Veel technische waarnemers geloofden aanvankelijk dat software-ingenieurs schaars zouden worden AI. Maar dat niet gebleken is dat dit het geval is– deels vanwege de kracht van het menselijk vernuft.
“Software-ingenieurs besteden minder tijd aan coderen”, zegt Aneesh Raman, hoofd economische kansen bij LinkedIn, dat zojuist het boek heeft gepubliceerd Open voor werk: hoe u vooruit kunt komen in het tijdperk van AI. “Maar nu kunnen ze dingen bouwen op een manier die voorheen niet mogelijk was. Ze voeren gesprekken met klanten en klanten. Of ze denken na over de ethische implicaties van wat ze bouwen.”
In hun boek betogen Raman en zijn co-auteur – CEO van LinkedIn, Ryan Roslansky – dat het geen zin heeft om te proberen AI in zijn eigen spel te verslaan en een machine ‘out-machine’ te zijn. In plaats daarvan moeten werknemers die zich zorgen maken dat ze door AI worden buitengesloten, zich concentreren op wat ze naar voren brengen dat niet kan worden geautomatiseerd.
“Een van de grootste argumenten die we in het boek naar voren brengen is: banen zijn geen titels”, zegt hij. “Het zijn een aantal taken.” Raman sorteert deze taken in drie emmers. Eén van deze buckets bevat de taken die je kunt automatiseren of vereenvoudigen met AI; de andere emmer kunnen nieuwe dingen zijn die je kunt doen met behulp van AI. Maar de meest cruciale emmer is de laatste, die betrekking heeft op wat ‘uniek is voor jou als mens’.
“Niemand verslaat je door jezelf te zijn”, zegt Raman. “Zelfs geen AI.”
Het zijn deze vaardigheden die volgens Raman actueel zijn in het AI-tijdperk. Zachte vaardighedenwat vaak wordt onderschat, heeft een nieuwe relevantie omdat AI de waarde van technische bekwaamheid uitholt. “Al generaties lang waarderen we technische en analytische vaardigheden boven alles”, zegt hij. “En we hebben deze menselijke vaardigheden – deze menselijke vaardigheden – op een zeer afwijzende manier als zacht omschreven. Het script is aan het omdraaien.”
In hun boek probeerden Raman en Roslansky beter te verwoorden wat zachte vaardigheden inhouden, door neurowetenschappers, psychologen en gedragseconomen dat te laten doen. Ze bedachten de vijf C’s (nieuwsgierigheid, mededogen, creativiteit, communicatie en moed) om de kwaliteiten vast te leggen waarmee AI ‘ons kan helpen, maar ons niet kan verslaan’.
Raman wil deze eigenschappen ook herformuleren als vaardigheden die je in de loop van de tijd daadwerkelijk kunt verbeteren, in plaats van vaste of aangeboren eigenschappen. “Een deel van het probleem met de manier waarop we over deze vaardigheden dachten, is niet alleen dat we hebben gezegd dat ze zacht zijn”, zegt hij. “We zeiden ook dat veel hiervan talenten zijn en geen vaardigheden. Creativiteit is daar een goed voorbeeld van. Je kunt beter worden in elk van deze vijf C’s. Je moet het gewoon elke dag doen. En je moet je ongemakkelijk voelen.”
Het doemscenario over kunstmatige intelligentie heeft zich sterk gericht op de belasting op bedienden en vooral op pas afgestudeerden. Terwijl alle soorten werknemers gevaar lopen door automatisering, ook zijzelf die geen vierjarige opleiding hebben gevolgdRaman is van mening dat universitair afgestudeerden zich in een betere positie bevinden dan de berichtgeving in de media hen zou doen geloven.
“Als je van de universiteit komt, vertelt elke kop je dat het op dit moment verschrikkelijk voor je is”, zegt hij. “Begin met sterke punten. Je komt van de universiteit waarschijnlijk het meest vloeiend met AI in welke generatie dan ook. Je hebt het de hele vier jaar van de universiteit gehad. Je komt ook van de universiteit met een meer ondernemersmentaliteit. Je kent de gig-economie, de bijbaan, de creatieve economie. Je gelooft niet dat je één baan bij één bedrijf gaat krijgen, en dan zijn dat nu de juiste vaardigheden: ze zijn op dit moment het belangrijkst. Vloeiendheid en ondernemerschap.”
In feite zijn het volgens hem op dit moment niet de universitair afgestudeerden die het meest kwetsbaar zijn. Hij wijst naar mensen in zijn peergroup: de generatie werknemers die vertrouwde op traditionele wegen naar succes, of het nu een universitair diploma was of doorgroeide in een bedrijf. “De mensen waar ik me het meest zorgen over maak, zijn mensen die nooit hebben gefaald, zich nooit hebben moeten aanpassen, nooit met dubbelzinnigheid te maken hebben gehad”, zegt hij.
Zoals veel economen hebben betoogd, weet niemand precies wat de toekomst brengt. Met zijn boek hoopt Raman dat hij kan helpen het gevoel van fatalisme en onvermijdelijkheid te doorbreken dat de discussies over de manier waarop AI de beroepsbevolking zal hervormen, verhardt.
‘Niets hierover staat vooraf vast’, zegt hij. “Laat los wat er om je heen gebeurt. Zoek niet naar CEO’s die de antwoorden hebben, naar AI om de antwoorden te hebben, naar krantenkoppen om de antwoorden te hebben. Concentreer je op datgene waar je controle over hebt.”
