De in de Bronx geboren ster geeft een lieflijke, gevoelvolle vertolking in Jim Jarmusch’ nieuwe film over gespannen familierelaties. Hier praten ze eerlijk over enkele drama’s hun eigen
India Moore’s optreden in Vader Moeder Zus Broerde verleidelijke nieuwe film van Jim Jarmusch schittert van warme authenticiteit. De veertiende speelfilm van de regisseur is een strak drieluik van onsamenhangende verhalen die samen iets diepgaands zeggen over familiebanden. Het eerste vignet volgt een vreemde ontmoeting tussen een ontwijkende vader (Tom Waits) en zijn gereserveerde kinderen (Adam Driver en Mayim Bialik), terwijl het tweede de emotioneel onbeschikbare moeder van Charlotte Rampling betreft. Wanneer haar dochters (Cate Blanchett en Vicky Krieps) arriveren voor hun jaarlijkse pick-up tijdens de afternoon tea, zegt niemand wat ze echt denken.
In het derde vignet, Moore – een voormalig AnOther Magazine dek ster – en Luka Sabbat spelen een zus en broer die na de dood van hun ouders terugkeren naar hun ouderlijk huis in Parijs. Hoewel hun hachelijke situatie verdrietiger is dan die van de andere personages in de film, is hun verhaal het meest hoopvolle. Moore’s Skye en Sabbat’s Billy leven niet langer in elkaars zakken, maar hun band tussen broers en zussen is blijven bestaan. “Ze hebben een veilige afstand tot elkaar”, zegt Moore, sprekend via Zoom vanuit hun huis in New Jersey, “terwijl ik denk dat de andere personages worstelen met een beetje angst om dicht bij elkaar te zijn”.
Terwijl Skye en Billy oude foto’s doornemen van hun ouders die een avontuurlijk en liefdevol leven leidden, halen ze met onbewuste genegenheid herinneringen op. “Ze dwingen elkaar niet om daar te zijn en ze ‘werken niet aan hun relatie’, toch?” ‘ zegt Moore terwijl hij zich in de camera leunt. “Ze zijn daar omdat ze van elkaar houden en waarschijnlijk omdat ze een (emotioneel) rijke jeugd hebben gehad. Hoewel ze misschien al geruime tijd (fysiek) gescheiden zijn, kunnen we zien dat ze voorheen zo met elkaar verbonden waren, wat het verhaal lijkt toe te schrijven aan het feit (dat) ze een tweeling zijn.”
Moore, die in 2018 doorbrak als ruige sekswerker Angel Vasquez-Evangelista in de baanbrekende LGBTQ+-serie Pose, kanaliseerde hun eigen verdriet naar dat van Skye. Tijdens het filmen van Father Mother Sister Brother begin 2024 gebruikten ze hun profiel ook om de aandacht te vestigen op het lot van de overlevenden van de genocide in Palestina. “Ik had elke dag contact met mensen die Gaza probeerden te evacueren”, zegt Moore. “Ik zag foto’s van de wonden van mensen, van kinderen die ernstig gewond raakten, en ik moest rekening houden met het gewicht ervan op mijn lichaam. Ik was verdrietig, ik was boos en ik was bang – en ik geef het niet graag toe als ik bang ben.” De acteur voegt eraan toe dat ze in hun belangenbehartiging ‘volledige steun’ kregen van Jarmusch, de decaan van de Amerikaanse indiecinema wiens oeuvre varieert van contemplatieve komedie (Broken Flowers uit 2005) tot ongebruikelijke gotische horror (Only Lovers Left Alive uit 2013), en hun getalenteerde co-ster Sabbat. “Ik ben zo dankbaar omdat ik hierdoor Skye tot leven heb kunnen brengen, ondanks het gewicht van wat ik meedroeg.”
Sinds Pose in 2021 eindigde, is Moore verschenen in de briljante queer indiefilm Ponyboi en een fantasieserie met een groot budget, The Sandman. Ze zijn ook verschenen in campagnes voor luxemerken als Ralph Lauren, Louis Vuitton en Calvin Klein. Maar in tegenstelling tot veel acteurs geven ze geen korte, voorzichtige antwoorden die om moeilijke onderwerpen heen gaan. Veel van hun antwoorden ontvouwen zich zelfs in enkele minuten en balanceren op een spannende manier tussen het persoonlijke en het politieke. Moore haat het om een ‘activist’ te worden genoemd, maar streeft ernaar om als ‘advocaat’ op te treden voor zaken als Palestina, de ontmanteling van de blanke suprematie en LGBTQ+-rechten. Moore is trans en non-binair en gebruikt zij/zij en zij/haar voornaamwoorden.
Ze groeiden op in de Bronx, waar Moore op 14-jarige leeftijd in de pleegzorg terechtkwam om aan de transfobie van hun ouders te ontsnappen, en overwogen een toekomstige carrière in de psychologie. (“Ik was zo ontroerd door het werk van mijn therapeuten en dacht dat het heel mooi zou zijn om mensen te helpen.”) Ook zij droomden ervan pionierswerk te doen in de biotechnologie. “Ik wilde een manier vinden om transvrouwen te helpen, omdat ik rouwde omdat ik geen kind kon krijgen. Ik haatte het idee om op een andere manier dan (via een biologische) zwangerschap een kind te krijgen”, zegt Moore, voordat hij weer pauzeert. “Het is niet iets waar ik het vaak over heb, omdat mensen de hele tijd grappen maken over de ervaringen van transgenders. Maar ik dacht dat ik naar school zou kunnen gaan om biotechnologie te studeren en op een dag transvrouwen zou kunnen helpen hun eigen baarmoeder te laten groeien.”
Een acteercarrière opbouwen leek een droom, zegt Moore, “omdat je als transpersoon weet dat je toegang tot de samenleving en cultuur beperkt zal zijn”. Maar terwijl hij als achtergrondartiest werkte aan Baz Luhrmanns muzikale televisieserie The Get Down, ontmoette Moore Jose Gutierrez Xtravaganza, een legende uit de queer ballroomscene van New York. Xtravaganza nodigde hen uit om auditie te doen voor Saturday Church uit 2017, een muzikale fantasiefilm die losjes gebaseerd was op een real-life LGBTQ+ outreach-programma, en Moore kreeg een rol tegenover hun toekomstige Pose-co-ster Michaela Jaé Rodriguez. “Er zat op dat moment niet echt een betekenisvolle diepgang in mijn verlangen om te handelen”, geeft Moore toe. “Ik wilde gewoon een ster zijn.”
Een jaar later werd Moore gecast in Pose, een ontroerende en uitbundige dramaserie over de uitverkoren families van de New Yorkse ballroomscene. Het monument in de baanbrekende documentaire van Jennie Livingston uit 1990 Parijs staat in branddeze sprankelende subcultuur biedt lange tijd een veilige ruimte en creatieve uitlaatklep voor gekleurde queer- en transgenders. En toen Pose in juni 2018 in première ging, schreef het geschiedenis door meer transacteurs in reguliere rollen te spelen dan welke show dan ook die eraan voorafging. “Toen Pose plaatsvond, veranderden de dingen op een manier die een beetje ontnuchterend werd”, zegt Moore. “Ik herinner me dat ik tot God bad toen ik die baan kreeg. Ik zei: ‘Steun mij alstublieft bij het gebruiken van deze zichtbaarheid en beroemdheid om mensen te dienen’.”
Pose was een grote hit en leverde een aantal Emmy-nominaties op, maar eindigde na drie seizoenen in 2021. Mijn laatste vraag, over de nalatenschap van de show, geeft Moore’s langste en meest complexe antwoord van allemaal. “We hebben een heel mooi programma gemaakt en ik denk dat het langer had geduurd als we allemaal in harmonie naar het moment hadden kunnen stijgen”, zeggen ze. Moore maakt geen melding van de spanning tussen wie dan ook in het bijzonder; sterker nog, ze benadrukken hun liefde voor elk van de hoofdrolspelers van de show één voor één. Maar ze suggereren dat de schaduw op de set door een persoonlijke lijfwacht – een noodzakelijke voorzorgsmaatregel omdat Moore werd gestalkt door een ex – misschien een wig heeft geslagen tussen hen en hun medesterren.
“Voordat ik sterf – wat hopelijk nog ver weg is, want ik ben pas 31 – zijn er een paar dingen die ik graag zou willen zien”, zeggen ze. “Een daarvan is dat we allemaal samen moeten gaan zitten om elkaar volledig te zien en gewoon van elkaar te houden. Dat is wat ik het liefste wilde, en misschien heb ik niet mijn best gedaan om bij te dragen aan dat soort omgeving (op de set).” Niet voor de eerste keer pauzeert Moore om opnieuw te kalibreren. “Ons erfgoed is uiteindelijk het thema van de show”, zeggen ze. “Het is menselijkheid, liefde, familie en imperfectie, en de wens om het beter te doen en niet alleen maar van elkaar te profiteren.”
Vader Moeder Zus Broer is nu in de Britse bioscopen te zien.
