Waarom Ratio Four Serie Twee is wat ik gebruik om nieuwe koffiesoorten te testen

Koffie wel originele kantoorbiohack en de populairste productiviteitstool van het land. Terwijl we slaap verliezen door de overgang naar de zomertijd, schrijft het cafeïneverslaafde WIRED Reviews-team over onze favoriete koffiezetroutines en apparaten die ons alert en misschien zelfs blij zullen houden in de ochtend. Vandaag vertelt recensent Matthew Korfhage over zijn blijvende liefde voor dripkoffie – en waarom Ratio Four zijn toonbank nooit verlaat. In de komende dagen zullen we er nog meer toevoegen Java.Base-verhalen over de favoriete brouwmethoden van andere WIRED-schrijvers.

Zoals bij iedereen Als het een ondeugd is die de moeite waard is, kan een ochtendkoffieroutine het karakter van religie aannemen. En net als veel andere religies wordt het vaak net zo goed door toeval geboren als door morele overtuiging. Mijn geloof is goede, ouderwetse dripkoffie. Het is wat ik als eerste drink voordat ik er zelfs maar aan denk om een ​​scheutje espresso te maken.

Ik ben de belangrijkste koffieschrijver van WIRED en ik heb er een diepe voorliefde voor ontwikkeld koffie’s vele variaties, van espresso naar Aeropress naar koud brouwsel. Maar “koffie” betekent voor mij in mijn diepste ziel nog steeds een dampende mok met onvervalste druppel. Gelukkig is het ook de koffiearena die de afgelopen jaren het meest door technologie is getransformeerd. Koffie afdruppelen Ratio Four koffiezetapparaat (nu stilletjes aan zijn tweede generatie) voelt voor mij als de puurste vorm van koffie, de vloeibare destillatie van hoe mijn koffiebonen ruiken naar vers uit de molen.

Mijn liefde voor filterkoffie begon toen ik als tiener reisde en studeerde in India – misschien wel mijn eerste glimp van de vrijheid van volwassenen. Hier dronk ik de eerste volle kop koffie die ik me herinner. In Jaipur was filterkoffie een intens, gitzwart zwaartekrachtbrouwsel, meestal gemengd met melk en suiker. Ik besloot dat als ik koffie ging drinken, ik het meteen zou aanpakken en het op zijn eigen voorwaarden zou leren waarderen. Een pas gevonden vriend die rietsuiker in zijn eigen brouwsel goot, lachte om mijn aandringen dat ik geen gezoete melk wilde. Toen dronk ik een kopje zo dik en sterk achterover dat de cafeïne mijn haar overeind deed staan. Als ik een fout had gemaakt, weigerde ik dat toe te geven.

Ik nam deze voorkeur mee naar Oregon, waar ik onvervalste zwarte, vreselijke koffie dronk in nachtelijke diners en walgelijke kantoorkantines. Zwarte koffie was een morele clausule geworden, ook al was het nauwelijks een kwestie van smaak.

Pas jaren later ontdekte ik dat dripkoffie eigenlijk een traktatie kon zijn, net zo verfijnd als een pink-up-espresso.

Het verhogen van de druppel

Voor een deel was dit een technologisch probleem. Afgezien van een klassieke Moccamaster, is het pas sinds kort dat de thuisdruppelkoffiemachines een werkelijk uitstekend kopje kunnen produceren. Jarenlang had ik er geen in huis.

Wat mij wakker maakte voor de mogelijkheden van drips was een nieuwe golf van coffeeshops in Portland, de eerste derde golf koffiepioniers Stumptown-koffie en dus vooral Hart koffiebranders in Portland. De Noorse eigenaar-brander van Heart, Wille Yli-Luoma, legde me uitvoerig de aromatische zuiverheid uit van licht gebrande immersiekoffie – de fruitige aroma’s van een eersteklas Ethiopiër die naar perzik, nectarine of bosbessen kon ruiken. Scandinaviërs waardeerden dit al lang, vertelde hij mij, en hadden voor puur vakmanschap lichtgebrande koffie ontwikkeld. De VS waren eindelijk bezig met een inhaalslag.

Toch zou ik nooit helemaal dezelfde smaak of helderheid kunnen krijgen met een thuisbrouwer. Tot voor kort niet. Om de beste versie te krijgen, moest ik nog de straat op naar Heart en mijn koffie ophalen bij de koffiebrander. Anders zou ik veel te lang water over de koffie in een conisch filter moeten druppelen. Ik had zelden zin om dit te doen terwijl ik nog duizelig was van de slaap en al te laat op mijn werk was.