Kushtrims werk wordt een gebaar om te ontdekken, archiveren en herwerken wat de mijn heeft opgeleverd en geproduceerd en wat de mijnwerkers hebben gewonnen, veranderd, afgeleid en weggegooid in een ruimte die het hart vormt van een bredere etnisch-politieke strijd en betwisting. De hier getoonde geassembleerde, kant-en-klare objecten confronteren het donkere, bevroren hart van uitbuitende en extractieve logica’s die historisch een rol hebben gespeeld. Kushtrims werken plaatsen de onbeweeglijke reus van de industriële en kapitalistische uitbuiting, geproduceerd binnen een etnisch-koloniale logica van onderdrukking en onderdrukking, naast het alledaagse verzet en de collectieve solidariteit van de mijnwerkers.
Om de duisternis van dit verhaal te accentueren, is een belangrijk element dat de werken proberen over te brengen een aanhoudend gevoel van ongemak en zwaarte dat in de stukken is ingebed en uitstraalt. In ‘stille rasters, verborgen explosies’ worden de biopolitieke en onzichtbare systemen van geweld en onderdrukking naar hem teruggestuurd. Het structurele geweld dat is ingebed in de architectuur van onderdrukking en uitbuiting lijkt de kiem te dragen van zijn eigen ondergang en overwinning. In ‘Performing Rituals’ verbindt de dreigende fragmentatie van het beeld persoonlijke en collectieve identiteit met weerstand en afwijzing, waardoor wordt opgeroepen tot actie en moed.
In de ‘contactzone’ dienen de grote pieken die uit het plafond exploderen en de kleine ruimte doorboren als een herinnering aan de kracht van de massa in plaats van die van het systeem, en benadrukken ze de urgentie van breuk en wrijving als constitutieve handelingen van micro- en meervoudige weerstanden. Op dezelfde manier opent de tekst op zware metalen platen in ‘breuklijnen’ de ruimte, in gesprek met zowel het geweld uit het verleden als met de mogelijkheden van gerechtigheid in de toekomst.
