In 1985 bestond er nog steeds een enorme honger naar alles wat mensen maar vaag herinnerde origineel Star Wars, maar de films die in deze behoefte probeerden te voorzien, waren overal. De meest voor de hand liggende rip-offs kwamen snel met de shlocky film uit 1978 Sterrencrash waarschijnlijk de meest beruchte. Maar in de jaren tachtig ontstonden vreemdere afleidingen en de vrijwel vergeten animatiefilm Starchaser: De legende van Orin is ongetwijfeld het vreemdste en meest verontrustende.
40 jaar geleden gepubliceerd, Sterrenjager nam vage verhaalbeats weg Star Wars en gaf ze een beslist louche kwaliteit. Was deze animatiefilm voor kinderen? Voor sciencefictionfans? Voor iemand? Dit is hoe je het benadert Sterrenjager vandaag als je durft.
Sterrenjager vertelt het verhaal van Orin, die lijkt op een kruising tussen Luke Skywalker en de tekenfilm He-Man uit de jaren 80. Net als veel andere mensen zwoegt hij ondergronds in een mijn, waar hij werkt voor iemand die ‘de Mind Master’ wordt genoemd, ook wel de Zygon genoemd (geen relatie met Dokter Wie buitenlanders). Zygon draagt aanvankelijk een Vader-achtig masker, maar wanneer Orin in opstand komt, onthult Zygon een paars, kwaadaardig gezicht. Dan, op een extreem donker moment, wurgt de Zygon Orins vriendin, Elan.
Dit is alles wat je moet begrijpen Sterrenjager. Elan vermoorden zou hetzelfde zijn als prinses Leia vermoord werd sterrenoorlogen’ openingsmomenten, en toen vonden de helden gewoon iemand nieuw om voor te zorgen. Het is een verwarrende keuze, en Sterrenjager verdubbelt de vrouwenhaat met een reis naar een planeet waar geanimeerde prostituees de plaats innemen van gekke cantina-wezens. Een piratenpersonage grapt dat de sympathieke schurk Dagg Dibrimi de voorkeur geeft aan het gezelschap van jonge mannen, een opmerking die zowel griezelig als homofoob is. Dan is er de vrouwelijke robot, Silica, die letterlijk een Fembot wordt genoemd en door Dagg opnieuw is geprogrammeerd om onderdaniger te zijn.
Kijk, het zijn allemaal je favoriete personages.
Young Sung Production Co.Ltd.
Het meest voor de hand liggende Star Wars-achtige aspecten van Sterrenjager is Orin, die willekeurige krachten heeft en een magisch zwaard dat alleen voor alle anderen als rijdier verschijnt. Zwaarden met alleen een handvat waren in de jaren tachtig kort populair; er zit een imitatie lichtzwaard in sterrencrash, en zelfs de tv-tekenfilmheld Thundarr de Barbaar had een lichtzwaard. Maar het zwaard van Orin is bijzonder sinister, vooral omdat het zo verweven is met zijn lot.
Sterrenjager leent ook zwaar van de geluidseffecten van Star Wars, met name de flyby-geluiden van ruimteschepen. Het is verontrustend, alsof deze geluidseffecten zijn vastgelegd en in een film zijn gestopt waarin ze niet willen leven. Visueel hebben sommige stadsgezichten een aangename uitstraling Blade RunnerJean Giraud-achtig gevoel, maar deze vluchtige scènes kunnen het geweldige verhaal en de nauwelijks verhulde regressie niet compenseren.
Het zwaard van Orin is kleiner dan dat van de sterren.
Young Sung Production Co.Ltd.
Als je geanimeerde sciencefiction-nostalgie uit de jaren 80 wilt, Sterrenjager doet het nauwelijks. Maar omdat het bijna ordinair is, is het beter om het origineel uit 1981 te bekijken Zwaar metaal of de werkelijk losgeslagen animatiefilm uit 1977 Tovenaars. Daar werd de inhoud voor volwassenen onbeschaamd afgeleverd. Van Starchaser De grootste misdaad is dat het zich voordoet als een epos voor een breed publiek, maar in plaats daarvan aanvoelt als fanfictie gemaakt door mensen die er niet echt over hebben nagedacht.
Lichtzwaarden zijn niet cool omdat het zwaarden zonder bladen zijn, maar vanwege de personages die ze gebruiken. Sterrenjager vergat het elegante detail en werd in plaats daarvan een beschamend eerbetoon uit een minder beschaafde tijd.
