De president was amper een jaar bezig met zijn regering toen a gezondheidsdebat begon Washington te consumeren.
Op Capitol Hill ontstonden partijdige verdeeldheid toen veel Democraten aandrongen op gegarandeerde verzekeringsdekking voor een bredere groep Amerikanen, terwijl Republikeinen, gesteund door lobbywerk in de medische industrie, waarschuwden voor de kosten en een afglijden naar het communisme.
Het was 1945 en de nieuwe Democratische president, Harry Truman, probeerde hem te overtuigen, maar slaagde er niet in Congres om een alomvattende nationale wetgeving aan te nemen gezondheidszorg programma, een nederlaag die Truman omschreef als de teleurstelling van zijn presidentschap die mij ‘het meeste zorgen baarde’. Sindsdien hebben dertien presidenten geworsteld met dezelfde fundamentele vragen over de rol van de overheid in de gezondheidszorg, waar de uitgaven nu bijna 18% van de Amerikaanse economie uitmaken.
De beladen politiek van de gezondheidszorg is deze maand opnieuw zichtbaar, nu miljoenen mensen met torenhoge kosten worden geconfronteerd nadat het door de Republikeinen gecontroleerde Congres de Affordable Care Act heeft goedgekeurd subsidie vervalt.
Hoewel de subsidies slechts een beperkt, zij het kostbaar onderdeel van de zaak zijn, hebben ze in Washington al lang bestaande grieven over de manier waarop de gezondheidszorg wordt beheerd en de erfenis van de ACA, de door de president ondertekende wetgeving, heropend. Barack Obama dat werd in 2010 aangenomen zonder één enkele Republikeinse stem.
“Dat is het belangrijkste dat ik heb om mijn collega’s te overtuigen om te begrijpen wie Obamacare haat”, zei senator Bernie Moreno, R-Ohio, die leiding geeft aan een tweeledige groep wetgevers die debatteert over manieren om een deel van de subsidies uit te breiden. ‘Laten we twee jaar de tijd nemen om werkelijk betaalbare gezondheidszorg aan het Amerikaanse volk te leveren.’
Democraten hebben dat refrein al eerder gehoord, met het argument dat de Republikeinen vijftien jaar de tijd hebben gehad om een alternatief te bieden. Zij zijn van mening dat de opties die nu worden besproken, die zich grotendeels richten op het toestaan van Amerikanen om geld over te maken naar gezondheidsspaarrekeningen, weinig doen om de gezondheidszorgkosten aan te pakken.
“Ze hebben veel tijd gehad”, zei volksvertegenwoordiger Steny Hoyer, de democraat uit Maryland die tijdens het ACA-debat de meerderheidsleider in het Huis van Afgevaardigden was.
En daarmee welkom terug bij het gezondheidsdebat dat nooit lijkt te eindigen.
De uitdaging om consensus te bereiken
De vaak gekwelde dynamiek rond de gezondheidszorg is opmerkelijk consistent gebleven. Obamacare breidde de dekking dramatisch uit, maar blijft – zelfs in de hoofden van degenen die de wet hebben gecreëerd – onvolmaakt en duurder dan velen zouden willen.
En Washington lijkt meer in een impasse te zitten dan in de richting van een oplossing te marcheren.
‘Mensen haten de status quo, maar ze zijn niet zo enthousiast over verandering’ Rahm Emanuel ‘ zei hij terwijl hij nadacht over de boog van het gezondheidszorgdebat die hij heeft gezien als een topassistent van de president Bill Clintonstafchef van Obama en de burgemeester van Chicago. “Dat is het raadsel van het gezondheidsbeleid.”
Grote hervormingen zullen onvermijdelijk uitmonden in een gezondheidszorgsector – een brede groep van belangen variërend van geneesmiddelen- en gezondheidszorgbedrijven tot ziekenhuizen en verpleeghuizen – die in 2025 meer dan 653 miljoen dollar aan lobbyen heeft uitgegeven, volgens OpenSecrets, die de politieke uitgaven bijhoudt.
“Elke keer dat je probeert uit te vinden hoe je de kosten kunt verlagen, denkt iemand ‘oh, ik krijg minder'”, zei Hoyer, die vorige week aankondigde dat hij dat zal doen. zich niet herkiesbaar stellen sinds 1981 in dienst.
Toen Obamacare werd aangenomen, waren de meningen over de wet gemengd, hoewel de opvattingen eerder positief dan negatief waren. volgens KFF-meting. Maar de wet is gestaag in populariteit gegroeid. Uit een KFF-onderzoek uit september 2025 bleek dat ongeveer tweederde van de Amerikanen een positief beeld heeft van de ACA.
Dit heeft Trump en de Republikeinen in de problemen gebracht.
Trumps ‘concepten van een plan’
Sinds het aantreden van de ACA hebben de Republikeinen zich grotendeels toegelegd op de vernietiging van de wet. Trump plaatste al in 2011 op sociale media een oproep tot intrekking en sprak tijdens elk van zijn presidentiële campagnes in het algemeen over het bieden van betere berichtgeving tegen lagere kosten. Tijdens zijn debat in 2024 tegen de Democratische rivaal Kamala Harrishij verwees naar “concepten in een plan.”
Eén ding heeft hij niet gedaan: zijn eigen formele voorstel indienen.
Tijdens een toespraak voor de Detroit Economic Club dinsdag zei Trump dat hij binnenkort een ‘raamwerk voor de betaalbaarheid van de gezondheidszorg’ zou aankondigen. Gedurende zijn tweede ambtstermijn heeft Trump Obamacare bekritiseerd vanwege het oneerlijk subsidiëren van verzekeringsmaatschappijen, een punt dat opgelost had kunnen worden als de wetgeving een zogenaamde ‘publieke optie’ had geschapen die naast de particuliere sector zou hebben geconcurreerd. Republikeinen – en een aanzienlijk aantal Democraten – maakten bezwaar tegen deze aanpak, met het argument dat de overheid hierdoor een grote rol in de gezondheidszorg zou krijgen.
Maar om ons eraan te herinneren dat het verleden nooit echt voorbij is, probeert een kleine groep Democraten het publieke optiedebat nieuw leven in te blazen, ook al zijn de vooruitzichten in een door de Republikeinen gecontroleerd Congres somber. Sens. Sheldon Whitehouse uit Rhode Island en Elissa Slotkin uit Michigan hebben samen met vertegenwoordiger Jan Schakowsky uit Illinois vorige week wetgeving geïntroduceerd die een optie voor een openbare ziektekostenverzekering zou creëren op de ACA-beurzen.
Vorig jaar waren er echter een recordaantal van 24 miljoen mensen ingeschreven bij de ACA Er lijken zich minder mensen aan te melden dit jaar, omdat de verlopen subsidies de dekking duurder maken. Het Hooggerechtshof heeft de wet gehandhaafd en de Republikeinen zijn er tientallen keren niet in geslaagd deze in te trekken, te vervangen of te wijzigen. In het bekendste voorbeeld, Sen. John McCaineen Republikein uit Arizona, bracht in 2018 de beslissende stem uit om de wetgeving van kracht te laten blijven, en onderstreepte het gebrek aan een alternatief door op te merken dat er “geen vervanging was voor het daadwerkelijk hervormen van ons gezondheidszorgsysteem en het leveren van hoogwaardige, betaalbare gezondheidszorg aan onze burgers.”
De Democraten hebben tijdens de tussentijdse verkiezingen van 2018 met succes de intrekkingsinspanningen omgezet in een strijdkreet en zien een kans om dit dit jaar opnieuw te doen met de verlopen subsidies. Laat. Thom TillisDe RNC, die niet op zoek is naar herverkiezing, heeft gewaarschuwd dat dit moment zelfs nog gevaarlijker zou kunnen zijn voor de Republikeinen, omdat kiezers, in tegenstelling tot de subsidies, tijdens het debat van 2018 niets te verliezen hadden.
“Ons falen om iets anders op zijn plaats te zetten, heeft deze klif niet gecreëerd”, zei Tillis. “Dat is het fundamentele verschil in een verkiezingsjaar.”
ACA-veteranen erkennen uitdagingen
Zelfs degenen die de ACA hebben opgericht, geven toe dat het gezondheidszorgsysteem dat in zijn kielzog is gecreëerd problemen kent. Voormalig senator Max Baucus, een democraat uit Montana die als voorzitter van de financiële commissie een van de architecten van het wetsvoorstel was, erkende dat “niets perfect is”, wijzend op de hoge kosten voor de gezondheidszorg.
“Als we de kostencurve buigen, is deze niet zo ver gebogen als we zouden willen”, zei hij.
Dat is gedeeltelijk de reden waarom sommige Republikeinen openheid hebben geuit voor een akkoord over de subsidies. Ze zien het niet zozeer als een goedkeuring van de ACA, maar eerder als een brug die wetgevers de tijd zou geven om complexere kwesties aan te pakken.
“We moeten een langetermijnoplossing vinden”, zei Rep. Don BaconR-Neb.
Veteranen van eerdere gezondheidszorgonderhandelingen zijn echter sceptisch over het feit dat wetgevers iets van betekenis kunnen voortbrengen zonder het soort diepgaande onderhandelingen dat tot de ACA heeft geleid.
“Het duurt lang om dit allemaal uit te zoeken”, zei Baucus.
Op de vraag of hij die geschiedenis heeft bestudeerd terwijl hij in het volgende hoofdstuk van de gezondheidszorgbesprekingen duikt, merkte Moreno op dat hij nog maar een jaar in het Congres zit.
‘Ik weet het niet,’ zei hij. ‘Dat betekent dat ik geen litteken heb.’
—Steven Sloan, Associated Press
Associated Press-schrijver Amelia Thomson-DeVeaux heeft bijgedragen aan dit rapport.
