Het begin van een nieuw jaar luidt een onheilspellende dag in de NFL in: Black Monday, de dag waarop coaches (doorgaans) het grootste risico lopen hun baan te verliezen. Black Monday vindt plaats de dag na het einde van het reguliere seizoen, een tijd waarin een bijzonder harde terugblik wordt gegeven op overwinningen, verliezen en totale missers.
Blessures zijn onder meer Raheem Morris, die op 4 januari zijn baan bij de Atlanta Falcons verloor; Kevin Stefanski, Pete Carroll en Jonathan Gannon (Arizona Cardinals), die elk op Black Friday werden ontslagen door respectievelijk de Cleveland Browns, Las Vegas Raiders en Arizona Cardinals; John Harbaugh, die op 6 januari werd ontslagen door de Baltimore Ravens; en Mike McDaniel, wiens ontslag door de Miami Dolphins op 9 januari werd aangekondigd.
In de NFL en andere sportcompetities kunnen prestatiestatistieken niet duidelijker en openbaarder zijn. Dus als coaches niet genoeg Ws oppikken, is het dan niet gewoon een radicale verantwoordelijkheid om de onderpresteerders te laten gaan? En kan het bedrijfsleven hier iets van leren?
‘High Vision Prestatiemanagement’
Dat soort dobbelstenen-mentaliteit biedt geen model voor verantwoordelijkheid in de traditionele werkomgeving buiten de sportwereld, zegt Mario Avila, assistent-professor managementpraktijk aan de Vanderbilt University. Snel bedrijfMaar het biedt een ‘model van prestatiemanagement met hoge zichtbaarheid’ dat wellicht de hogere regionen van het Amerikaanse bedrijfsleven zou kunnen dienen.
Het op deze manier conceptualiseren van prestaties in de NFL is mogelijk omdat alle ogen op het veld gericht zijn terwijl het spel zich ontvouwt. En “hoewel deze KPI’s krachtig zijn en het hebben van duidelijke prestatie-indicatoren krachtig en belangrijk is, ligt het verschil tussen de NFL en een traditioneel bedrijf in het bedrijfsleven”, zei Avila ook, waar verantwoording anders werkt. Een voetbalcoach moet rekening houden met blessures, roosters en het geduld van de eigenaren – factoren die de grenzen van een CEO niet overschrijden. Daarom, voegde Avila eraan toe, “verantwoording afleggen is heel anders.”
Maar dat betekent niet dat bedrijfsleiders niets kunnen afdoen aan de NFL en Black Monday. Bovenaan de lijst staan duidelijkheid en feedbackloops, legt hij uit.
“Er is veel duidelijkheid over wat de KPI’s zijn” in een game, en ze bieden “onmiddellijke feedbackloops: win of verlies je? Haal je de juiste cijfers of worden de verwachtingen waargemaakt? Het is heel zichtbaar, je bent voor miljoenen kijkers, elk weekend te zien.”
Een manager aan een bureau voert misschien geen veldoorlog tegen 53 tegenstanders, maar dezelfde lussen blijven bestaan; het meeste werk gaat immers over het behalen van doelen en uiteindelijk winnen.
Meer teamwerklessen dan verantwoordelijkheid
Voetbal biedt ook veel lessen over leiderschap en teamwerk, iets dat in de ruggengraat van de sport is ingebakken, aldus Stephen Master, universitair docent Marketing aan de Stern School of Business van de Universiteit van New York zegt Snel bedrijf.
Sport gaat over teamwerk: het gaat erom dat iedereen bijdraagt wat hij kan, en het gaat om cultuur. Net als in een traditionele kantooromgeving, “als er iemand is die een negatieve sfeer uitstraalt en een kankergezwel is in de kleedkamer en diegene gewoon geen goede teamgenoot is… loop je hetzelfde risico in het Amerikaanse bedrijfsleven, waar iemand eigenlijk alleen geïnteresseerd is in zijn eigen prestaties en zijn eigen persoonlijke groeidoelstellingen.”
Als het management prikkels heeft gegeven voor werkervaring – voetballers krijgen trofeeën, werknemers in het bedrijfsleven misschien bonussen – moeten die prikkels ‘ook gekoppeld worden aan
bedrijfsprestaties of divisieprestaties, en dat is in elke sport hetzelfde, maar vooral in voetbal”, voegde hij eraan toe. Zoals Master het uitdrukte: een quarterback van een bepaald team kan de beste ter wereld zijn, maar als zijn aanvallende lijn zijn werk niet doet, zal het team niet winnen.
De echte afhaalmaaltijd
Als er één ding is dat bedrijfsleiders moeten vermijden, dan is het de cultuur van eenmalig leiderschap in de NFL, die ‘schadelijk is voor het succes van een bedrijf op de lange termijn’, zegt Avila. Mensen in een omgeving brengen waar ontslagen hoogtij vieren – waar een slechte start je je baan kan kosten na amper twee seizoenen op het veld – is niet iets dat bedrijven zouden moeten navolgen als er zorgen zijn over het moreel van het bedrijf.
Gesprekken over de NFL en het Amerikaanse bedrijfsleven roepen ook vragen op over resultaten op de lange termijn versus winst op de korte termijn, legt Dae Hee Kwak uit, Graduate Program Director en Associate of Sport Management aan de Universiteit van Michigan. Snel bedrijf. De NFL is “gebouwd voor een sprint van 17 weken, terwijl een gezond bedrijf is gebouwd voor een marathon van 50 jaar. Als je de NFL-logica toepast op een marathon, zul je nooit genoeg lopers overhouden om de race uit te rijden.”
Een omgeving van angst zal weinig doen om deze marathonlopers – of misschien voetbalcoaches – aan te moedigen hun werk onbevreesd te benaderen, beaamt Avila. “Incentives om te winnen verminderen nu de capaciteitsopbouw op de lange termijn”, zei hij. “Maar als we kijken naar enkele van onze organisaties in het hele land die het meest succesvol zijn… kortetermijnprikkels en nu winnen (mentaliteiten) verstoren echt het gedrag.”
‘Angst verdringt het leren’, vervolgde hij. “Omdat mensen zichzelf gaan beschermen in plaats van te experimenteren.” Succes is gebaseerd op risico’s, en “je wilt dat je mensen in het bedrijfsleven risico’s nemen. Als je de omgeving veilig maakt, zullen mensen meer risico’s nemen. Als ze bang zijn dat ze worden ontslagen, zullen ze minder bereid zijn risico’s te nemen, wat leidt tot een afname van de innovatie en een afname van de groei.”
Terwijl eindeloze kranten- en websitepagina’s gevuld zijn met verhalen over massale ontslagen, is misschien wel een van de meest opvallende lessen van de NFL precies het punt van Avila: om te slagen moeten werknemers – alle werknemers – worden aangemoedigd om iets nieuws te proberen, en misschien zelfs te falen, voordat ze kunnen opstaan.
Radicale verantwoordelijkheid mag dan wel een steunpilaar zijn van de NFL, maar dat betekent niet dat het ook echt kan worden toegepast op andere werkomgevingen – of dat het zelfs maar moet worden overwogen. Als succes op de lange termijn het doel is, is het waarschijnlijk de verantwoordelijkheid van bedrijfsleiders om de voetbalcoaches hun ding te laten doen… terwijl zij het hunne doen.
