Halverwege de jaren 2000 was de ‘Star Trek’-franchise een tijdje feitelijk dood. Een ‘Trek’-film had de bioscoop niet meer gezien sinds ‘Star Trek: Nemesis’ uit 2002 een van de slechtste “Star Trek”-films ooiten UPN had de meest recente tv-serie ‘Enterprise’ in 2005 geannuleerd. Maar in de zomer van 2009 explodeerde de franchise weer in het popculturele bewustzijn dankzij ‘Star Trek’ van JJ Abrams, een blockbuster-evenement dat wereldwijd $385 miljoen opbracht.
Hoewel de film 17 jaar later nog steeds een goede reputatie heeft, was het destijds geen gegarandeerd succes. In /Filmarkivere vindt u rapporten over budget steeds groter en de film waarbij de eerste publicatiedatum ontbreekt – niet altijd een verschrikkelijk teken, maar voeg deze zorgen toe aan een cruciale beslissing van Paramount, en het is gemakkelijk te begrijpen waarom nerdblogs en commentatoren uit de industrie misschien een beetje op hun hoede waren. De beslissing die de studio nam was riskant: ‘Star Trek’ uit 2009 zou geen buitenaards avonturenverhaal vertellen met een geheel nieuwe cast van personages, maar in plaats daarvan bekende personages als Kirk, Spock en Uhura uit ‘The Original Series’ opnieuw creëren met jonge, opkomende acteurs.
Vergelijkbaar met EON’s keuze om Daniel Craig als James Bond te casten in “Casino Royale” of Warner Bros.’ De beslissing om Heath Ledger als The Joker te casten in ‘The Dark Knight’ en de aankondiging van Chris Pine als Captain Kirk voelt achteraf gezien slim, maar verliep destijds niet soepel. IN een dubieuze filmpost uit 2007 waarin commentaar werd geleverd op de casting van PinePeter Sciretta schreef:
“Ben ik de enige die teleurgesteld is dat de man die mogelijk de grootste rol van Captain f’n Kirk tot nu toe zou kunnen spelen, in een gekke Lindsay Lohan-film zat? Hoe zijn we van Matt Damon naar de man uit ‘Just My Luck’ gegaan?”
Star Trek (2009) maakte Trek toegankelijk voor een geheel nieuwe doelgroep
Gelukkig bewees JJ Abrams’ ‘Star Trek’, net als ‘Casino Royale’ en ‘The Dark Knight’ ervoor, dat alle zorgen over de castings uiteindelijk ongegrond waren. De gedurfde zet van de studio om de meest iconische personages uit de franchise te herschikken, heeft veel opgeleverd. Elk lid van dat kernensemble – Chris Pine, Zachary Quinto, Zoe Saldaña, John Cho, Karl Urban, Simon Pegg en wijlen Anton Yelchin – maakte zich deze rollen eigen, en met Abrams’ magere en strakke esthetische en indrukwekkende decorstukken werd ‘Star Trek’ plotseling een soort Nicade-mainstream-eigendom.
Je zou kunnen stellen dat als deze film niet had gewerkt, we nooit het moderne tijdperk van “Star Trek” op tv zouden hebben gekregen – of in ieder geval, als we dat nog steeds hadden gedaan, het er misschien heel anders had uitgezien. Maar de film werkte en leidde tot twee sequels: ‘Star Trek Into Darkness’, die wereldwijd 467 miljoen dollar opleverde, en ‘Star Trek Beyond’, dat uitkwam op 343 miljoen dollar en helaas heeft de zogenaamde “Kelvin-tijdlijn” gedood (films met de cast uit het Abrams-tijdperk). Ondanks tientallen geruchten en ontwikkelingsupdates door de jaren heen is Paramount er niet in geslaagd om in de tien jaar sinds de release van de film nog een “Star Trek”-film op het grote scherm te brengen.
Trekkies zullen zeker blijven discussiëren over de vraag of de actiegerichte invloed van Abrams de juiste richting was voor een franchise die voorheen bekend stond als meer cerebraal, maar ‘Star Trek’ uit 2009 trok ongetwijfeld de aandacht van een geheel nieuwe doelgroep. Waar de films en tv-shows (stoutmoedig) vanaf hier naartoe gaan, is een raadsel, maar bijna twintig jaar later verdient Abrams de eer voor het nieuw leven inblazen van een dode franchise op een poppy, onderhoudende manier.
