Ontgrendel Editor’s Digest gratis
Roula Khalaf, redacteur van de FT, kiest haar favoriete verhalen in deze wekelijkse nieuwsbrief.
De recente uitverkoop van software en zogenaamde ‘kwaliteitsgroei’-aandelen roept bij mij een aantal pijnlijke herinneringen op.
Grote dalingen in de aandelenkoers van IBM deze maand, Salesforce en in Groot-Brittannië, Juiste bewegingis gebaseerd op de angst dat Al-Tech hun activiteiten niet zal stimuleren zoals velen aanvankelijk hadden voorspeld, maar ze in plaats daarvan als ontbijt zou opeten.
Dat brengt me terug bij mijn grootste beleggingsfout: een begrijpelijke maar dure fout, die me al bijna dertig jaar achtervolgt. Er zijn echter enkele lessen die ik eruit heb geleerd die relevant zijn voor de huidige situatie, dus in uw voordeel zal ik mijn pijn opnieuw beleven.
Het gaat over de Gouden Gids. Het werd in 1966 in Groot-Brittannië gelanceerd en was een groot, dik volume dat je bij de telefoon vasthield. Het vermeldde alle telefoonnummers in een regio per branche en werd bij u thuis afgeleverd. Het bedrijf maakte gezonde winsten door bedrijfseigenaren te overtuigen om te betalen voor gedurfdere inzendingen, zodat ze zouden opvallen.
En toen kwam het internet. Veel bedrijven die als internetwinnaars werden beschouwd, eindigden binnen een paar jaar als internettoast. De omzet hield een tijdje stand, maar de markt anticipeerde – zoals nu – op de uitdagingen, en aandelen begonnen ondermaats te presteren voordat de kasstromen daalden.
In 2000 barstte de zeepbel in telecommunicatie-, media- en technologieaandelen, maar bedrijven bleven internet integreren. Ik dacht dat de Gouden Gids, geciteerd als Yell plc, er baat bij zou kunnen hebben. Het was niet helemaal dom. De enorme print- en distributiekosten zouden immers worden geëlimineerd en de online site van Yell zou zeker de plek zijn waar we allemaal naar leveranciers zochten. Ik had Google niet overwogen!
De aandelen geschilderd. Ik verergerde het probleem door meer te kopen toen ze behoorlijk waren gedaald. Uiteindelijk nam Yell de bus met zijn oudere Amerikaanse broer of zus. Het blijft mijn grootste verlies in de aandelenselectie in de afgelopen 26 jaar, maar vandaag merk ik dat ik drie lessen toepas:
1. Wees ultrakritisch: Als de aandelen die u bezit dalen, ga er dan van uit dat u ongelijk heeft, in plaats van te zoeken naar redenen waarom u gelijk heeft. Meer kopen is alleen duurzaam als u uw oorspronkelijke beleggingsstelling grondig heeft herzien en opnieuw bevestigd.
2. Waardeer een bedrijf op basis van de inkomsten van morgen: Wanneer technologie of andere veranderingen de toetredingsdrempels verzwakken of de vraag ondermijnen, is het gevaarlijk om de waarde van een aandeel te herwaarderen op basis van de winsten van gisteren. Deze historische inkomsten kunnen instorten en toekomstige winsten met zich meebrengen. Neem dit mee in uw berekeningen en houd rekening met een voorzichtige marge.
3. Diversifieer: Hoe spannender een sector is, hoe onzekerder de toekomst ervan. Een groter aantal kleine holdings zou zinvoller kunnen zijn dan een klein aantal alles-of-niets-oproepen.
Deze lessen blijken vooral nuttig in de huidige marktomstandigheden. We kunnen concluderen dat de toetredingsdrempels voor nieuwe softwareauteurs meer zijn verlaagd dan verwacht. Dit is een sector waarin bedrijven die in garages zijn begonnen, uit het niets zijn gekomen om specifieke toepassingen snel te domineren. De voortgang van AI-toepassingen neemt toe.
In onze fondsen hebben we op deze basis Salesforce verkocht, maar AI zal niet alle barrières overwinnen. Veel op software gebaseerde bedrijven zijn zo ingeburgerd dat het onwaarschijnlijk is dat ze zullen worden vervangen, en sommige hebben exclusiviteit op de waardevolle gegevens die hun klanten nodig hebben. Deze bedrijven moeten mogelijk nog steeds investeren in extra AI-functionaliteit om de concurrentie bij te kunnen houden, maar klanten zijn mogelijk niet bereid extra te betalen voor deze verbeteringen, wat zal wegen op de winst.
De bedrijven die het meest door AI worden getroffen, lijken volgens conventionele normen voor risicobeheer een redelijk gediversifieerde groep te zijn. Ze bevinden zich in verschillende sectoren en landen. Maar in termen van fundamentele factoren worden ze met hetzelfde risico geconfronteerd (onvoorspelbare AI-uitdagingen) en vormen ze een daarmee samenhangend risico voor het kapitaal: aandelen stijgen en dalen terwijl de angst wegebt en wegvloeit.
Dus waar kun je heen gaan? Veel mondiale aandelenbeleggers hebben enorm geprofiteerd van de breedte en wijsheid Warren Buffetts aandelenselectieproces. Centraal in zijn aanpak staat het identificeren van ‘kwaliteitsbedrijven’, bedrijven die een grotere winstgevendheid zouden moeten genieten als gevolg van toegangsbarrières.
Zijn grootste investeringen betroffen merkgoederen, spoorwegen, energie en – meer recentelijk – Japanse holdings. Veel van deze gebieden worden niet als ‘kwaliteit’ gezien door managers die beweren zijn aanpak te volgen. Er lijkt een veel grotere nadruk te liggen op ‘waar voor je geld’ in het aandelenselectieproces van Buffett, en de diversificatie tussen deze verschillende gebieden lijkt effectief. Oliemaatschappijen en spoorwegen worden minder bedreigd door kunstmatige intelligentie.
We zien snelle technologische veranderingen die er spannend uitzien. Maar deze veranderingen zouden u ook minder vertrouwen moeten geven in uw voorspellingen over hoe bedrijven de uitdagingen zullen aangaan. Het toevoegen van een aantal ouderwetse bedrijven kan een goede manier zijn om uw portefeuille breder te spreiden. En het goede nieuws is dat veel van deze er relatief aantrekkelijk uitzien voor het geld.
Simon Edelsten is fondsmanager bij Goshawk Asset Management
