wij tensa Calma noemen, wat een gespannen kalmte is.
(GELUIDSBITE VAN MODERATOR’S “KOSMIC”)
Copyright © 2026 NPR. Alle rechten voorbehouden. Bezoek onze website gebruiksvoorwaarden En machtigingen pagina’s bij www.npr.org voor meer informatie.
De nauwkeurigheid en beschikbaarheid van NPR-transcripties kunnen variëren. Transcriptietekst kan worden herzien om fouten te corrigeren of updates voor audio aan te passen. Audio op npr.org kan na de originele uitzending of publicatie worden bewerkt. Het gezaghebbende bewijs van de NPR-programmering is de audio-opname.
