Dit is werkelijk een ongekende situatie.
Een Israëlisch premier, midden in een rechtszaak die al jaren aan de gang is, om vergeving vragen ook al is hij niet veroordeeld.
En dat doet hij ook steun van de Amerikaanse presidentwiens welwillendheid – in tegenstelling tot de groeiende internationale veroordeling – nu de kern vormt van het Israëlische regeringsbeleid.
Benjamin Netanyahu dringt erop aan dat hij zal worden vrijgesproken, zelfs als het proces tot een einde komt.
Zijn argument, verdeeld over 111 pagina’s, is dat het proces zo’n afleiding is dat het de nationale belangen schaadt en zijn vermogen om te regeren aantast.
Hij beweert ook dat het onderzoek werd aangestuurd door de kwade bedoelingen om hem ‘koste wat het kost’ te beschuldigen, ondanks zijn decennialange publieke dienstverlening.
Maar er zullen anderen zijn die het absolute tegenovergestelde beweren: dat de hele structuur van de gerechtigheid afhangt van het ter verantwoording roepen van mensen, hoe machtig ze ook zijn.
Hoe wordt de vraag gesteld: kun je iemand gratie verlenen die niet is veroordeeld? Welk precedent zou dit scheppen?
Dat weten wij Donald Trump wil dat Netanyahu gratie krijgt, en heeft dat ook publiekelijk gezegd, waardoor president Isaac Herzog in een ongelooflijk moeilijke situatie zit.
Hij wil zijn onafhankelijkheid tonen, en zijn adviseurs zijn zeker niet noodzakelijkerwijs Netanyahu-aanhangers.
Als president wordt van hem verwacht dat hij boven de partijdige machtsstrijd uitstijgt en zijn eigen beslissing neemt.
Maar zal hij echt tegen Trump ingaan – de wil van de machtigste man ter wereld, die zulke cruciale diplomatieke steun aan Israël heeft aangeboden sinds hij weer aan de macht kwam?
En hoe snel zal hij tot zijn conclusie komen, aangezien er algemene verkiezingen gepland staan voor minder dan een jaar?
