Na een vaag rapport dat sommige bedrijven ‘grote’ datacenters in Seattle wilden bouwen, onderzoekt burgemeester Katie Wilson een moratorium op nieuwe datacenters.
Dit lijkt de typische performatieve, hypocriete stunt die we van onze politici verwachten. Een afleiding van moeilijkere problemen, zoals ervoor zorgen dat we vertel Cleveland’s verhaal niet terwijl het economische landschap barst.
Het is gemakkelijk om datacenters te verbieden als u er geen heeft (Hallo Maine!). De hoge vastgoed- en elektriciteitsprijzen in Seattle zorgen ervoor dat ‘grote’ datacenters in de stad eenvoudigweg niet concurrerend zijn. Wij hebben het al lang gehad collocatie faciliteiten bedient lokale bedrijven, maar deze zijn naar moderne maatstaven vrij klein.
Het verbieden van grote datacenters in Seattle is hetzelfde als het verbieden van het grazen van vee in Midtown Manhattan. Seattle zal gewoon geen pioniers aantrekken AI en hyperscale datacenters daarvoor is veel land en stroom nodig. De Texas Panhandle is een betere plek om ze neer te zetten.
Datacenters gebruiken om te klagen over datacenters (van post op Facebook) draagt meer in zich dan een vleugje hypocrisie. Zou een oprechte toewijding aan ‘ecologische rechtvaardigheid’ en ‘economische veerkracht’ niet betekenen dat er geen waardeloze datacenters moeten worden gebruikt? De burgemeester zou alle online politieke berichten kunnen laten varen. Of geef stadsdiensten opdracht om te stoppen met het gebruik van datacenterdiensten.
(Vreemd genoeg Het datacenter van de stad Seattle bevindt zich in Spokane. Dat zegt iets over het concurrentievermogen van datacenters in Seattle en/of de neiging van de stad om lokale bedrijven te ondersteunen.)
De productiemiddelen
Kameraad Katie is een zelfbenoemde socialist en heeft het socialistische ideaal gerealiseerd van het bezitten van de productiemiddelen, tenminste door onze stadsbedrijven. Maar met eigenaarschap komt verantwoordelijkheid en verantwoordelijkheid.
Door een grens te trekken tegen nieuwe datacenters zou ze de makkelijkste zondebok voor haar prestaties wegnemen. Geen schuld aan Big Tech. Dat wijst niet op AI. Wat overblijft is een toetsbare stelling: zal Seattle betaalbare, betrouwbare stroom hebben?
Er liggen enkele uitdagingen op de loer.
Betaalbare en betrouwbare stroom
Seattle City Light rekent al enkele van de hoogste elektriciteitstarieven aan in Washington, een staat die dankzij zijn doorgaans lage elektriciteitskosten geniet overvloedige waterkracht.
De eerste stap van burgemeester Wilson was het hoofd van City Light te ontslaan en een vervanger aan te stellen zonder operationele ervaring. Na tegenstand van zowel de werknemersvakbond als de gemeenteraad werd a nieuwe manager zoeken is begonnen. Er is geen verklaring gegeven waarom de voormalige CEO werd ontslagen of wat de strategie van de burgemeester voor City Light is (of wat dan ook financieel).
Seattle City Light heeft dat wel aangekondigd versnellende prijsstijgingen, ruim boven de inflatie, voor de komende jaren:
Vanaf 1 januari 2026 ziet u de eerder goedgekeurde gemiddelde tariefverhoging van 5,4% op uw factuur verschijnen.
Zakelijke klanten kunnen een totale factuurstijging verwachten tussen 4% en 7%, afhankelijk van hun klantenklasse en verbruiksprofiel.
Vooruitkijkend naar 2027 en daarna verwachten wij een jaarlijkse rentestijging van 7 tot 10%
Dat moet ook het aanbod zijn bijna twee keer zoveel de capaciteit – van 2.000 naar 3.800 megawatt in de komende zeven jaar – onafhankelijk van datacenters. Een groeiende bevolking, elektrische voertuigen, warmtepompen en bredere elektrificatie zorgen voor een toename van de belasting.
Er zal behendig beheer nodig zijn om ons elektriciteitsnet zowel betaalbaar als betrouwbaar te houden. Een moratorium op nieuwe datacenters is niet genoeg om de lichten in Seattle aan te houden, en oplossingen die niet op een bumpersticker passen lijken een uitdaging voor de politieke klasse.
Vers water uit de kraan
Als we kijken naar nutsbedrijven die eigendom zijn van de stad, wordt Seattle Public Utilities geconfronteerd met ernstige eigen uitdagingen. Het nutsbedrijf kreeg onlangs een opvallende motie van wantrouwen over zijn vermogen om zijn meest elementaire dienst te leveren: water.
Steden aan de oostkant aan de overkant van Lake Washington, verenigd als Cascade Water Alliantiehalen hun water uit de reservoirs van Seattle. Ze zijn bezorgd over de investeringen en het onderhoud van Seattle, en na veel analyse en onderhandeling is dat ook het geval voor de Eastside schakelt over om zijn water uit Tacoma te halen:
“Het voorstel van (Tacoma Public Utilities) bood een langere leveringszekerheid, groter economisch voordeel en een kans om over te stappen naar een geregionaliseerd watersysteem.”
Tussen die regels door kun je veel lezen. Het feit dat het vijftien jaar zal duren om de Eastside-kranen over te zetten op Tacoma-water duidt op grote zorgen over het vermogen van Seattle om resultaten te boeken.
Naast onderhoudsproblemen betekent deze uittocht van klanten ook dat de kleinere overgebleven groep belastingbetalers de vaste kosten van het systeem zal dragen, wat wijst op hogere waterrekeningen voor de inwoners van Seattle.
Geen excuses
Als er geen datacenters komen – en dat is niet te verwijten – dan liggen de stijgende elektriciteitsprijzen, capaciteitstekorten en betrouwbaarheidsproblemen volledig bij de burgemeester. Hetzelfde geldt voor water.
Kennis over datacenters is eenvoudig. Het maken van moeilijke en onbevredigende afwegingen om ervoor te zorgen dat onze stadsvoorzieningen resultaten opleveren, is het moeilijkste deel.
Verbied dus vooral de grote datacentra die er nooit zijn gekomen. Maak het veld leeg. Verwijder de afleidingen.
We kunnen ons volledig concentreren op hoe onze stadsvoorzieningen het doen onder burgemeester Wilson.
