Geestelijke gezondheidszorg is van oudsher gebaseerd op één enkele relatie: patiënt en zorgverlener, wekelijks één uur per keer.
De grootste tekortkoming van dat model is dat geestelijke gezondheidsproblemen zelden op de juiste manier blijven bestaan, iets wat we vaak zien bij Equip. Depressie kruist met chronische ziekte. OCS komt tegelijkertijd met eetstoornissen voor. Eén aanbieder, hoe bekwaam hij of zij ook is, kan slechts een bepaalde hoeveelheid aanhouden.
Dit moet veranderd worden.
Het bewijs wijst steeds meer op teamgebaseerde zorg als het model dat feitelijk bepalend is voor de manier waarop we geestelijke gezondheidszorg kunnen leveren. Geïntegreerde, multidisciplinaire teams die informatie delen, behandeldoelen afstemmen en samenwerken, produceren betere resultaten dan welke individuele zorgverlener dan ook die alleen werkt.
Behandeling van eetstoornissen is een goed voorbeeld. Eetstoornissen behoren tot de medisch meest ernstige en complexe aandoeningen en behoren tot de aandoeningen die duidelijk de grenzen van geïsoleerde zorg blootleggen. Niet omdat één enkele aanbieder tekortschiet, maar omdat de ziekte zoveel verschillende domeinen omvat.
Een therapeut kan zich concentreren op het aanpakken van de gedachten, gevoelens en gedragingen die de eetstoornis veroorzaken, maar zonder een arts die de medische stabiliteit onderzoekt of een diëtist die de voedingsplannen beoordeelt, ontbreken cruciale onderdelen van de zorg. Voeg daar een peer-mentor aan toe, iemand met doorleefde ervaring die het soort geloofwaardigheid kan bieden dat geen enkele kwalificatie kan bieden, en plotseling heeft een patiënt die zich alleen voelde tijdens zijn ziekte een heel team geïnvesteerd in zijn herstel.
Het structurele voordeel achter het laten werken van het teammodel is niet alleen het hebben van de juiste mensen, maar ook de coördinatie daartussen. Als een therapeut weet wat er tijdens de sessie van een patiënt met zijn diëtist naar voren is gekomen, kan hij het moment anders tegemoet treden. Wanneer een peer-mentor een zorgwekkende trend signaleert en de rest van het team zich in realtime aanpast, kan een patroon worden ontdekt voordat het een crisis wordt. Dit soort dynamische, geïntegreerde zorg transformeert de zorg van reactief naar proactief.
VIRTUELE ZORG
Dit is waar virtuele zorg in beeld komt. Traditionele gedragsmatige gezondheidszorg is geografisch en logistiek gefragmenteerd: uw therapeut zit in één kantoor, uw voorschrijver zit aan de andere kant van de stad, uw diëtist heeft een wachtlijst van maanden. De coördinatie tussen hen ligt grotendeels bij de patiënt of zijn familieleden, de mensen die het minst toegerust zijn om die coördinatie op zich te nemen als ze midden in een mentale crisis zitten.
Virtuele zorg is vanaf het begin opgebouwd rond een gecoördineerd teammodel en neemt barrières weg en zorgt voor betere resultaten. Wanneer aanbieders binnen een gemeenschappelijk systeem werken, is geografie niet langer een beperkende factor. Een patiënt in een landelijk gebied heeft toegang tot dezelfde kwaliteit van geïntegreerde zorg als een persoon in een grote stad. Het is ongelooflijk betekenisvol, vooral als je weet dat eetstoornissen dat wel zijn op een na dodelijkste mentale aandoening.
Toegang tot zorg is een van de meest hardnekkige problemen in de geestelijke gezondheidszorg. Maar toegang zonder integratie is onvolledig. Mensen hebben een systeem nodig dat rond de hele persoon is ontworpen.
De toekomst van de geestelijke gezondheidszorg zal niet afhangen van één enkele baanbrekende ontdekking of technologie. Het zal gebaseerd zijn op coördinatie, waarbij artsen het hele plaatje zien en de systemen mensen ontmoeten waar ze zich op dat moment bevinden.
Kristina Saffran is CEO van Equip.
