Bharathanatyam 2: Mohiniyattam komt naar voren als een verrassend superieur vervolg, dat stoutmoedig overgaat van een levensverhaal naar een duistere komedie-misdaadthriller, merkt Sreeju Sudhakaran op.
FOTO: Een scène uit Bharathanatyam 2: Mohiniyattam.
Belangrijkste punten
- Bharathanatyam 2: Mohiniyattam is een zwarte komische misdaadthriller, in tegenstelling tot de levensechte komedie-entertainer uit de eerste film.
- Net als je denkt dat de film komedie heeft laten zien, Bharatanatyam 2 schakelt naar de vierde versnelling wanneer het misdrijf wordt gepleegd. Vanaf hier leunt het verhaal volledig in de donkere komedie-thrillerruimte.
- De film werpt gedurfde, satirische speurtochten naar religieuze praktijken en institutionele absurditeiten die in het huidige klimaat bijzonder gedurfd aanvoelen.
Sorry als ik hier een beetje heiligschennis bega tegen Arnie-fans, maar mag ik bellen? Bharathanatyam 2: Mohiniyattam de’Terminator 2‘ van de Malayalam-cinema?
Nee, niet omdat er sciencefictionelementen of Android-moordenaars vanuit de toekomst zijn gestuurd om Saiju Kurup te vermoorden.
Ik maak deze vergelijking in de manier waarop het vervolg zijn voorganger verbetert en tegelijkertijd een succesvolle toonverandering maakt. Bharatanatyam 2 is een veel beter vervolg op de eerste film (en op het moment van schrijven ook een kassucces, in tegenstelling tot het origineel dat ondermaats presteerde).
Wat het nog interessanter maakt, is hoe het van genre wisselt binnen dezelfde verhaalruimte. Terwijl Bharatanatyam (2024) was een slice-of-life-entertainer met emotionele onderstromen, het vervolg omvat een donkerdere, meer onbeschaamde komedie vol misdaadthriller-elementen.
Wat is Bharatanatyam 2 Ontstoken?
Het verhaal begint niet lang na de gebeurtenissen in de eerste film.
Na de dood van patriarch Bharathan Nair (Saikumar) hebben zijn zoon Sasidharan (Saiju Kurup) en de familie Bharathans tweede vrouw Rukmini (Sreeja Ravi) en haar zoon Ajay (Jivin Rex) volledig geaccepteerd. Ze helpen haar haar leven weer op te bouwen in haar geboorteplaats Sreekandapuram, kopen zelfs een huis voor haar en vestigen haar daar.
De zaken nemen echter een wending wanneer ze Govindaraja (Suraj Venjaramoedu) ontmoeten, een sluwe voormalige partner van Bharathan, die een nieuw schandaal ontdekt waarbij de dode man betrokken is.
Deze onthulling zet een reeks gebeurtenissen op gang die de familie ertoe aanzet een misdaad te begaan die ze nooit hadden bedoeld. De rest van de film volgt hun steeds wanhopiger pogingen om zichzelf uit de puinhoop te bevrijden.
Een gedurfde genreverandering
De trailer maakt zware referenties Drishyam franchise, en de invloed is duidelijk. Maar wat werkt erin Bharatanatyam 2 is hoe het met die inspiratie speelt door verwachtingen te ondermijnen en voorspelbaarheid te vermijden, net als zijn muze.
Maar in tegenstelling tot de ernstige aard van Drishyam franchise, de lach komt hier bij elke scène binnen.
Regisseur Krishnadas Murali, die terugkeert van de eerste film, begint op bekend terrein en handhaaft de slice-of-life-toon terwijl hij nieuwe spelers introduceert, zoals Govindaraja en zijn neef Subhash (Baby Jean).
Zelfs wanneer de eerste grote wending zich voordoet, handhaaft de film deze tonale basis, zij het met een meer hectische energie terwijl de familie hun ‘familiegeheimen’ geheim probeert te houden. Er zijn hier verschillende leuke stukken, vooral die met een plaatselijke tempel.
De film werpt gedurfde, satirische speurtochten naar religieuze praktijken en institutionele absurditeiten die in het huidige klimaat bijzonder gedurfd aanvoelen.
Ook is de onthulling die relevantie geeft aan de titel van de film te grappig.
Net als je denkt dat de film komedie heeft laten zien, Bharatanatyam 2 schakelt naar de vierde versnelling wanneer het misdrijf wordt gepleegd. Vanaf hier leunt het verhaal volledig in de donkere komedie-thrillerruimte.
Dit is waar het vervolg echt verschilt. Het scenario van Krishnadas Murali en Vishnu R Pradeep zit boordevol slimme wendingen, aanhoudende humor en escalerende spanning terwijl de familie worstelt om hun sporen uit te wissen onder het toeziend oog van een wantrouwende buurman. Het is altijd leuk, maar steeds zenuwslopender.
Het is belangrijk dat de film stagnatie vermijdt. In plaats van dezelfde beats te herhalen, blijft het de zaken voor de hoofdpersonen ingewikkelder maken met nieuwe ontwikkelingen en ongemakkelijke allianties. De terugkeer van de onruststoker van Abhiram Radhakrishnan uit de eerste film zorgt voor nog meer momentum.
Maar wanneer de familie Eapen (Jagadish) binnenwandelt, neemt de film een bijzonder gewaagde wending. Zelfs Georgekutty zou het volgende hebben uitgescholden.
Voor alle duidelijkheid: ik ben niet tegen grensoverschrijding. Het genre ondersteunt zo’n ballistische zet.
Maar wat mij stoorde was hoe gemakkelijk de familie sommige van deze moreel twijfelachtige keuzes omarmt zonder enige echte introspectie. Hoewel hun eerste fout als toevallig kan worden verontschuldigd, begeven sommige van hun latere acties zich op koud, sociopathisch terrein.
Ik ben hier niet aan het moraliseren, ik houd van donkere humor. Maar gegeven hoe vertederend deze familie in de eerste film was, voelde het gebrek aan psychologische afrekening hier verontrustend.
Dat gezegd hebbende, is het onmiskenbaar een gedurfde creatieve keuze, een keuze die grenzen opzoekt en er op speelse wijze de spot mee drijft. Als je bereid bent je aan te sluiten bij deze duistere verschuiving — en te oordelen naar de reacties van het publiek tijdens mijn vertoning, zijn velen dat — Bharatanatyam 2 neemt het risico en komt er als winnaar uit.
De deelname van CI Parthan van Vinay Forrt aan deze delen voegt nog een leuke laag humor toe, terwijl de inzet voor de hoofdrolspelers wordt verhoogd.
Leuke optredens van de gehele cast
Wat ik ook op prijs stelde in het vervolg is de manier waarop het meer gebruik maakt van de familie van Bharathan, waardoor elk lid een moment krijgt om te schitteren.
Zo had Nandu S Poduval, die de oudere zwager van Sasidharan speelt, in de eerste film weinig te doen, maar maakt de veteraan hier een solide indruk.
Saiju Kurup blijft betrouwbaar boeiend (en krijgt zelfs een brutale introductiekaart in Rajni-stijl voor zijn 150e film), terwijl terugkerende acteurs als Kalaranjini (gewoonweg uitstekend), Sreeja Ravi, Sruthy Suresh, Divya M Nair, Abhiram Radhakrishnan, Swathidas Rebhu en Jinvin allemaal hun rol spelen.
Onder de nieuwe toevoegingen is Suraj Venjaramoodu geweldig als de duivelse Govindaraja. Ondanks de beperkte schermtijd laat Jagadish zijn aanwezigheid opvallen in de tweede helft en mag hij ook een hilarische callback geven naar Mammootty’s mopige drama Vesham.
De echte verrassing is echter Baby Jean. Terwijl hij er best goed in was Alappuzha Gymkhanade rapper krijgt hier meer ruimte om zijn komische timing te laten zien, en hij is gewoon geweldig.
Ik ben al aan boord om ze te zien ontmoeten Bharatanatyam 3 (Kathakalimisschien?) wanneer het gebeurt; Ik ben er zeker van dat Bharathan Nair nog meer geheimen zou hebben gehad om grote schade aan te richten!
Bharatanatyam 2 Beoordeling Rediff-beoordeling:
