Miggie Bacungan is een freelance multidisciplinaire ontwerper en student visuele communicatie, momenteel gevestigd in Parañaque, Filippijnen, wiens illustraties worden gebruikt in verpakkingsontwerp, visuele identiteiten, redactionele en bewegingsontwerpen en grafische elementen. Wat Miggie doet is ‘scenario’s uit het echte leven simuleren’, waarbij design wordt gebruikt als middel om verhalen te vertellen en een wereld op te bouwen, waardoor een soort georganiseerde chaos ontstaat, een geordend maximalisme gevormd door nostalgie uit de jaren 2000 en hyperverzadigde kleuren.
“De ontwerpelementen die ik voor mijn maximalistische werk zou gebruiken, zijn geïnspireerd op advertenties op zeildoek en posters die je overal in Metro Manila ziet. De visuele aard van deze advertenties is echt kitsch”, zegt Miggie. Zijn project Kunstmatige smaakstoffen Afkomstig van reclameborden en straatvoedselverkopers, Jeepney-emblemen met katholieke afbeeldingen gecombineerd met verschillende popcultuurreferenties, en bootleg-afbeeldingen die je kunt vinden op palengkes (lokale straatmarkten) en ukay-ukays (tweedehandskledingmarkten). Het eindproduct ziet eruit als een modelstad gemaakt van levendige instant-noedelpakketten!
Zijn project Laten we eten voortbouwend op de stijgende inflatiecijfers in de Filippijnse economie en “hoe mensen hun toevlucht zouden gaan nemen tot het eten van oneetbare producten vanwege de onmenselijke kosten van voedsel”. Miggie kijkt niet met een roze bril naar de vertederende kitsch van de jaren 2000; hij ziet corruptie ook voor wat het is, en onthult een donkere armoede onder reclame van lage kwaliteit in arme economieën met onconventionele lettertypen en rommelige composities. Met een unieke stijl die in meerdere projecten wordt gecultiveerd, gebruikt deze nieuwkomer grafisch ontwerp om meer dan alleen onze visuele cultuur te vertegenwoordigen, maar om deze uit te dagen.
